ถูกเนรเทศในวันที่พายุโหมกระหน่ำ

"คุกเข่าลงเสีย มู่เฉิน! เจ้าไม่มีสิทธิ์ยืนค้ำหัวคนสกุลมู่ในสภาพที่เป็นเพียงสุนัขจรจัดเช่นนี้!" เสียงตวาดก้องของมู่จงซาน ผู้นำตระกูลผู้ถือไม้เท้าหัวมังกรฟาดลงบนพื้นศิลาจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำจนม่านน้ำหนาทึบกลายเป็นกำแพงกั้นระหว่างชีวิตเก่าและเส้นทางที่กำลังจะมืดมิด มู่เฉินไม่ได้คุกเข่า เขาเพียงยืนตระหง่าน ร่างกายผอมบางภายใต้ชุดผ้าป่านขาดวิ่นเปียกปอนไปด้วยหยาดฝนที่เย็นเฉียบจนเข้าถึงกระดูก ดวงตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองใบหน้าของลุงแท้ๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยอุ้มชูเขา ทว่าวันนี้กลับเป็นผู้ส่งตราประทับ 'เนรเทศ' ลงบนหลังมือเขาด้วยความสมเพช "สุนัขจรจัดที่ท่านว่า... คือคนที่หาเงินเข้าคลังตระกูลมู่ปีละหลายหมื่นตำลึงทองใช่หรือไม่ ท่านลุง?" น้ำเสียงของมู่เฉินราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนผู้ที่ยืนล้อมรอบต่างชะงักงัน "บังอาจ! เจ้ามันก็แค่ตัวซวยที่เกิดมาพร้อมหายนะ! ขโมยตราประทับประจำตระกูลไปขายเพื่อเอาตัวรอด โทษของเจ้าคือการโบยสามสิบไม้และถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวงตลอดกาล!" สายฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านฟ้ามืดมิด เผยให้เห็นรอยยิ้มหยันที่มุมปากของมู่เฉิน เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงและน่าสะพรึงกลัวจนคนที่กำลังถือไม้โบยถึงกับมือสั่น "ขโมย? หึ... ถ้าข้าขโมยจริง ท่านคงไม่มีปัญญามายืนชี้นิ้วสั่งข้าในวันนี้หรอก เพราะข้าคงขายสกุลมู่ทิ้งไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" *เพลียะ!* ฝ่ามือหนาของมู่จงซานฟาดเข้าที่ใบหน้าของมู่เฉินจนหน้าหัน เลือดสีสดไหลซึมจากมุมปาก ทว่ามู่เฉินยังคงยืนหยัด นัยน์ตาสีเข้มดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรฉายแววอาฆาตที่ถูกปิดตาย "ลากมันออกไป! อย่าให้ข้าเห็นหน้ามันอีก!" ท่ามกลางแรงฉุดกระชากของทหารยาม มู่เฉินถูกลากออกสู่ประตูใหญ่ของจวนตระกูลมู่ ร่างกายเขากระแทกกับพื้นดินโคลนเลนอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้ต่อโชคชะตา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว *[ตรวจพบความโกรธแค้นระดับสูงสุด... ระบบ ‘เศรษฐีสะท้านฟ้า’ เริ่มต้นการทำงาน]* *[การเชื่อมต่อกับหีบสมบัติจากฟากฟ้าสำเร็จ... ปลดล็อกรางวัลเริ่มต้น: ทุนทรัพย์ไม่จำกัดและสิทธิ์เข้าถึงคลังสมบัติข้ามมิติ]* มู่เฉินกัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาคว้ามือของหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนรออยู่หน้าประตูท่ามกลางฝนที่ตกหนัก หลินซูเหยา... นางคือคนเดียวที่แบ่งเศษหมั่นโถวให้เขายามที่เขาไม่มีแม้แต่หยดน้ำตกถึงท้อง "คุณชาย... ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?" เสียงหวานสั่นเครือ พลางใช้ชายผ้าเช็ดหน้าซับเลือดที่มุมปากให้เขาอย่างทะนุถนอม มู่เฉินมองนาง สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเพียงชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่ลุกโชนด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในปลายนิ้ว เขาไม่ได้ถูกทอดทิ้ง... เขาเพียงแค่ถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระจากกรงขังที่เรียกว่าตระกูลมู่ "ซูเหยา... นับจากนี้ไป สกุลมู่จะกลายเป็นเพียงเศษธุลีใต้ฝ่าเท้าเจ้า" มู่เฉินกระซิบเบาๆ เขายกมือขึ้นกลางสายฝน ราวกับกำลังคว้าเอาบางอย่างจากอากาศธาตุ ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นในอากาศเบื้องหน้า เสียงระบบดังกระหึ่มในโสตประสาท *[การชำระเงินเริ่มต้นขึ้น... ตรวจพบการใช้จ่าย: ‘คฤหาสน์หรูใจกลางเมืองหลวง’ และ ‘กองกำลังเงา’ มูลค่าห้าแสนตำลึงทอง]* หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงปรากฏขึ้นเบื้องหน้ามู่เฉิน ในขณะที่คนของตระกูลมู่ที่เดินตามมาเพื่อเยาะเย้ยถึงกับชะงักงัน เมื่อเห็นมู่เฉินกดนิ้วลงบนอากาศราวกับกดรหัสลับบางอย่าง "มู่เฉิน! เจ้าจะทำอะไร! คิดจะทำเรื่องอัปยศอะไรหน้าจวนอีก!" มู่จงซานตะโกนไล่หลังมา มู่เฉินหันกลับมา ยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดท่ามกลางใบหน้าที่เปื้อนเลือด "ข้าไม่ได้จะทำเรื่องอัปยศหรอกท่านลุง... ข้าแค่กำลังจะ ‘ซื้อ’ ที่ดินผืนที่จวนของท่านตั้งอยู่น่ะ... และดูเหมือนว่า... คำสั่งซื้อของข้าจะอนุมัติผ่านเรียบร้อยแล้วเสียด้วย" เขาสะบัดมือขวา ปรากฏกระดาษโฉนดทองคำสลักลวดลายวิจิตรตระการตาที่ไม่มีใครในแผ่นดินนี้เคยเห็นมาก่อน มันเรืองแสงสว่างจ้าจนทุกคนต้องหรี่ตาหนี และในวินาทีนั้นเอง กองกำลังในชุดดำนับร้อยก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ปิดล้อมจวนตระกูลมู่ไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับกองทัพที่หลุดมาจากสรวงสวรรค์ "จากนี้ไป... ข้าคือเจ้าของที่นี่" มู่เฉินก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความกลัว ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของคนในตระกูลมู่ที่ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก รี้ดเดอร์ทุกท่านคะ "หมอกเหมยปลายฤดู" ขอขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!