วิกฤตแมลงศัตรูพืช

"ถ้ากล้าเหยียบย่างเข้ามาทำลายแปลงผักออร์แกนิกของผมอีกก้าวเดียว ต่อให้เป็นญาติสนิทมิตรสหายมาจากไหน ผมที่เป็นนายทหารก็คงต้องใช้กฎหมายทหารจัดการขั้นเด็ดขาดแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของพันตรีธนาดังก้องกังวาน ทำลายความเงียบยามบ่ายของแปลงเกษตรหลังบ้านลงอย่างสิ้นเชิง ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองแต่ยังคงบุคลิกภาพสง่างามผึ่งผาย ยืนบังร่างบางของรินรดาภรรยาคู่ชีวิตไว้มิดชิด สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองไปยังผู้บุกรุกอย่างไม่เกรงใจ นางผิน ป้าสะใภ้จอมโลภที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาในตระกูล สะดุ้งโหย่งจนถอยหลังกรูด ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวในรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวนายทหารหนุ่ม นางพยายามซ่อนมือไม้ที่สั่นเทาไว้ด้านหลัง แต่ปากยังไม่วายหาเรื่องตามนิสัยสันดานเดิม "แหม... ธนา ตาณ! แกจะปกป้องอีเมียนอกคอกนี่มากเกินไปแล้วนะ! ฉันก็แค่หวังดี เดินมาดูว่าผักของพวกแกมันโตยังไง ทำไมถึงได้ขายดิบขายดีจนชาวบ้านเขาหมั่นไส้กันทั่วเมือง" นางผินเชิดหน้าขึ้นทำเป็นไม่รู้ไม่ช้า แม้ว่าหางตาจะเหลือบไปเห็นขวดแก้วบรรจุสารเคมีเร่งปฏิกิริยาที่ซุกซ่อนอยู่ในย่ามผ้าขาวม้าของตัวเองกำลังจะไหลหล่นลงมา รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความรู้ทัน เธอไม่ได้โวยวายหรือกรีดกราดตามแบบฉบับหญิงสาวทั่วไป แຕ່กลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนที่ทำผิดร้อนๆ หนาวๆ ได้เสมอ "หวังดีเหรอครับคุณป้าผิน? หวังดีถึงขนาดพกน้ำยาเร่งรากเน่ามาเทสาดใส่แปลงผักสวนครัวของพวกเราเนี่ยนะ? ช่างเป็นความหวังดีที่ประเสริฐจนผมต้องยกมือไหว้เลยล่ะครับ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่วาจาเชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ "ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจศักดิ์ศรีความเป็นผู้ใหญ่ ป่านนี้ฉันคงแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกและทำลายทรัพย์สินให้ติดคุกหัวโตไปนานแล้วนะคะ... อ้อ ขอโทษทีครับ ติดนิสัยพูดครับสินะครับคุณป้า พอดีสามีสอนให้พูดจาไพเราะกับคนปรกติ แต่กับคน... คงต้องใช้อีกภาษาหนึ่ง" คำพูดเหน็บแนมอย่างมีชั้นเชิงของรินรดาเรียกเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ จากพันตรีธนา เขายื่นมือหนาไปโอบเอวบางของภรรยาไว้เป็นการแสดงออกถึงความสนับสนุนอย่างเต็มที่ ท่าทีสนิทสนมและปกป้องอย่างออกนอกหน้านี้ ยิ่งทำให้นางผินเจ็บใจจนอกแทบระเบิด "แก! อีรินรดา ปากดีนักนะ! คิดว่ารวยมาจากไหน ถึงได้ทำตัวกร่างใส่ฉัน แกมันก็แค่แม่ครัวตกอับที่เกาะทหารกินไปวันๆ!" นางผินกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด เมื่อแผนการทำลายผลผลิตล็อตแรกที่จะส่งขายให้ตลาดมืดและภัตตาคารชื่อดังพังไม่เป็นท่า "ปากดีแล้วทำเงินได้เดือนละเป็นแสนๆ แบบนี้ ฉันก็ยินดีรับคำชมนะครับคุณป้า" รินรดาตอบกลับทันควัน ดวงตาคมกริบกวาดมองคราบน้ำยาที่หยดติ๋งๆ ลงบนพื้นดิน "หลักฐานคาตาแบบนี้ ยังมีหน้ามาโวยวายอีกเหรอครับ? ธนาครับ จัดการส่งตัวคุณป้ากลับไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านของแกเถอะครับ อากาศร้อนๆ แบบนี้ สมองคนแก่คงเริ่มเพ้อเจ้อจนแยกแยะไม่ออกแล้วว่าอะไรคือทรัพย์สินของคนอื่น" พันตรีธนาพยักหน้ารับคำสั่งของภรรยาอย่างว่าง่ายราวกับเป็นทหารเอกที่จงรักภักดีต่อแม่ทัพหญิง ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้นางผินจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูดไปจนชิดรั้วไม้ไผ่ "เชิญครับคุณป้า หรือจะให้ผมอุดหนุนค่าเดินทางด้วยรถจี๊ปทหารดีล่ะครับ?" นางผินหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว รีบคว้าหยิบย่ามของตัวเองแล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปจากบริเวณบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งเสียงด่าทอไล่หลังไว้เบาหวิวท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของสองสามีภรรยา เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป บรรยากาศรอบตัวก็กลับคืนสู่ความสงบ รินรดาระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลใจเรื่องแปลงผักที่เกือบจะเสียหาย เธอก้มลงสำรวจต้นคะน้าและกวางตุ้งในแปลงอย่างละเอียด ก่อนจะพบว่าโชคดีที่น้ำยานั้นยังไม่ทันซึมเข้าสู่รากแก้ว เนื่องจากระบบน้ำหยดอัตโนมัติจากมิติลับที่เธอติดตั้งไว้ทำงานชำระล้างทันเวลาพอดี "โล่งอกไปทีนะครับ" รินรดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พันตรีธนาก้มตัวลงโอบกอดภรรยาจากด้านหลัง คางคมเกยลงบนลาดไหล่บาง ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าในจิตใจของหญิงสาวให้มลายหายไปจนหมดสิ้น "คุณเก่งมากครับที่จัดการคนพวกนั้นได้โดยไม่ต้องลงมือเองให้เปลืองแรง... ว่าแต่ คนเก่งของผมครับ เย็นนี้เราจะทำเมนูอะไรปลอบใจตัวเองจากเรื่องน่าปวดหัววันนี้ดีล่ะครับ?" รินรดาหันกลับมาสบตากับสามี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน "ถ้าเจอเรื่องเผ็ดร้อนมาทั้งวัน เราก็ต้องแก้เผ็ดด้วยความจัดจ้านสครับ... เย็นนี้ฉันจะทำ **'ผัดเผ็ดปลาดุกนาใบกระเพรากรอบ'** สูตรเด็ดที่ใช้พริกแกงตำมือกลิ่นหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้าน และต้มยำปลาช่อนนาซดน้ำร้อนๆ คล่องคอ รับรองว่ากลิ่นหอมต้องลอยไปเตะจมูกบ้านป้าผินจนนอนไม่หลับไปทั้งคืนแน่ๆ ครับ" สามีหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขารู้ดีว่าฝีมือการทำอาหารระดับมิชลินของภรรยานั้นร้ายกาจเพียงใด "ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวไปเตรียมฟืนและก่อไฟรอเลยนะครับ แม่ครัวเอก" ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินเข้าสู่ห้องครัวเพื่อเตรียมจัดเตรียมวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติพิเศษ บรรยากาศความสุขภายในครอบครัวกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่น ทว่า... ที่หน้าประตูรั้วบ้าน ท่ามกลางเงาไม้ใหญ่ยามพลบค่ำ ร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มสวมหมวกปีกกว้างกำลังยืนมองตรงมาที่บ้านของพวกเขา รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายคนนั้น พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่ถูกโยนข้ามรั้วตกลงมาดัง "ตุ๊บ" บนพื้นสนามหญ้าหน้าบ้าน รินรดาชะงักฝีเท้า หันขวับไปมองตามเสียงนั้น ดวงตาเรียวหรี่ลงด้วยความสงสัย เมื่อพันตรีธนาก้มลงหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดู แสงไฟจากระเบียงบ้านส่องกระทบใบหน้าคมคายที่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที กระดาษแผ่นเดียวด้านใน... กลับระบุข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกัก: *"ระวังตัวไว้ให้ดี ผลผลิตในแปลงผักของคุณ กำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุของหายนะครั้งใหญ่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้"* -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความแซ่บและลุ้นไปกับเส้นทางธุรกิจของสองสามีภรรยานะครับ