กระต่ายป่าเลเวล 1 กับกับดักมิติ

“ถ้าเจ้ากะจะเอาดาบไม้สนราคาถูกไปฟาดหัวกระต่ายป่าเลเวลหนึ่งให้ตายล่ะก็ เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะรอน เพราะข้าไม่อยากแบกศพนายเดินกลับไปที่จุดเกิดเหตุเป็นรอบที่สามของวัน” มีนาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ขณะนั่งขัดสมาธิบนโขดหินริมลำธาร นิ้วเรียวยาวของเธอควงไม้คทาที่ดูเหมือนกิ่งไม้ผุๆ เล่นไปมา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเพื่อนชายที่กำลังขุดดินด้วยจอบสนิมเขรอะอย่างเอาเป็นเอาตาย รณกรไม่แม้แต่จะเงยหน้าตอบ เขายังคงขุดดินเป็นแนวโค้งรอบต้นไม้ใหญ่ที่มีรากโผล่พ้นดินออกมาเหนือพื้นผิวเล็กน้อย “ความอดทนคือสเตตัสที่สำคัญที่สุดในเกมนี้มีน... โดยเฉพาะตอนที่เลเวลเรายังน้อยจนแม้แต่กระต่ายยังมองเป็นเหยื่อ” “นายกำลังขุดหลุม? ในเกม VRMMO ที่คนอื่นเขาวิ่งไปตีมอนสเตอร์เก็บแต้มเนี่ยนะ?” มีนเลิกคิ้วสูง “คนที่ใช้ดาบคือคนที่ไว้ใจระบบฟิสิกส์ของเกม” รอนหยุดมือ วางจอบลงแล้วหยิบกิ่งไม้แห้งมาวางพาดปากหลุมอย่างประณีต “แต่คนที่ใช้ภูมิประเทศคือคนที่ ‘เข้าใจ’ โค้ดที่ซ่อนอยู่ข้างใต้” รอนไม่ได้เพียงแค่ขุดหลุม แต่เขากำลังสร้าง ‘กับดักมิติ’ ซึ่งเป็นเทคนิคระดับสูงที่ใช้ความผิดพลาดของระบบ Hitbox (ขอบเขตการปะทะ) ให้เป็นประโยชน์ เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่ากระต่ายป่าด้วยพลังโจมตี แต่เขาจะใช้แรงเหวี่ยงจากการกระโดดของมันให้กลายเป็นพลังทำลายตัวเอง เขาดึงเถาวัลย์มาผูกกับปลายไม้ที่วางพาดหลุม ก่อนจะดึงปลายอีกด้านไปพันไว้กับก้อนหินที่ตั้งอยู่ห่างออกไป รอนทำทุกอย่างเงียบเชียบและเชื่องช้า จนกระทั่งเห็นเงาของกระต่ายป่าขนสีเทาตัวหนึ่งกำลังกระโดดเล็มหญ้าเข้ามาใกล้ มีนาราขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ส่งเสียง เธอเห็นรอนหยิบหินก้อนเล็กขึ้นมา แล้วดีดมันไปกระทบกับก้อนหินอีกฝั่งอย่างแม่นยำ เสียง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ดึงดูดความสนใจของเจ้ากระต่ายน้อย มันหูผึ่ง ดวงตาสีแดงฉานหันมามองที่พุ่มไม้ รอนดีดหินอีกครั้ง คราวนี้หินกระเด็นไปตกใกล้ๆ ตัวมัน กระต่ายป่าตัวนั้นจึงตัดสินใจกระโดดพุ่งตัวมาด้วยความเร็วสูง—ซึ่งเป็นแพทเทิร์นการเคลื่อนที่ปกติของมอนสเตอร์เลเวลเริ่มต้น “จังหวะนี้แหละ” รอนพึมพำ เมื่อกระต่ายพุ่งผ่านแนวรากไม้ เท้าของมันเหยียบเข้ากับกับดักที่รอนวางไว้พอดี แรงดีดจากเถาวัลย์กระชากให้ร่างของมอนสเตอร์เสียการทรงตัวกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงไปในหลุมที่เขาสร้างขึ้น ซึ่งเขาได้ปักไม้ปลายแหลมที่ขัดให้คมกริบไว้ด้านล่างแล้ว *ฉึก!