รอยร้าวที่ไม่มีใครเห็น

เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่ของสำนักงานกฎหมายระดับประเทศดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงตอกหมุดฝังโลงศพให้กับความจริงที่ถูกบิดเบือน ธราธิปยืนสง่าอยู่หน้าโพเดียม สูทสีเทาดาร์กชาร์โคลตัดเย็บอย่างประณีตเสริมให้รูปร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขาม รอยยิ้มมุมปากที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีถูกคลี่ออกในองศาที่สื่อถึงความมั่นใจ ความสำเร็จ และความสมบูรณ์แบบ—ภาพลักษณ์ที่สื่อมวลชนและแวดวงสังคมไฮโซต่างพากันยกย่องให้เขาเป็น "สุภาพบุรุษแห่งวงการกฎหมาย" แต่ไม่มีใครในห้องนั้นล่วงรู้เลยว่า ภายใต้เสื้อสูทราคาแพงและท่าทีเยือกเย็น หัวใจของเขากำลังสั่นไหวรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว ภาพของรินรดาในวันที่ใบหน้าซีดเซียว ร่างกายผอมบางจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประโยคสุดท้ายก่อนที่เธอจะเดินหันหลังหายลับไปจากชีวิตยังคงกรีดลึกลงในโสตประสาท *“คุณจำไม่ได้หรอกครับ... เพราะสำหรับคุณ ฉันเป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้าน”* "คุณธราธิปครับ ในฐานะที่คุณเพิ่งชนะคดีใหญ่และถูกมองว่าเป็นสามีตัวอย่างที่ภรรยาเพิ่งจากไป... เอ่อ ขออภัยครับ หมายถึงภรรยาที่กำลังศึกษาต่อต่างประเทศ คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับข่าวลือเรื่องชีวิตสมรสที่ระหองระแหงครับ" เสียงนักข่าวสาวจากสำนักข่าวเศรษฐกิจชื่อดังยิงคำถามแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบหลังการแถลงข่าวจบลง บรรยากาศในห้องชะงักงันไปชั่วขณะ ทุกสายตาหันขวับมามองที่ชายหนุ่มบนเวที รอยยิ้มบนใบหน้าของธราธิปกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที—รอยร้าวเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบ ธราธิปสูดลมหายใจเข้าลึก กักเก็บความปั่นป่วนในอกไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ เขารู้ดีว่าในเกมสังคมและโลกแห่งผลประโยชน์ ภาพลักษณ์คืออาตรัยที่ทรงพลังที่สุด หากเขามีตำหนิ ความน่าเชื่อถือในฐานะทนายความมือหนึ่งและนักธุรกิจสังคมชั้นสูงจะพังทลายลงในพริบตา "ชีวิตคู่ของเราไม่ได้มีปัญหาอย่างที่สื่อบางสำนักพยายามคาดเดาครับ" ธราธิปเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบ กังวาน และเปี่ยมด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มสุภาพถูกแต่งแต้มขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว "รินรดากำลังทำตามความฝันในการดูแลหอศิลป์และการศึกษาต่อในสิ่งที่เธอรัก ผมในฐานะสามีมีหน้าที่สนับสนุนและเคารพการตัดสินใจของเธอ แม้เราจะอยู่คนละฝั่งของโลก แต่ความเข้าใจและความผูกพันของเรายังคงมั่นคงเสมอครับ" คำพูดที่ร้อยเรียงอย่างสละสลวยและเต็มไปด้วยความรับผิดชอบเรียกเสียงฮือฮาและแฟลชภาพจากสื่อมวลชนได้ทันที ทุกคนต่างพากันชื่นชมในความอดทนและความรักที่เขามีต่อภรรยา มีเพียงธราธิปเท่านั้นที่รับรู้รสชาติขมปร่าในลำคอ—คำโกหกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ถูกเอ่ยออกมาอย่างลื่นไหลเพื่อปกป้องความทะเยอทะยานและศักดิ์ศรีจอมปลอมของตนเอง ทันทีที่งานแถลงข่าวเสร็จสิ้น ธราธิปก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องพักรับรองส่วนตัว ประตูปิดล็อกสนิท ร่างสูงโปร่งทรุดตัวลงพิงกับบานประตูอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบกระชั้น เหงื่อกาฬผุดพรายตามขมับ ความรู้สึกผิดที่พยายามกดทับไว้ด้วยงานและชื่อเสียงกลับทะลักล้นออกมาจนจุกอก ภาพของรินรดาในอดีต—หญิงสาวผู้เคยคอยต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นหน้าประตูบ้านทุกค่ำคืน หญิงสาวผู้ไม่เคยเรียกร้องอะไรนอกจากเศษเสี้ยวเวลาและความใส่ใจ—ไหลE้อนกลับมาทำร้ายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า *“คุณเกือบทำลายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง...”