เมื่อความเย็นชาปะทะความเดือด

"ถ้าคุณยังเอาแต่มองหา 'ความรู้สึก' ในที่เกิดเหตุ แทนที่จะมองหา 'หลักฐาน' ผมแนะนำให้คุณกลับไปนั่งโต๊ะเขียนสำนวนอยู่ที่โรงพักเสียดีกว่าครับ ผู้หมวด เพราะศพตรงหน้าผม เขาไม่ได้ต้องการคนมาเห็นใจ แต่เขาต้องการคนที่จะทวงคืนความยุติธรรมด้วยความจริงที่ไร้ความลำเอียง" เสียงของหมอศรัณย์ราบเรียบและเย็นเยียบราวกับใบมีดผ่าตัดที่เพิ่งผ่านการฆ่าเชื้อ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากร่างไร้วิญญาณที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้องเช่าโทรมๆ นั่นเลย มือที่สวมถุงมือยางสีขาวสะอาดสะอ้านกำลังขยับเขยื้อนศพอย่างแผ่วเบาและแม่นยำ ร้อยตำรวจเอกธีร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากระชากกั้นเขตหวงห้ามที่กั้นอยู่ให้ขาดสะบั้นด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "คุณมันก็แบบนี้เสมอ หมอศรัณย์! ทำตัวเป็นหุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ เห็นคนตายเป็นแค่ก้อนเนื้อที่ต้องชำแหละเพื่อทำแต้มให้ตัวเองดูเก่งกาจ คุณไม่เห็นเหรอว่าคราบเลือดพวกนี้มันเล่าเรื่องอะไร? มันเล่าถึงความแค้น! คนร้ายไม่ได้แค่ฆ่า แต่เขากำลัง 'สั่งสอน' เหยื่อรายนี้!" ศรัณย์หยุดการเคลื่อนไหวชั่วขณะ เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง แว่นสายตาของเขาขยับสะท้อนแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่ๆ ในห้องแคบ ดวงตาที่อยู่หลังเลนส์นั่นเย็นชาจนธีร์รู้สึกได้ถึงความกดอากาศที่เปลี่ยนไปรอบตัว "ความแค้นงั้นหรือครับ?" ศรัณย์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา "ความแค้นคือภาวะทางจิตใจที่คนเป็นใช้ตัดสินคนตาย แต่นิติวิทยาศาสตร์คือความจริงที่ไร้เจตจำนง ผมไม่สนว่าใครจะแค้นใคร ผมสนแค่ว่ารอยช้ำรูปครึ่งวงกลมที่ต้นคอผู้ตายเกิดจากแรงกดที่วัดค่าได้กี่นิวตัน และเศษใยผ้าสีน้ำเงินที่ติดอยู่ใต้เล็บนั้น มันคือหลักฐานที่จะมัดตัวคนร้ายได้จริงหรือเปล่า... ไม่ใช่การเดาสุ่มด้วยสัญชาตญาณแบบเด็กเล่นขายของของคุณ" ธีร์ก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบจะประชิดตัวร่างสูงของหมอศรัณย์ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวอีกฝ่ายผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ในห้องทำเอาบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "สัญชาตญาณผมนี่แหละที่พาให้ผมจับคนร้ายเข้าคุกมานับไม่ถ้วน ไม่ใช่แค่ทฤษฎีในห้องแล็บที่เย็นชืดแบบคุณ! คุณจำไว้เลยนะหมอ ถ้าความเย็นชาของคุณทำลายรูปคดีจนคนร้ายหลุดมือไปเพราะคุณมัวแต่สนใจตัวเลข... ผมนี่แหละที่จะเป็นคนกระชากหน้ากากคุณออกมาเอง" ศรัณย์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องทั้งห้อง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่รั่วไหลจากเพดานกระทบถังพลาสติกเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ "ผมรอวันนั้นอยู่ครับ ผู้หมวด" ศรัณย์กระซิบเสียงต่ำ "แต่น่าเสียดาย ที่ในขณะที่คุณกำลังใช้ความเดือดพล่านของตัวเองตัดสินโลก ความจริงบางอย่างที่ผมเพิ่งพบ... กำลังจะเปลี่ยนให้คดีที่ดูเหมือนเรื่องชู้สาวธรรมดาๆ ให้กลายเป็นบางสิ่งที่ใหญ่กว่าที่คุณจินตนาการไว้มาก" เขายื่นมือที่สวมถุงมือยางออกไปช้าๆ แล้วหยิบถุงซิปล็อกที่ภายในบรรจุเศษวัตถุขนาดเล็กออกมาจากใต้ซอกเตียงนอน รอยเลือดบนวัตถุนั้นแห้งเกรังเป็นสีน้ำตาลเข้ม แต่มันไม่ใช่เศษใยผ้าธรรมดาที่ธีร์คาดการณ์ไว้ ธีร์ชะงัก สายตาเพ่งมองสิ่งที่อยู่ในถุงอย่างไม่เชื่อสายตา มันคือ 'เหรียญตราโลหะ' ที่มีรอยบากเป็นรูปสัญลักษณ์เฉพาะกลุ่ม ซึ่งเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือเหรียญที่หายไปจากคดีสะเทือนขวัญเมื่อห้าปีก่อน... คดีที่เป็นปมชีวิตของเขา และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขากับหมอศรัณย์ต้องมาเจอกันในเส้นทางที่ต่างคนต่างไม่อยากยอมรับ ศรัณย์จ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดลงทันทีของธีร์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดความเย็นชาลงเล็กน้อย แต่กลับหนักอึ้งด้วยความนัย "ดูเหมือนว่าศพนี้จะไม่ได้ตายเพราะความแค้นธรรมดาๆ อย่างที่คุณว่าหรอกนะครับผู้หมวด แต่มันตายเพราะมันดันไปรู้ในสิ่งที่... คนระดับสูงกว่าเราสองคนพยายามจะฝังให้ลึกที่สุด" ธีร์เอื้อมมือไปคว้าถุงหลักฐานนั้นมาดู แต่ศรัณย์ดึงกลับอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังสนั่นเข้ามาใกล้ประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่ ทั้งสองคนสบตากัน ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังแบบสัญชาตญาณดิบของมืออาชีพ "หมอบลงครับ" ศรัณย์สั่งเสียงเฉียบขาด ในขณะที่ธีร์ชักปืนพกคู่ใจออกมาเตรียมพร้อมโดยไม่ลังเล ประตูห้องถูกเตะจนกระแทกกับผนังดังโครม ร่างในชุดดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่จุดนิ่งอยู่กลางหน้าอกของหมอศรัณย์พอดี! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความขัดแย้งที่กำลังจะปะทุขึ้นในบทถัดไปนะครับ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบหาความจริงอันมืดหม่นนี้ไปพร้อมกับผมครับ