เจ้าสำนักคนใหม่

"รอยแยกนั่นมัน... สวรรค์ชั้นเก้ากำลังเปิดออกงั้นหรือ?" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เมฆาดังขึ้นจนสั่นเครือ ท่ามกลางความเงียบงันราวกับความตายที่แผ่ซ่านไปทั่วลานพิธีบูรพาทิศ อณูพลังปราณโบราณที่กดทับลงมาจากฟากฟ้าหนักหน่วงราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงบนบ่าของจอมยุทธ์นับหมื่นชีวิต ไม่มีผู้ใดสามารถขยับเขยื้อนกายได้แม้แต่ปลายนิ้ว แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตผสานวิญญาณยังต้องหลั่งเหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ทว่า เบื้องหน้ามหันตภัยสะท้านฟ้าดินนั้น ไป๋จินหยูกลับยืนหยัดอย่างองอาจ ร่างโปร่งในชุดคลุมสีครามสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่ปั่นป่วน นัยน์ตาคู่นคมกริบดุจคมกระบี่จ้องมองไปยังร่างที่ก้าวออกมาจากรอยแยกสีทองอร่ามด้วยความเยือกเย็น ดุจดั่งเทพเซียนผู้มองดูมดปลวกเดินขบวน ร่างนั้นคือบุรุษชราผู้สวมอาภรณ์ลายเมฆาสีขาวบริสุทธิ์ หนวดเคราสีเงินยาวสลวยถึงกลางอก ทว่าแววตาทรงพลังดุจเหยี่ยวสวรรค์ รัศมีรอบกายของเขาไม่ได้แผ่ความน่ากลัวออกมา หากแต่เป็น "กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน" ที่แท้จริง—ผู้บรรลุขอบเขตราชันย์เซียนขั้นสมบูรณ์! "คารวะ... บรรพชนเทียนเฉิน!" เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สายตรงทั้งหลายต่างทรุดกายลงคุกเข่าโขกศีรษะคำนับด้วยความหวาดกลัวและเคารพสูงสุด เสียงกระแทกพื้นดังระรัวราวกับเสียงกลองศึก แม้แต่มู่หรงเสวี่ย นางเซียนผู้เยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปี ยามนี้ใบหน้าอันงดงามล่มเมืองยังคงซีดเผือด นางขบกริมฝีปากแน่นจนหลั่งเลือดสดๆ ออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่หงส์จ้องมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยความกังวลระคนตกตะลึง นางไม่คาดคิดเลยว่า การแต่งตั้งเจ้าสำนักคนใหม่ในวันนี้ จะดึงดูดตัวตนระดับบรรพชนผู้เก็บตัวบำเพ็ญเพียรในมิติเร้นลับมานานกว่าสามร้อยปีให้ปรากฏตัวขึ้นได้! บรรพชนเทียนเฉินกวาดสายตาคมปลาบมองลงมา ทั่วทั้งลานพิธีพลันตกอยู่ในความวังเวง ไร้ซึ่งเสียงหายใจของผู้คน เขายกมือขึ้นลูบหนวดเคราเบาๆ ก่อนที่เสียงกังวานดุจระฆังทองคำจะดังสะท้อนก้องกังวานในจิตใจของทุกคน "ร้อยปีผ่านไป สำนักกระบี่เมฆาตกต่ำถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ศิษย์รุ่นหลังถึงกับต้องให้คนนอกมาตัดสินชะตากรรมสำนักกระบี่?" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาลมปราณในร่างของเหล่าผู้อาวุโสปั่นป่วนจนกระอักเลือดคำโตออกมาพร้อมกัน บรรยากาศรอบด้านพลันตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนขาดสะบั้น ไป๋จินหยูแค่นเสียง "ฮึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว รัศมีกระบี่สังหารในร่างพลورانทะยานขึ้นฟ้าอย่างไร้การปิดบัง กระบี่โบราณในห้วงมิติคำรามรับเร้าวิญญาณ เจ้าตัวก้าวเท้าไปข้างหน้าร่างหนึ่ง เผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับราชันย์เซียนโดยตรงอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด "คนนอกงั้นหรือ? บรรพชนเทียนเฉิน ท่านเก็บตัวฝึกตนจนหูตาบอดมืดไปแล้วกระมัง? ข้าไป๋จินหยูใช้กระบี่ในมือทวงคืนเกียรติยศที่พวกสุนัขรับใช้สำนักมารยึดครอง ท่านไม่เอ่ยปากกล่าวโทษพวกมัน ไฉนเลยกลับมาตั้งคำถามกับผู้กอบกู้สำนักเล่า?" คำพูดที่เฉียบคมและเปี่ยมด้วยความทะนงตนนี้ ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง กล้าต่อกรกับบรรพชนผู้ก่อตั้งสำนักด้วยวาจาเช่นนี้ มีเพียง "ปีศาจคลั่ง" อย่างไป๋จินหยูเท่านั้นที่จะทำได้! มู่หรงเสวี่ยหัวใจหล่นวูบ นางรีบพุ่งกายเข้ามาหมายจะยืนเคียงข้างเขา พร้อมที่จะชักกระบี่น้ำแข็งประจำกายออกมาปกป้องเขาทุกเมื่อ แม้จะต้องเผชิญหน้ากับผู้ทรงพลังที่สุดในยุทธภพก็ตาม ทว่าไป๋จินหยูกลับยกมือขึ้นขวางนางไว้ สายตาที่เขาส่งมาให้อ่อนโยนลงชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันดั่งเดิม "เสวี่ยเอ๋อร์ ถอยไปก่อน... เรื่องนี้ ข้าจัดการเอง" น้ำเสียงของเขาแม้จะนุ่มนวลกับนาง แต่ก็เด็ดขาดจนไม่อาจขัดขืน บรรพชนเทียนเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายแสงสีทองวาบผ่านนัยน์ตาชรา