* เสียงก้องในหัวเตือนสติให้เขานึกถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งตระหนักได้ เอกสารการแพทย์ใบน้อยที่เขาบังเอิญเห็นบนโต๊ะทำงานของเธอในวันเก็บกวาดห้องนอน—หลักฐานการตั้งครรภ์ที่ถูกละเลย และจดหมายนัดหมายแพทย์ที่ลงวันที่ก่อนเธอจะหายตัวไปเพียงไม่กี่วัน เด็กคนนั้น... ลูกของเขากับรินรดา ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ หรือความเย็นชาของเขาได้พรากชีวิตบริสุทธิ์นั้นไปแล้วตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก ธราธิปกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกอยากแก้ตัว ความต้องการที่จะวิ่งไปคุกเข่าต่อหน้าเธอเพื่อขออبيรโทษตีรวนขึ้นมาในอก แต่มันช่างสายเกินไปเหลือเกิน ในเมื่อเขาเป็นคนผลักไสเธอออกไปเองด้วยมือคู่นี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่เลขาคนสนิทจะเปิดเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ "ท่านครับ มีเอกสารด่วนจากสำนักงานจัดการประมูลศิลปะส่งตรงถึงคุณครับ เป็นจดหมายเชิญร่วมงานเปิดนิทรรศการพิเศษที่หอศิลป์ใจกลางเมือง และ... นี่คือรายชื่อภัณฑารักษ์ผู้จัดงานครับ" เลขาหนุ่มวางซองเอกสารสีครีมพรีเมียมลงบนโต๊ะทำงาน ธราธิปปรายตามองด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านผ่านๆ ทว่า... ทันทีที่สายตาปะทะกับชื่อของภัณฑารักษ์รับเชิญพิเศษ บรรยากาศรอบตัวก็คล้ายจะหยุดนิ่งลงทันที *รินรดา พงศ์ธราธร* ชื่อเดิมของเธอ... ที่ไม่มีนามสกุลของเขาต่อท้ายอีกต่อไป "งานนี้จัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้าครับ และทางหอศิลป์แจ้งว่า คุณรินรดารับหน้าที่เป็นผู้ดูแลโครงการทั้งหมดด้วยตนเองครับ" เลขารายงานต่อโดยไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเจ้านาย ธราธิปชะوกนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองรายละเอียดในบัตรเชิญ หัวใจที่เคยเต้นช้าลงกลับมาสูบฉีดเลือดด้วยความเร็วสูง ความหวังอันริบหรี่ถูกจุดประกายขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของความรู้สึกผิด นี่คือโอกาส—โอกาสเดียวที่จะได้พบหน้าเธอ ได้ไถ่บาป และได้พิสูจน์ความจริงเกี่ยวกับสายเลือดที่ขาดหาย แต่ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากสั่งให้เลขาเตรียมรถสำหรับงานในอีกสามวันข้างหน้า เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนโต๊ะก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับมีรหัสพื้นที่ที่คุ้นตาอย่างประหลาด ธราธิปขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกไปอย่างสุภาพตามวิสัยทัศน์ของนักกฎหมายมืออาชีพ "สวัสดีครับ ธราธิปพูดครับ" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดบางอย่าง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งจะเอ่ยตอบกลับมา—น้ำเสียงที่ราบเรียบ เย็นชา และแฝงความเย้ยหยันไว้จางๆ จนทำให้สันหลังของทนายความผู้ยิ่งใหญ่เยือกเย็นลงอย่างฉับพลัน "คุณธราธิปครับ... ผมกวินทร์นะ พอดีผมคิดว่าคุณอาจจะอยากเห็นภาพถ่ายล่าสุดของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่หน้าตาละม้ายคล้ายกับคุณเสียเหลือเกิน... ส่งตรงมาจากห้องพักฟื้นเมื่อหเดือนก่อน" มือหนาที่ถือโทรศัพท์ถึงกับแข็งค้าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างในเสี้ยววินาทีเดียว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวอันเจ็บปวดนี้ไป2้วยกันนะครับ