หีบสมบัติแรกที่ช็อกทั้งหมู่บ้าน

"ถอยไป! ถ้าไม่อยากให้มือสกปรกของพวกเจ้าเปื้อนเลือด ก็อย่ามาขวางทางข้า!" เสียงของมู่เฉินเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ สายตาของเขากวาดมองเหล่าญาติพี่น้องที่เคยเหยียบย่ำเขาจมดินด้วยความรังเกียจราวกับมองฝุ่นผงข้างทาง คนในตระกูลมู่ที่เคยตั้งท่าจะรุมทึ้งเขากลับชะงักงัน แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างผอมโซนั่นไม่ใช่แรงกดดันของคนจนตรอก แต่มันคืออำนาจของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ หลินซูเหยาที่ยืนอยู่ข้างกายเขากำชายเสื้อของมู่เฉินแน่น ฝ่ามือของนางชื้นเหงื่อ ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้เป็นที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวของนางด้วยความศรัทธาอย่างหมดใจ นางไม่รู้ว่าเขาเอาความมั่นใจมาจากไหน แต่ในวินาทีนี้ ต่อให้เขาจะพาเดินไปตาย นางก็ยินดีจะก้าวตามไปโดยไม่ลังเล "เฉินเอ๋อ... เจ้าเพ้อเจ้ออะไร? สมองเจ้าฝ่อไปแล้วหรือไงถึงกล้าพูดจาโอหังเช่นนี้!" มู่จง ผู้อาวุโสลำดับสามตะคอกกลับใบหน้าแดงก่ำพลางชี้หน้า "วันนี้หากเจ้าไม่คายที่ดินแปลงสุดท้ายของสกุลออกมา เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้เหยียบพ้นประตูหมู่บ้านไป!" มู่เฉินไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้คนทั้งกลุ่มถึงกับเสียวสันหลังวาบ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณกังวานขึ้นในหัวของมู่เฉินพร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [ภารกิจ: ลบคำสบประมาทด้วยความมั่งคั่ง] [สถานะ: เปิดใช้งานหีบสมบัติจากฟากฟ้า - โหมดฉับพลัน] [รายการ: เหรียญทองคำบริสุทธิ์ 99.99% จำนวน 50 เหรียญ / มูลค่ามหาศาล] เพียงแค่เขาสะบัดมือเบาๆ หีบไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรตระการตาก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้ผุๆ กลางลานบ้าน ราวกับมันตกลงมาจากฟากฟ้าจริงๆ เสียงกระทบของไม้หีบกับโต๊ะดัง *ปัง!* จนฝุ่นฟุ้งกระจาย แต่สิ่งที่ทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องหยุดหายใจ คือภาพที่มู่เฉินเปิดฝาหีบออก ประกายแสงสีทองอร่ามสะท้อนเข้าตาจนทุกคนต้องรีบยกมือขึ้นบัง แสงนั้นมิใช่แสงเทียน แต่เป็นประกายจากเหรียญทองคำแท้ที่วางเรียงรายอยู่เต็มหีบ! "นี่... นี่มันอะไรกัน..." มู่จงตาค้าง เสียงแหบพร่าหลุดออกจากลำคอ ความละโมบฉายชัดในแววตาที่เคยดูถูกเหยียดหยาม มู่เฉินหยิบเหรียญทองเหรียญหนึ่งขึ้นมา โยนเล่นในมืออย่างไม่แยแส ก่อนจะตวัดสายตาไปมองเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ "ข้าต้องการที่พักที่หรูหราที่สุดในหมู่บ้านนี้ และอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่เจ้าจะหามาได้ภายในครึ่งชั่วยาม" เจ้าของโรงเตี๊ยมตัวสั่นเทา รับเหรียญทองจากมือมู่เฉินราวกับรับของร้อน "คุณชาย... นี่มัน... เกินพอ! เกินพอไปหลายสิบเท่าขอรับ!" "ที่เหลือถือเป็นค่าเปิดปากเจ้าให้เงียบๆ ไว้" มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะหันไปหาหลินซูเหยา "ซูเหยา ไปกันเถอะ เรามีธุระต้องจัดการอีกมาก" ทั้งคู่ก้าวเดินผ่านวงล้อมของชาวบ้านที่แหวกทางออกให้โดยอัตโนมัติ ความเงียบงันเข้าปกคลุมหมู่บ้าน ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ทิ้งไว้เพียงความงุนงงและความหวั่นเกรงต่อชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังเป็นเพียงเศษเดนของตระกูล แต่วินาทีนี้กลับกลายเป็นผู้มีอำนาจล้นฟ้าในสายตาพวกเขา เมื่อเข้ามาถึงห้องพักหรูใจกลางหมู่บ้านที่เจ้าของโรงเตี๊ยมจัดเตรียมไว้อย่างประหม่า หลินซูเหยาก็หลุดปากถามขึ้นมาด้วยความไม่อยากเชื่อ "เฉินเอ๋อ... ท่านไปเอาของพวกนี้มาจากไหน? ท่านไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาใช่หรือไม่?" มู่เฉินเดินไปที่หน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่เริ่มมืดมิด เขายกมือขึ้นลูบผมของนางเบาๆ สายตาที่ส่งให้นั้นอบอุ่นต่างจากตอนที่อยู่หน้าตระกูลมู่อย่างสิ้นเชิง "เชื่อข้าเถอะซูเหยา ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนในแผ่นดินนี้กล้าดูถูกเจ้าอีก... ชีวิตที่เคยโดนเหยียบย่ำน่ะเหรอ? ข้าจะเขียนมันใหม่ด้วยมือของข้าเอง" ทว่าในขณะที่มู่เฉินกำลังจะหันกลับมา เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดที่ลอยมากับสายลม กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานชั้นเลิศที่ไม่ควรมีอยู่ในหมู่บ้านชนบทเช่นนี้ หน้าต่างห้องพักถูกเปิดออกช้าๆ โดยไม่มีใครแตะต้อง พร้อมกับร่างเงาสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นบนขื่อหลังคา สายตาคมกริบของมู่เฉินเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับสีแดงฉานบนผ้าคลุมไหล่ของชายปริศนาคนนั้น—มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'หน่วยลับราชสำนัก' ที่เขาเคยหนีตายมาตลอดสามปี! "มู่เฉิน... ถึงเวลาชดใช้หนี้เลือดที่เจ้าทิ้งไว้เบื้องหลังหรือยัง?" เสียงแหบพร่าดั่งปีศาจกระซิบข้างหูเขา ทั้งที่ร่างนั้นยังอยู่ห่างออกไปหลายวา หมอกเหมยปลายฤดูขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของมู่เฉินนะคะ