เขามองสำรวจไป๋จินหยูตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ปราณกระบี่ที่บริสุทธิ์และดุดันไร้เทียมทานบนร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้ ทำให้เขาต้องประหลาดใจอย่างยิ่ง อายุอานามเพียงเท่านี้ ไฉนจึงมีจิตวิญญาณกระบี่ที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ได้? นี่มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะฝึกฝนได้ ต่อให้เป็นอัจฉริยะในยุคโบราณก็ยังเทียบไม่ได้! ชั่วอึดใจนั้น รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบรรพชนเทียนเฉิน เสียงหัวเราะก้องกังวานดังก้องไปทั่วหุบเขา "ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีเยี่ยม! สมกับที่เป็นผู้กวาดล้างโสมมในสำนักได้ในดาบเดียว! เจ้าเด็กน้อย ไป๋จินหยู เจ้ามีความอาจหาญและฝีมือที่น่ายกย่อง แต่วิถีกระบี่ของสำนักเรา หาได้ตัดสินกันด้วยปากเปล่าไม่!" บรรพชนเทียนเฉินโบกมือขวาเบาๆ ห้วงอากาศเบื้องหน้าพลันแตกสลายกลายเป็นแท่นบูชาหินโบราณสีดำสนิท บนแท่นนั้นปักไว้ด้วย "กระบี่鎮魂 (เจิ้นฮุน - สะกดวิญญาณ)" กระบี่วิเศษระดับบรรพกาลที่หลับใหลมานับหมื่นปี อักษรโบราณสีแดงฉานสลักอยู่บนตัวกระบี่เปล่งประกายแสงระยิบระยับ "หากเจ้าต้องการเป็น 'เจ้าสำนักกระบี่เมฆาคนใหม่' เจ้าจะต้องดึงกระบี่เจิ้นฮุนนี้ออกจากแท่นด้วยมือเปล่า โดยไม่ใช้ปราณคุ้มกายใดๆ ทั้งสิ้น! หากเจ้าทำได้ ข้าและบรรพชนรุ่นก่อนทั้งหมด จะก้มหัวคำรับรองตำแหน่งของเจ้าอย่างเต็มใจ แต่หากเจ้าทำไม่ได้... วิญญาณของเจ้าจะถูกผนึกไว้ในแท่นหินนี้ไปชั่วนิรันดร์!" สิ้นเสียงของบรรพชนเทียนเฉิน เหล่าผู้อาวุโสต่างสูดปากด้วยความหวาดกลัว นั่นคือบททดสอบแห่งจิตวิญญาณที่อันตรายถึงชีวิต กระบี่เจิ้นฮุนขึ้นชื่อเรื่องการกัดกินจิตสำนับของผู้ฝึกตน ผู้ใดจิตใจไม่มั่นคงเพียงนิดเดียว จะถูกกระบี่นี้แผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านทันที! มู่หรงเสวี่ยริมฝีปากสั่นระริก นางกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธแทนเขา ทว่าไป๋จินหยูกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ "แค่กระบี่เล่มเดียว ถึงกับต้องใช้คำว่าผนึกวิญญาณเชียวหรือ?" ไป๋จินหยูไม่รอช้า เขาก้าวเดินอาดๆ เข้าไปหาแท่นบูชาสีดำสนิทท่ามกลางสายตานับหมื่นคู่ที่หยุดหายใจ แผ่นหลังที่ตั้งตรงราวดาบคมกริบสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของมู่หรงเสวี่ย นางกำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ภาวนาต่อฟ้าดินให้เขาสามารถผ่านพ้นบททดสอบนี้ไปได้ มือหนาเอื้อมออกไปสัมผัสกับด้ามกระบี่เจิ้นฮุนที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งจากขั้วโลกใต้ทันที! *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีดำสนิทสายหนึ่งฟาดผ่าลงมาจากกลางวันแสกๆ พลังปราณสะกดวิญญาณทะลักเข้าสู่ร่างของไป๋จินหยูราวกับเขื่อนแตก เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากมุมปากของเขา ทว่าแววตาของเขากลับประกายแสงสีครามเจิดจ้าขึ้นอย่างน่ากลัว ความทรงจำของมหาเทพในอดีตชาติหลั่งไหลเข้ามาในห้วงสมอง วิถีกระบี่ฝืนลิขิตฟ้าถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด! "ฮaaa...!" ไป๋จินหยูคำรามลั่น แขนเสื้อระเบิดออกเป็นจุลเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยพลังและอักขระเซียนสีทอง เขาออกแรงดึงกระบี่เจิ้นฮุนขึ้นมาด้วยมือเปล่า! *ครืนนน—!* แท่นหินโบราณสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น รอยร้าวรานกระจายตัวออกเป็นวงกว้าง บรรพชนเทียนเฉินที่เคยเยือกเย็นมาตลอด ยามนี้สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกสุดขีด นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ เมื่อเขาสัมผัสได้ว่า พลังของกระบี่เจิ้นฮุนกำลังสยบยอมจำนนต่อเด็กหนุ่มผู้นี้! ทว่า ในวินาทีที่กระบี่ถูกดึงหลุดจากแท่นหินจนเกิดแสงสว่างจ้าบาดตาไปทั่วสารทิศ เสียงคำรามต่ำด้วยความตกใจจากห้วงมิติเบื้องล่างสุดขอบฟ้า ก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ— "ผู้ใด...บังجาญปลุกผนึกของข้า!" --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — **มังกรครามท่องภพ**