สมุดเลกเชอร์เจ้ากรรม

“ไอ้โซ่! มึงทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย!” เสียงตะโกนลั่นห้องสมุดคณะของ ‘ไอ้กาย’ เพื่อนสนิทตัวดีทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวจนเผลอปัดแก้วกาแฟที่วางอยู่ข้างๆ หกกระจายเต็มโต๊ะ ทว่านั่นไม่ใช่ปัญหาหลักหรอก ปัญหาคือไอ้ของเหลวสีเข้มที่ว่า มันไหลนองเข้าไปในสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มหนาที่วางแผ่อยู่ตรงหน้าฉันนี่สิ “เฮ้ย! ไม่ใช่เรื่องของกูนะ! กาแฟมันหกใส่เอง!” ฉันรีบคว้าทิชชู่มาซับแทบไม่ทัน ใจสั่นรัวเหมือนกลองรบ สมุดเล่มนี้ดูจากเนื้อกระดาษข้างในที่อัดแน่นไปด้วยลายมือจดบันทึกวิชา ‘แมคคานิค’ สุดหินแล้ว… มันไม่ใช่สมุดของนักศึกษาธรรมดาแน่ๆ “ไม่ใช่เรื่องมึงได้ไง! นี่มันสมุดเลกเชอร์ของ ‘พี่คินน์’ สายรหัสปีสามตัวท็อปเชียวนะเว้ย! มึงไปหยิบมาดูอีท่าไหนเนี่ย!” ฉันนิ่งค้าง ทิชชู่ในมือร่วงผล็อยลงพื้น ‘พี่คินน์’ น่ะเหรอ? รุ่นพี่ที่ขึ้นชื่อว่านิ่งเป็นหิน แต่อันตรายเหมือนเสือซ่อนเล็บที่ไม่มีใครกล้าแหยมเนี่ยนะ? หัวใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีที่เห็นหน้ากระดาษที่ถูกกาแฟย้อมจนกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม สภาพมัน... พังยับเยินเหมือนผ่านสงครามมาหมาดๆ “กะ...กูแค่ยืมเพื่อนมาดูวิธีทำโจทย์! แล้วไหงมันกลายเป็นของพี่เขาไปได้!” ยังไม่ทันที่ความวุ่นวายจะคลี่คลาย แรงกดดันบางอย่างจากด้านหลังก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศลอยมาแตะจมูก ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะวางแปะลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ มือฉัน “สนุกใหญ่เลยนะเรา...” เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นเหนือหัว ฉันค่อยๆ หันไปมองด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร พี่คินน์ยืนอยู่ตรงนั้น... เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะตัวเก่งที่พับแขนขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่แขนชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองสมุดที่เปียกชุ่มของเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่มุมปากที่ยกยิ้มจางๆ นั่นสิ... มันไม่ได้ดูเป็นมิตรเลยสักนิด “พี่... คือโซ่... โซ่ไม่ได้ตั้งใจค่ะ กาแฟมัน...” “พี่ไม่สนหรอกว่าโซ่ตั้งใจไหม” เขาขัดขึ้น เสียงนิ่งสนิทแต่แฝงไปด้วยความกดดัน “แต่ในสมุดเล่มนั้น มันคือสรุปวิชาแมคคานิคที่พี่ต้องใช้สอบไฟนอลวันพรุ่งนี้” “อะ...อะไรนะ? พรุ่งนี้เหรอคะ!” ฉันเผลอโวยวายเสียงดังจนคนในห้องสมุดหันมามองเป็นตาเดียว พี่คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นสะอาดๆ จากตัวเขายิ่งทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก “ใช่... พรุ่งนี้” เขาเว้นจังหวะ สายตาไล่มองตั้งแต่หน้าผากลงมาถึงปลายคางฉันอย่างพิจารณา “ดังนั้น ในฐานะที่โซ่ทำสมุดพี่พัง... โซ่คงต้องรับผิดชอบอะไรที่มันคุ้มค่าหน่อยจริงไหม?” “จะ...