พี่รหัสคนนี้คือกวนประสาทที่หนึ่ง

"ถอยไปนะพี่คินน์! อย่ามาทำหน้าเนียนกวนประสาทแถวนี้ ประตูห้องแล็บมันล็อก พี่เป็นคนทำใช่ไหม ตอบมา!" โซ่แผดเสียงลั่นห้องเก็บอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ที่ตอนนี้เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของตัวเอง มือบางพยายามกระชากบานประตูเหล็กที่ล็อกสนิทจากด้านนอกอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่คนตัวสูงกว่าที่ยืนพิงชั้นวางของทำหน้าตาเฉยเมยราวกับว่าเรากำลังยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่บ้าน ไม่ใช่ห้องมืดๆ อับๆ ที่มีกลิ่นสารเคมีจางๆ แบบนี้ คินน์ยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบที่โซ่เกลียดนักเกลียดหนา เพราะมันทั้งดูร้ายกาจและมีเสน่ห์เหลือร้ายในเวลาเดียวกัน เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ จนโซ่ต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับตู้เหล็กเย็นเฉียบ "ทำไมต้องใส่ร้ายกันด้วยล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นเบาๆ "คนเขาตั้งใจมาหา ก็หาว่าเขาแกล้ง... ถ้าพี่อยากขังเรา พี่ไม่เลือกที่ที่มันแคบขนาดนี้หรอกนะ" "พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย! เลิกทำหน้าตาแบบนั้นสักที ขนลุก!" โซ่พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง แต่อากาศรอบตัวกลับดูเหมือนจะเบาบางลงทุกทีเมื่อใบหน้าคมคายของรุ่นพี่สายรหัสเลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "หึ... ขนลุกเหรอ?" คินน์ใช้แขนข้างหนึ่งยันตู้เหล็กกักตัวโซ่ไว้ โน้มตัวลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน "แต่ทำไมใจเราเต้นแรงจังล่ะครับ ได้ยินไหม... เสียงมันดังออกมาถึงข้างนอกเลยนะ" "ไอ้พี่บ้า! ถอยไปเดี๋ยวนี้!" โซ่เงื้อกำปั้นขึ้นจะชกไหล่หนาแต่กลับถูกมือแกร่งคว้าข้อมือไว้ได้ทันท่วงที สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของคินน์ส่งกระแสไฟแปลกๆ วิ่งพล่านไปทั่วแขนจนโซ่ต้องเม้มปากแน่น ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นในอก... นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนคินน์ต้อนจนมุม และถ้าจำไม่ผิด ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เขาแทบจะกระดิกตัวหนีจากผู้ชายคนนี้ไม่พ้นเลยสักครั้ง "รู้ตัวหรือยัง?" คินน์ถามเสียงนิ่ง สายตาคู่คมที่ปกติเอาแต่กวนประสาทบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ว่าที่โดนขังเนี่ย... มันไม่ได้เป็นเพราะคนอื่นหรอก แต่เป็นเพราะพี่ตั้งใจ 'ล็อก' โลกของเราไว้ด้วยกันต่างหาก" โซ่ชะงักกึก ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความสับสนที่จู่โจมเข้ามาแทนที่ "พี่... พี่หมายความว่าไง?" "ก็หมายความว่า..." *กึก!* เสียงลูกบิดประตูหมุนดังขึ้นขัดจังหวะทันที ประตูห้องแล็บถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนคินน์ต้องรีบถอยห่างออกไปยืนกอดอกทำท่าทีเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ใบหน้าของโซ่ยังแดงก่ำเหมือนมะเขือเทศสุก "เฮ้ย! ไอ้คินน์! มึงมาทำอะไรในนี้วะ? แล้วทำไมไอ้โซ่หน้าตาเป็นงี้?" เพื่อนสนิทในแก๊งค์ของคินน์พุ่งเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของโซ่ที่ทำหน้าตื่นตระหนก โซ่รีบปรับสีหน้าให้กลับมาดุเหมือนเดิม ทั้งที่หัวใจยังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "มันล็อกห้อง! มันแกล้งผม!" โซ่ชี้หน้าคินน์ด้วยมือที่ยังสั่นอยู่เล็กน้อย คินน์ยักไหล่กวนๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แล้วส่งยิ้มหวานหยดมาให้โซ่ "พี่เปล่าล็อกครับ แค่มีคนช่วยกดล็อกให้จากข้างนอกเพราะเห็นพวกเราคุยกันนัวเนีย... จริงไหมครับน้องโซ่?" โซ่ตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ของคินน์ที่เขาตั้งใจหันมาให้ดู มันเป็นแชตจาก 'แก๊งค์ตัวตึง' ที่ส่งข้อความมาว่า: *[กูขังให้แล้วนะไอ้พี่รหัส จัดการน้องมันให้เรียบร้อย!]* โซ่เบิกตากว้าง หันไปมองเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะรีบเดินหนีออกจากห้องไป ทิ้งให้โซ่ยืนจมกองความอับอายอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง "เย็นนี้ว่างไหม?" คินน์ก้มลงมากระซิบข้างหูขณะที่คนอื่นเดินออกไปหมดแล้ว "ถ้าไม่ว่าง... พรุ่งนี้พี่จะขังเราไว้ใหม่นะ จะขังให้ยาวกว่านี้เลยด้วย" "ไอ้คนฉวยโอกาส! ฝันไปเถอะ!" โซ่ตะโกนไล่หลังคนตัวสูงที่เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะพิมพ์ด่าคินน์ให้ยับในแชตกลุ่ม แต่จู่ๆ ข้อความจากคินน์ก็เด้งขึ้นมาแทรกกลางหน้าจอเสียก่อน *คินน์: พี่ไม่ได้หยอกนะ โซ่* *คินน์: ที่บอกว่าล็อก... ไม่ใช่แค่ห้องแล็บหรอก* *คินน์: พี่ล็อกใจเราไว้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าแล้ว* โซ่กดค้างหน้าจอแทบไม่ทัน ใจสั่นรัวจนมือเย็นเฉียบ แต่อ่านทวนข้อความนั้นซ้ำๆ หัวใจเจ้ากรรมกลับเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจ ก่อนที่นิ้วเรียวจะเผลอกดส่งสติกเกอร์รูปหัวใจกลับไปโดยไม่ได้ตั้งใจ! *เดี๋ยวนะ! ไม่ใช่! ยกเลิก! ยกเลิกยังไง!* ในจังหวะที่เขากำลังลนลานกดกดยกเลิกข้อความ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้งจากคนเดิม... *คินน์: หึ... ส่งหัวใจให้พี่แบบนี้ แปลว่าอนุญาตให้จีบได้แล้วใช่ไหมครับ?* โซ่ตัวชาดิก แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบสิ้นสติในนาทีถัดมา คือเสียงฝีเท้าที่เดินย้อนกลับมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องแล็บที่เขาเพิ่งเดินออกมา... พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นอีกครั้ง! ขอบคุณรี้ดที่น่ารักของพีชชี่เบอร์รี่ทุกคนนะคะที่ติดตามตอนนี้นะคะ!