* [คุณได้รับค่าประสบการณ์ 15 EXP] [คุณได้รับ หนังกระต่ายป่า (คุณภาพ: หยาบ) x1] มีนาราอ้าปากค้าง เธอเห็นรอนไม่ได้เสียค่าพลังงาน (Stamina) เลยแม้แต่น้อยในการต่อสู้ครั้งนี้ แถมดาบของเขายังไม่ต้องเปื้อนเลือดแม้แต่หยดเดียว “นี่นาย... คำนวณองศาการตกกระทบกับแรงดีดของเถาวัลย์เนี่ยนะ? นายเลิกเล่นเป็นเกมเมอร์แล้วไปเป็นวิศวกรเครื่องกลเถอะรอน” “ไม่ใช่แค่นั้น” รอนปัดฝุ่นออกจากมือ สายตาเขายังคงเย็นเยียบ “ดูหน้าต่างสถานะของนายสิ มีน” มีนาราเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาแล้วต้องเบิกตากว้าง “ความเหนื่อยล้า... ไม่เพิ่มขึ้นเลย? ปกติตีมอนสเตอร์เลเวล 1 ห้าตัวก็ต้องนั่งพักแล้ว แต่นี่...” “ตราบใดที่เราไม่ใช้สกิล ตราบใดที่เราไม่ปะทะโดยตรง ระบบจะไม่ถือว่าเราอยู่ในสภาวะ ‘ต่อสู้เต็มรูปแบบ’ นี่คือทางลัดสำหรับการฟาร์มในช่วงต้นเกมที่คทาวุธและพวกกิลด์ยักษ์ใหญ่ไม่มีวันนึกถึง เพราะพวกนั้นมัวแต่หลงระเริงกับดาบเลเวลสูงๆ และค่าสถานะที่สูงเกินจริง” รอนหยิบหนังกระต่ายขึ้นมาพินิจ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไป ไอเย็นประหลาดแผ่ซ่านปกคลุมป่าเล็กๆ แห่งนี้ เสียงแมลงที่เคยร้องระงมกลับเงียบสนิทราวกับถูกกดปุ่มปิดเครื่อง รอนชะงัก สายตาคมกริบกวาดไปรอบทิศทาง “มีน... ถอยหลังไป” “เกิดอะไรขึ้น? มอนสเตอร์เหรอ?” มีนาราขยับคทาในมือเตรียมร่ายเวท แต่มือของเธอกลับสั่นเทาโดยไม่ตั้งใจ ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ รอนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งมาจากทิศทางของหมู่บ้านเริ่มต้น ราวกับมีบางอย่างที่ ‘ไม่ใช่’ ผู้เล่นกำลังก้าวเข้ามาในเขตนี้ [ประกาศจากระบบ: กิจกรรมพิเศษ 'ผู้พิทักษ์แห่งพงไพร' เริ่มต้นขึ้นโดยไม่คาดฝัน] [คำเตือน: บอสลับระดับ Rare 'จ่าฝูงกระต่ายป่าวิปลาส' ได้รับผลกระทบจากกับดักของผู้เล่น และกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบัน] รอนมองเห็นแถบสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนฟ้าไกลๆ มันคือไอคอนของบอสที่ควรจะเกิดในอีก 10 เลเวลข้างหน้า แต่มันกลับกำลังวิ่งตรงมาที่พวกเขาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ รอนหันไปมองมีนาราที่หน้าซีดเผือด ก่อนจะมองกลับไปที่หลุมกับดักที่เขาเพิ่งขุด “มีน... เตรียมตัวไว้ ครั้งนี้เราไม่ได้จะมาฟาร์มกระต่าย แต่เรากำลังจะทำสิ่งที่ไม่มีใครในเซิร์ฟเวอร์นี้เคยทำ” เขาหยิบจอบขึ้นมาอีกครั้ง มือที่มั่นคงเริ่มขุดดินอย่างรวดเร็วและรุนแรงกว่าเดิม “เราจะฆ่าบอสเลเวล 20 ด้วยกับดักเลเวล 1 กัน” รอนกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาของเขาประกายวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นที่ถูกกดทับมานาน ในขณะที่เสียงแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นดังใกล้เข้ามาทุกขณะ ราวกับว่าความตายกำลังวิ่งเข้ามาเคาะประตูบ้านของพวกเขา—และสิ่งที่รอนก้าวเท้าเข้าไปหานั้น ไม่ใช่ความตาย แต่มันคือจุดเริ่มต้นของตำนานที่กิลด์ใหญ่จะต้องกราบกราน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเริ่มต้นของความพลิกผันไปกับพรีสต์สายลุยนะคะ!