จะให้โซ่จ่ายค่าสมุดเหรอ? ได้เลย! เดี๋ยวไปกดเอทีเอ็มให้เดี๋ยวนี้!” ฉันรีบคว้ากระเป๋าตังค์ แต่เขากลับใช้ปลายนิ้วกดมือฉันไว้บนโต๊ะ “พี่ไม่ได้ต้องการเงิน” เขาขยับเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าฉัน “พี่ต้องการคนช่วย ‘ติว’ พี่คืนนี้... ในที่ที่เงียบ สงบ และไม่มีใครกวน” หน้าฉันร้อนฉ่าขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือเพราะอาการเขินที่เริ่มทำงานแบบควบคุมไม่ได้ “พี่จะบ้าเหรอ! พี่เก่งกว่าโซ่ตั้งเยอะ จะให้โซ่ไปติวพี่ได้ยังไง!” “ก็โซ่ทำพัง โซ่ก็ต้องอยู่รับผิดชอบจนกว่าพี่จะเข้าใจทุกหน้าในนั้นที่เปียก... ตกลงตามนี้” เขาพูดเองเออเองเสร็จสรรพ ก่อนจะหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาแล้วเดินนำออกไป ทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับความซวยที่ถาโถมเข้ามา “ไอ้โซ่! มึงเสร็จพี่เขาแน่ๆ เตรียมตัวโดนเขี้ยวเสือตะปบได้เลยเพื่อนเอ๋ย!” ไอ้กายกระซิบข้างหูพลางทำหน้าเวทนา ฉันได้แต่กัดริมฝีปากแน่น นี่มันหายนะชัดๆ! พอตกดึก สถานที่ที่พี่คินน์พาฉันมาไม่ใช่ห้องสมุด แต่เป็นคอนโดหรูใจกลางเมือง... บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมคราม เขาโยนสมุดที่ตากแห้งจนยับยู่ยี่ลงบนโต๊ะกระจก แล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำตัวยาว ตบที่ว่างข้างๆ เป็นเชิงสั่ง “นั่งสิ... หรืออยากให้พี่ไปนั่งตัก?” “อย่ามาลามปามนะพี่คินน์!” ฉันตวาดแก้เขินพลางนั่งลงห่างจากเขาเกือบศอก พี่คินน์ไม่สนใจคำด่า เขาหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูหน้าที่มีรอยเปื้อนเยอะที่สุด ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่ดูขี้เล่นเมื่อตอนกลางวันหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่จู่โจมหัวใจฉันอย่างตั้งตัวไม่ติด “รู้ไหมโซ่...” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “จริงๆ พี่ไม่ได้โกรธเรื่องสมุดหรอกนะ” “หมายความว่ายังไง?” เขาวางมือลงบนหัวฉันแล้วยีเบาๆ อย่างเอ็นดู “ก็แค่อยากมีข้ออ้างให้เด็กดื้อแถวนี้ยอมมาอยู่ใกล้ๆ... โดยไม่ต้องหาเรื่องตีกันไง” ฉันอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความขี้หยอดระดับสิบของรุ่นพี่คนนี้ ในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากพี่คินน์ที่ส่งเข้ามาในแชตกลุ่มย่อยของเราสองคน... ทั้งที่เขานั่งอยู่ตรงหน้าฉันนี่เอง! [คินน์: ถ้าคืนนี้ติวจบแล้ว... พี่ขอนะ] [คินน์: ขอโอกาสเป็นมากกว่าสายรหัส] ฉันมือสั่นจนเกือบทำมือถือร่วง ตาเบิกกว้างหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ... พิมพ์ผิด! เขากดส่งผิดกลุ่ม! หรือตั้งใจส่งให้ฉันเห็นกันแน่! หวังว่ารี้ดที่น่ารักของพีชชี่เบอร์รี่จะชอบจุดเริ่มต้นความวุ่นวายนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าโซ่จะจัดการกับหัวใจตัวเองยังไงนะคะ!