การปะทะด้วยอาวุธ

เสียงกระสุนเจาะผ่านผ้าใบเต็นท์สนามดัง *ชวิーク* สะท้อนก้องในโสตประสาท ก่อนที่เนื้อผ้าทอหนาจะฉีกขาดเป็นทางยาวตามด้วยแรงลมปะทะ กลิ่นดินปืนและกลิ่นอับชื้นของผืนป่าดงดิบยามวิกาลคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทันที "หมอบลงครับ!" ดร.อคินตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้ากระชากข้อศอกของเรย์ให้ล้มกลิ้งหลบแนววิถีกระสุนที่เจาะทะลุผนังเต็นท์เข้ามาอย่างไร้ความปรานี เศษดินและเศษไม้กระเด็นว่อนจากการปะทะของกระสุนปืนไรเฟิลติดลำกล้องเก็บเสียง ความเงียบสงบของแคมป์กลางดึกถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ด้วยเสียงคำรามของอาวุธสงครามจากกลุ่มบุคคลปริศนาที่โอบล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมดแล้ว ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉายคาดหัวกะพริบไหว อคินหายใจหอบถี่ แว่นตากรอบโลหะของเขาเอียงกระفลัดกระเทือนจนเกือบหลุด แต่สายตากลับคมกริบ กวาดมองร่องรอยการโจมตีอย่างรวดเร็ว—วิถีกระสุนมาจากมุมสูงของหน้าผาหินด้านทิศตะวันตก พวกมันรู้ภูมิประเทศ และที่สำคัญที่สุด…พวกมันรู้ว่าศิลาจารึกชิ้นที่สามถูกขุดพบแล้ว "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของเรา จะอดใจรอให้ถึงรุ่งสว่างไม่ไหวแล้วนะครับ ดร.อคิน" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนักล่าสมบัติไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับกำลังยิ้ม—รอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนในความมืด ดวงตาคมปลาบของเรย์มองประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น มือข้างหนึ่งปลดล็อกซองพกปืนพกสั้นอัตโนมัติที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อแจ็คเก็ตอย่างคล่องแคล่ว "พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา และเป้าหมายไม่ใช่แค่สมบัติ" อคินกัดฟันกรอด ความทรงจำสีเลือดเมื่อครั้งที่อาจารย์ของเขาต้องจบชีวิตลงในซายร่าห์โบราณผุดวาบขึ้นมาในหัว แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะปล่อยให้อดีตครอบงำ "วิถีกระสุนเมื่อครู่เล็งมาที่จุดวางแผนที่พวกเรานั่งคุยกันเมื่อสิบนาทีที่แล้ว… มีคนในของเราส่งข่าว" "คุณเพิ่งรู้ตัวหรือครับ นักโบราณคดีผู้ยึดมั่นในความซื่อตรง" เรย์แค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดันตัวอคินให้แนบชิดกับกระสอบทรายกันกระสุน "โลกไม่ได้สวยงามเหมือนตำราประวัติศาสตร์ที่คุณสอนหรอกนะครับ ในเกมนี้ ถ้าไม่ชิงลงมือก่อน เราก็กลายเป็นปุ๋ยฝังกลบซากโบราณสถานแห่งนี้ไปเสียเอง" "ผมไม่เคยคิดว่าโลกสวย แต่ผมเชื่อในหลักฐานและเหตุผล… ซึ่งตอนนี้ เหตุผลเดียวที่เราต้องทำคือมีชีวิตรอดออกไปอธิบายความจริง" อคินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ แม้จะอยู่ท่ามกลางวิกฤตความเป็นความตาย แต่สนามพลังความดึงดูดทางจิตวิญญาณระหว่างคนทั้งสองกลับทวีความเข้มข้นขึ้นอย่างประหลาด—ความต่างขั้วที่ดึงดูดกันราวกับแรงโน้มถ่วง *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงยิงปืนชุดใหญ่ดังระรัวขึ้นอีกระลอก กระสุนเจาะเข้าใส่ถังน้ำมันสำรองจนเกิดประกายไฟลุกท่วม สาดแสงสีส้มวับแวมขับเน้นเงาร่างของชายชุดดำไม่ต่ำกว่าห้าคนที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้แนวป้องกันทีละน้อย ความตึงเครียดบีบอัดอากาศจนแทบหายใจไม่ออก อคินขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะสนาม คว้ากล่องเหล็กนิรหัสที่บรรจุศิลาจารึกโบราณเอาไว้แนบอก "คุณจะเอาเจ้าก้อนหินนั่นติดตัวไปด้วยหรือครับ? มันเกะกะการเคลื่อนไหว" เรย์ถามพลางเล็งปืนไปที่ช่องว่างระหว่างผ้าใบเต็นท์ "ถ้าผมทิ้งมันไว้ ที่นี่ก็จะไม่เหลือความหมายอะไรให้ปกป้องอีก" อคินตอบเสียงเรียบแต่วับวามด้วยความเด็ดเดี่ยว "และถ้าคุณอยากรอดออกไปจากที่นี่พร้อมกับส่วนแบ่งของคุณ คุณต้องคุ้มกันหลังให้ผม… เรย์" นักล่าสมบัติชะงักไปชั่ววินาที มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "เป็นคำสั่งที่น่าฟังสำหรับคนหัวรั้นดีแท้ครับ ด็อกเตอร์" สิ้นเสียงของเรย์ เขาก็ลั่นไกสวนออกไปสามนัดซ้อน เสียงร้องโหยหวนจากความมืดดังขึ้นยืนยันว่ากระสุนเข้าเป้าอย่างแม่นยำ "ทางสะดวกแล้ว! วิ่ง!" ทั้งสองพุ่งทะยานออกจากซากเต็นท์ที่กำลังถูกไฟลุกท่วม ฝ่าแนวป่ารกชุกท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงกระสุนที่ไล่หลังมาติดๆ อคินกอดกล่องเหล็กแน่นในอ้อมแขน สัญชาตญาณนักโบราณคดีบอกเขาว่าเบื้องหน้าคือทางแยกสู่ซากปรักหักพังชั้นใน แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกำลังบอกว่า มีอันตรายที่น่ากลัวกว่ากำลังรอพวกเขาอยู่ เรย์คว้าแขนอคินให้หลบเข้าไปหลังซากเสาหินโบราณที่ปกคลุมด้วยรากไม้หนาทึบ ทั้งคู่แนบกายชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระส่ำของกันและกันในความมืดสนิท "เงียบก่อน..." เรย์กระซิบชิดใบหูของอคิน ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านต้นคอ แต่อคินกลับไม่ได้สนใจสัมผัสนั้น สายตาของเขาจ้องมองผ่านช่องว่างของรากไม้โบราณไปยังแท่นหินศิลาตรงลานพิธีกรรมเบื้องหน้า ที่ซึ่งแสงจันทร์ส่องลอดเรือนยอดไม้ลงมาพอดี แสงจันทร์อาบไล้ร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว—บุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ และไม่มีทางรอดชีวิตมาจากเหตุการณ์ถล่มเมื่อสัปดาห์ก่อนได้ ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา ชูวัตถุบางอย่างในมือขึ้นสะท้อนแสงจันทร์ มันคือศิลาจารึกชิ้นที่สี่… ชิ้นที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับอาจารย์ของอคิน "ยินดีต้อนรับสู่การขุดค้นรอบสุดท้ายครับ... ดร.อคิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายจากเงาดำสนิท พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้อคินแทบหยุดหายใจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ บันทึกนักโบราณคดี