คำเตือนจากเงามืด

“เอาปืนจ่อหัวผมตอนนี้เลยไหมครับหมอศรัณย์ หรือจะรอให้ผมตายด้วยการชันสูตรปลอมๆ ของคุณดี?” ร้อยตำรวจเอกธีร์กระแทกแฟ้มคดีที่ว่างเปล่าลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาในห้องทำงานของหมอศรัณย์ เสียงปึกนั้นดังสะท้อนก้องไปถึงมุมห้องที่เต็มไปด้วยขวดโหลใส่ชิ้นเนื้อและกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนที่อบอวลจนน่าเวียนหัว หมอศรัณย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกล้องจุลทรรศน์ เขาขยับนิ้วปรับโฟกัสอย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงคำรามของนายตำรวจหนุ่มเป็นเพียงเสียงรบกวนจากแมลงตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้มีความหมายอะไรต่อโลกแห่งวิทยาศาสตร์ของเขา “ความใจร้อนเป็นศัตรูตัวฉกาจของหลักฐานนะครับผู้หมวดธีร์” ศรัณย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ “แฟ้มที่คุณถืออยู่มันว่างเปล่า เพราะความจริงที่หมออย่างผมเห็น มันไม่มีที่ให้ตัวอักษรของตำรวจขี้โมโหอย่างคุณบันทึกลงไปหรอกครับ” ธีร์เดินอ้อมโต๊ะเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย สายตาคมกริบของเขาจ้องมองใบหน้าด้านข้างที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น “คดีฆาตกรรมนักข่าวคนนั้นถูกสั่งปิดโดยเบื้องบน คนพวกนั้นบอกว่าเขาจมน้ำตายเอง แต่ผมเห็นรอยช้ำที่โคนลิ้นคุณในรายงานสรุปการตรวจร่างกายครั้งแรก... หมอ คุณลบมันออกไปทำไม?” ศรัณย์ถอนหายใจยาว ปล่อยมือจากเลนส์กล้องแล้วหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่ต่างฝ่ายต่างมีแรงดึงดูดดึงรั้งไว้ด้วยความไม่ไว้วางใจ “วิทยาศาสตร์ไม่ได้มีไว้เพื่อตอบสนองความกระหายความยุติธรรมของคุณ ธีร์” ศรัณย์พูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังเดือดพล่าน “ถ้าผมใส่รอยช้ำนั้นลงไปในบันทึกอย่างเป็นทางการ สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่ความยุติธรรม แต่มันคือลมหายใจของคุณและผมที่จะหายไปตลอดกาล” “คุณกลัว?” ธีร์แค่นหัวเราะ “หมอศรัณย์ผู้หยิ่งทะนงคนนี้เนี่ยนะ กลัวคนพวกนั้น?” “ผมไม่ได้กลัวความตาย” ศรัณย์ขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน “ผมกลัวการสูญเสียหลักฐานที่สำคัญที่สุดไปก่อนที่จะถึงเวลาที่เหมาะสม... อย่าลืมสิครับว่าเราอยู่ในเกมที่ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ถือปืน แต่มันถือปากกาที่เซ็นสั่งตายเราได้โดยไม่ต้องกะพริบตา” ยังไม่ทันที่ธีร์จะตอบโต้ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาขัดจังหวะบรรยากาศอันตึงเครียดนั้น ธีร์หยิบขึ้นมาดู สีหน้าเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเคร่งขรึมทันที เขาเปิดข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน *‘ถ้าอยากมีชีวิตอยู่เพื่อเปิดโปงความจริง ก็จงหยุดขุดคุ้ยเรื่องศพไร้ชื่อในลำคลองเดี๋ยวนี้... ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้เช้าคนที่ต้องถูกส่งมาผ่าที่นี่ อาจจะไม่ใช่ศพคนอื่น แต่เป็นคนใกล้ตัวคุณ’* ธีร์แคปหน้าจอแล้วยื่นให้ศรัณย์ดู หมอศรัณย์กวาดสายตาอ่านข้อความนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามือที่วางอยู่บนตักกลับกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “คำเตือนจากเงามืด” ศรัณย์พึมพำ “ดูเหมือนว่าเราจะแตะต้องสิ่งที่พวกเขาพยายามกลบฝังมานานเกินไปจริงๆ” “ผมจะไม่หยุด” ธีร์กล่าวเสียงแข็ง “ไม่ว่ามันจะเป็นใคร หรือมีอำนาจล้นฟ้ามาจากไหน ผมจะลากคอมันออกมา” “งั้นก็เตรียมตัวไว้ให้ดี” ศรัณย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหยิบถุงมือยางมาสวมอย่างเชื่องช้า “เพราะถ้าคุณคิดจะไปต่อ คุณต้องแลกด้วยการไม่หันหลังกลับมามองความปลอดภัยของตัวเองอีกต่อไป... คุณพร้อมจะทิ้งชีวิตที่แสนสงบไปสู่หุบเหวกับผมหรือยังครับ ผู้หมวด?” ธีร์ไม่ตอบ เขาหยิบปืนพกคู่ใจออกมาเช็คกระสุน ก่อนจะเหน็บมันไว้ที่ข้างเอวอย่างกระชับ “ผมไม่เคยมีชีวิตที่สงบสุขตั้งแต่ตัดสินใจทำงานกับคุณแล้ว หมอ” ทั้งสองเดินออกจากห้องชันสูตรเข้าสู่ทางเดินที่มืดสลัวของอาคารนิติเวชยามค่ำคืน เสียงฝีเท้าของคนสองคนที่อุดมการณ์ต่างกันแต่หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกันดังสะท้อนไปตามโถงทางเดิน ทันใดนั้น เสียงบางอย่างที่ผิดปกติก็ดังขึ้นจากมุมมืดเบื้องหน้า—เสียงเหล็กกระทบกับพื้นคอนกรีต ตามด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่อบอวลปะทะจมูก แสงไฟจากปลายทางเดินกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับจนหายใจไม่ออก “ธีร์... หยุด” ศรัณย์กระซิบเตือนด้วยสัญชาตญาณ ทว่าในความมืดนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเดินเข้ามาล้อมพวกเขาทั้งสองด้าน พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากเงามืดที่ไม่มีตัวตน “หมอครับ... ผู้หมวดครับ... พวกคุณสองคนลืมไปหรือเปล่าครับว่า ในห้องชันสูตรไม่ได้มีแค่พวกคุณสองคนที่ยืนอยู่... แต่ยังมี ‘สิ่งนั้น’ ที่ผมเพิ่งวางทิ้งไว้ให้ใต้เตียงผ่าศพเมื่อครู่นี้” สิ้นเสียงปริศนา แสงไฟฉายจากธีร์ส่องกราดไปใต้เตียงสเตนเลสตัวยาวที่พวกเขามักใช้ทำงาน สิ่งที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่เครื่องมือแพทย์ แต่เป็นรองเท้าคัทชูหนังขัดมันเงาวับคู่หนึ่ง... รองเท้าที่ควรจะอยู่ในหีบศพของ ‘นักข่าว’ คนที่เพิ่งถูกฝังไปเมื่อวานนี้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือรอยเลือดสดๆ ที่ยังคงหยดลงบนพื้นหินอ่อนอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าศพในหีบกำลังลุกขึ้นมาเดินด้วยตัวเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