ช่วงเวลาแห่งความภาคภูมิใจ

"ถ้าพวกคุณยังคิดว่าที่ดินแปลงนี้เป็นของตระกูลสมุทรพิทักษ์ได้โดยชอบธรรม ก็เชิญไปฟ้องศาลเอาเองเถอะค่ะ... แต่บอกไว้ก่อนนะว่า โฉนดฉบับจริงในมือของสามีดิฉัน จะทำให้พวกคุณรู้ซึ้งถึงคำว่า 'หน้ามืดตามัว' ได้ชัดเจนยิ่งกว่ากระจกเงาเสียอีก" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของรินรดา ดังแทรกขึ้นกลางวงล้อมของผู้ใหญ่บ้านและเครือญาติจอมปลอมที่เคยเหยียบย่ำเธอจนจมดิน กลิ่นอายของความสะใจผสมผสานกับกลิ่นไอดินหลังฝนตกอบอวลไปทั่วลานบ้านไม้สักทองที่บัดนี้ กลายเป็นศูนย์กลางความเจริญย่อมๆ ของตำบล ร่างระหงในชุดผ้าไทยทอมือประยุกต์สีครามเข้มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แปลงผักออร์แกนิกและโรงเรือนเมล่อนที่เคยถูกสزบประณามว่าเป็น "ความฝันลมๆ แล้งๆ ของนางร้ายตกอับ" บัดนี้ ออกดอกออกผลผลิตผลผลิตล้นตลาดจนสร้างรายได้มหาศาล สายตาของชาวบ้านนับสิบชีวิตที่เคยหลบเลี่ยงและซุบซิบนินทา เปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสระคนยำเกรงอย่างเห็นได้ชัด "ริน... เธออย่าใจร้ายนักเลย อย่างไรเสียเราก็..." ป้าสะใภ้ผู้เคยCออเซาะและคอยสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลในอดีต พยายามบีบน้ำตาเรียกคะแนนความสงสาร แต่ทว่า ไม่มีใครในที่นั้นคล้อยตามแม้แต่คนเดียว "คำว่าญาติ ใช้กับคนที่เห็นอกเห็นใจกันในยามตกยากค่ะ ไม่ใช่ปล้นชิงในวันที่คนอื่นเขาล้มละลาย" รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างงดงาม ท่าทางของเธองดงามเย้ายวนแต่ทรงพลังจนไม่มีชายชาตรีคนไหนกล้าสบตาตรงๆ เบื้องหลังของเธอ ร่างสูงใหญ่ของศิลาในชุดเสื้อเชیلด์พับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วน ก้าวออกมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสิทธิ์ที่ดินในมือ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองกลุ่มคนหน้าเงินเหล่านั้นด้วยความเย็นชา มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางของภรรยาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของและพร้อมปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ "ภรรยาผมพูดชัดเจนแล้วครับ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง "ถ้ายังไม่อยากให้ผมใช้ข้อหาบุกรุกและฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจนหมดตัว เชิญกลับออกไปจากพื้นที่ของพวกเราซะ" เสียงฮือฮาด้วยความสะใจดังขึ้นจากกลุ่มชาวบ้านรอบข้าง บรรยากาศความตึงเครียดค่อยๆ คลายตัวลง เหลือเพียงเสียงปรบมือเบาๆ จากผู้ใหญ่บ้านที่เดินก้าวออกมาตบไหล่ศิลาและโค้งศีรษะให้รินรดาด้วยความจริงใจ "ยายรินเอ๊ย... ฉันต้องขอโทษจริงๆ ที่เคยเข้าใจเธอผิด นึกว่าเธอจะมาหลอกใช้พวกเราเสียอีก ที่ไหนได้... เธอคือคนที่พลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งนี่ให้กลายเป็นขุมทองของพวกเราจริงๆ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม ใบหน้าย่นยู่เต็มไปด้วยความนับถือ รินรดาลดท่าทีแข็งกร้าวลง รอยยิ้มอ่อนหวานที่เป็นมิตรถูกระบายขึ้นบนใบหน้าเรียวสวยทันที "ผู้ใหญ่พูดเกินไปค่ะ ฉันเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ที่อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายและสร้างอาชีพให้พวกเราอยู่ร่วมกันได้อย่างยั่งยืนเท่านั้น ความสำเร็จนี้เป็นของพวกเราทุกคนค่ะ" คำพูดที่ถ่อมตัวแต่ทรงพลังนั้น ยิ่งซื้อใจคนในชุมชนได้อย่างอยู่หมัด เสียงชื่นชมและคำอวยพรดังเซ็งแซ่ รินรดาหันไปสบตากับศิลา ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ อาณาจักรแห่งความสุขที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง บัดนี้ได้รับการยอมรับอย่างแท้จริงแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของความสำเร็จ เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ราคาแพงคันหรูที่จอดเทียบท่าหน้าเขตไร่ ก็ทำเอาเสียงรอบข้างเงียบกริบลงทันตาเห็น ประตูรถเปิดออก พร้อมกับการก้าวลงมาของหญิงสูงวัยแต่งกายด้วยชุดแบรนด์เนมราคาแพงระยับ ใบหน้าเรียบตึงที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็น 'คุณหญิงแม่' อดีตแม่สามีผู้เคยเหยียดหยามเธอสารพัดในชาติภพก่อน และข้างกายเธอกลับมีชายหนุ่มในชุดสูทสากลผู้ถือซองเอกสารลับเดินตามมาติดๆ สายตาของคุณหญิงแม่กวาดมองความเจริญรุ่งเรืองตรงหน้าด้วยความอึ้งปนริษยา ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของรินรดาและศิลาที่ยืนเคียงคู่กันอย่างสง่างาม "ไม่คิดเลยนะว่าผู้หญิงที่ถูกไล่ตะเพิดออกจากตระกูลวันนั้น จะกลายมาเป็นเจ้าของที่ดินผืนงามที่ตระกูลเรากำลังต้องการพอดี..." คุณหญิงแม่เหยียดรอยยิ้มเย็นเยียบ "แต่เสียดาย... โฉนดในมือแก มันอาจจะเป็นแค่กระดาษเปล่า ถ้าหากว่าความลับเรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของแก ถูกเปิดเผยต่อหน้าคนทั้งอำเภอในวันนี้!" รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที ขณะที่ศิลาขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายแววดุดันขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" มาโดยตลอดนะคะ