อดีตที่กลับมาทำร้าย

“พ่อ?” เสียงอุทานที่หลุดรอดจากริมฝีปากของรินลดาดังก้องกังวานอยู่ในความเงียบงดงามของห้องรับรองพิเศษ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตกใจ ขณะที่แว่นตากรอบทองของผู้มาใหม่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเธอ ทว่าแวบแรกที่สบตากลับเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าและเงาเงินมหาศาลที่ค้ำคออยู่ พายุ อัครเดโช ขยับตัวอย่างรวดเร็วดุจพยัคฆ์หนุ่มผู้ปกป้องอาณาเขต ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้มก้าวเข้ามาบังร่างบางของรินลดาไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความระแวดระวังพุ่งพล่านในกระแสเลือด ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่ไว้ใจ ทว่าในใจกลับกระตุกวูบเมื่อประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกันได้ในเสี้ยววินาที นี่คือต้นตอ... นี่คือเจ้าหนี้รายใหญ่และปมปัญหาเน่าเฟะที่ชายหนุ่มเคยใช้เป็นเครื่องมือพันธนาการเธอไว้ในตอนแรก และบัดนี้ มันกำลังย้อนกลับมาแว้งกัดคนที่เขาปฏิญาณไว้ในใจว่าจะปกป้องด้วยชีวิต “คุณพ่อ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” รินลดาผุดลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาเล็กน้อย ความเข้มแข็งที่เธอใช้ปกoป้องตัวเองมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับต้นเหตุแห่งหนี้สิน “ถ้าฉันไม่มาวันนี้ ลูกสาวตัวดีคงเอาตัวเองไปขัดดอกกับไอ้คุณชายตระกูลอัครเดโชจนหมดอนาคตไปแล้วสินะ!” น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดโดยไม่เกรงกลัวรัศมีอันน่าเกรงขามของประธานหนุ่มเลยแม้แต่น้อย พายุแค่นเสียง “หึ” ในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก แววตาคมปลาบฉายแววดูแคลนอย่างปิดไม่มิด “พูดจาระวังปากหน่อยครับคุณพิทักษ์พงศ์” พายุเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องชะงัก “คนที่คุณกำลังต่อว่าด้วยคำพูดไร้ค่าแบบนั้น คือคนที่ผมจดทะเบียนด้วยความเต็มใจ และต่อให้คุณเอาสัญญาเน่าๆ ใบนั้นมาอ้างอีกกี่สิบฉบับ รินลดาและหนี้สินทั้งหมด... อยู่ในความดูแลของผมแล้ว” “แกคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างงั้นเหรอพายุ!” เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์แทรกขึ้นมาจากมุมห้อง กวินทร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคู่นั้นมองพายุด้วยความเดือดดาลไม่แพ้กัน “นายคิดว่าการเอาเงินมาฟาดหัวแล้วทำตัวเป็นเจ้าชีวิตใครต่อใคร มันจะทำให้รินเขามีความสุขจริงๆ หรือไงวะ นายมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่สร้างปัญหาขึ้นมาเอง แล้วทำเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยแก้ปัญหา!” รินลดาหันขวับไปมองกวินทร์ แววตาเต็มไปด้วยความตกใจที่เพื่อนสนิทกล้าต่อปากต่อคำกับพายุถึงเพียงนี้ “กวินทร์! นายเงียบไปเลยนะ เรื่องนี้มันเรื่องของฉันกับ...” “ใช่! มันเรื่องของฉันกับเมียฉัน!” พายุสวนกลับเสียงกร้าว ดวงตาดุดันหันไปจ้องหน้าคู่แข่งหัวใจอย่างเอาเรื่อง บรรยากาศในห้องคุกกรุ่นจนแทบมีประกายไฟแลบแปล๊บ “ส่วนแก... เป็นแค่เพื่อนสนิทที่ ‘เกินหน้าที่’ เลิกทำตัวเป็นหมาหวงก้างน่ารำคาญได้แล้วกวินทร์ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวออกไปจากที่นี่สภาพไม่สวย” “พายุ!” รินลดาเอ็ดขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปยื้อแขนแกร่งของสามีในนามไว้ แรงบีบที่ต้นแขนของเธอสะท้อนความกังวลใจอย่างเด่นชัด “คุณอย่าใจร้อนได้ไหม... นั่นพ่อฉันนะ!” พายุหันกลับมามองภรรยาตัวแสบ แววตาที่ดุดันเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเหลือเพียงความอ่อนโยนระคนหงุดหงิด เขาถอนหายใจยาวเหยียด ยื่นมือหนาไปกอบกุมมือเรียวที่สั่นเทาของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสอุ่นจัดของเขาคือเกราะป้องกันเดียวที่เธอมีในนาทีนี้ “คุณก็รู้ว่าผมเกลียดการถูกเอาเปรียบ... และเกลียดที่สุดคือการเห็นคุณต้องมานั่งร้องไห้เพราะผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้” พายุพูดเสียงนุ่มลงเพียงพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยหลังมือเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม “ผมจัดการเอง... อยู่เฉยๆ แล้วดูให้ดีว่าสามีคุณจัดการกับปัญหาที่ ‘อดีต’ สร้างไว้อย่างไร” สรรพนามและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำเอารินลดาใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของชายหนุ่มกำลังหลอมละลายกำแพงน้ำแข็งในใจเธอทีละน้อย “แกจะจัดการยังไง สัญญาเงินกู้สิบล้านนั่นไม่ได้อยู่ในมือแกนะพายุ!” ผู้เป็นพ่อตะโกนแทรกขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “แกคิดว่าฉันมาที่นี่เพราะอยากเจอหน้าลูกสาวงั้นเหรอ? เปล่าเลย! ฉันมาเพื่อทวงเงิน... หรือไม่ก็ให้แกเซ็นรับภาระหนี้ก้อนใหม่ที่ฉันเพิ่งไปกู้มาเพิ่ม!” เพล้ง! ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน รินลดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความช็อกระลอกใหญ่ หนี้เก่าพายุก็จัดการเคลียร์ให้จนหมดเกลี้ยงแล้ว แต่นี่... พ่อของเธอยังเอาตัวไปผูกติดกับวงจรอุบาทว์ของการพนันและหนี้สินไม่รู้จบอีกงั้นหรือ? “พ่อ! พ่อทำแบบนี้ได้ยังไง!” รินลดาผุดลุกขึ้นสะบัดมือจากพายุ พุ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับบิดบังเกิดเกล้า น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง “หนี้เก่าฉันเพิ่งจะยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้คืนให้ แล้วนี่พ่อยังไปสร้างหนี้เพิ่มมาอีกเหรอคะ? พ่อเห็นฉันเป็นอะไร เป็นสินค้าขัดดอก หรือเป็นเครื่องผลิตเงินของพ่อกันแน่!” “แกจะมารู้ดีอะไรนังริน! ฉันทำธุรกิจมันต้องมีล้มมีลุก แกเป็นลูกก็มีหน้าที่ช่วยครอบครัวสิฟะ!” “พอได้แล้วครับ!” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังอำนาจดังก้อง พายุก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาไว้อีกครั้ง คราวนี้แววตาของประธานหนุ่มไร้ซึ่งความใจดีโดยสิ้นเชิง มีเพียงความเย็นชาและดุดันดั่งมหายุทธ์ผู้ไร้พ่าย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนผู้ใหญ่รุ่นพ่อถึงกับผงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “คุณพิทักษ์พงศ์... ฟังผมให้ดีนะครับ” พายุโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวใบมีดโกน “ผมเคยให้เกียรติคุณเพราะคุณคือพ่อของรินลดา แต่ถ้าคุณยังกล้าพูดจาทำร้ายจิตใจเธอด้วยคำพูดทุเรศๆ แบบนี้อีกแม้แต่คำเดียว ผมจะทำให้บริษัทของคุณล้มละลายชั่วข้ามคืน... และจะทำให้คุณไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอนในประเทศนี้จำไว้!” ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องรับรองอีกครั้ง รินลดาเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของสามี หัวใจพองโตด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายคนนี้ปากร้าย เย่อหยิ่ง และชอบออกคำสั่ง... แต่ในยามที่เธอพังทลาย เขากลับเป็นคนเดียวที่ก้าวออกมารับคมดาบแทนเธอทั้งหมด กวินทร์ที่ยืนมองภาพนั้นกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อ ความอิจฉาริษยาตีรวนขึ้นมาจุกอก เขารู้ดีว่าต่อให้เขาพยายามปกป้องรินลดาแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันเทียบชั้นกับอำนาจและหัวใจของพายุได้เลยในนาทีนี้ “แก... แกขู่ฉันเหรอพายุ!” ผู้เป็นพ่อหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว แต่ยังคงทำเป็นแข็งข้อ “ผมไม่ได้ขู่ครับ... ผมพูดจริงทำจริงเสมอ” พายุเหยียดยิ้มเย็นชา ก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเลขาส่วนตัว “เลขาเฉิน... จัดการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทพิทักษ์พงศ์ แล้วเตรียมฟ้องล้มละลายได้เลย... เดี๋ยวนี้!” “อย่านะคะพายุ!” รินลดาร้องห้ามสุดเสียง เธอยกมือขึ้นคว้าแขนเขาไว้แน่น หยาดน้ำใสไหลรินอาบแก้ม “พอเถอะค่ะ... อย่าทำอะไรพ่อเลยนะ ขอร้องล่ะ” พายุหันมามองใบหน้างดงามที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา หัวใจแกร่งกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวที่มีต่อผู้เป็นพ่อมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเจ็บแปลบที่เห็นเธอยังคงใจอ่อนกับคนที่ไม่เห็นคุณค่าของเธอ นิ้วเรียวหนายื่นไปเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักและความอัดอั้นตันใจที่ซ่อนไว้ “คุณใจดีเกินไปริน... และเพราะความใจดีของคุณนี่แหละ ที่ทำให้ผมต้องยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งการเป็นคนเลวในสายตาใครต่อใคร” พายุถอนหายใจยาว “แต่ถ้าคุณขอ... ผมจะยอมหยุดมือแค่นี้” กวินทร์มองภาพคนทั้งคู่ที่กำลังสบตากันด้วยความลึกซึ้ง ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุอารมณ์นั้นแน่นแฟ้นเกินกว่าที่ใครจะแทรกกลางได้ เขาขยับตัวถอยหลังเตรียมจะเดินเลี่ยงออกจากบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องรับรองก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท! ร่างระหงของนางแบบสาวเซเลบชื่อดังผู้เป็นอดีตคู่หมั้นของพายุ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นและกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ ดวงตาคู่สวยกวาดมองทุกคนในห้องก่อนจะมาหยุดที่พายุ “อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะครอบครัวสุขสันต์สินะคะพายุ” เสียงแหลมใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับชูเอกสารในมือให้เห็นชัดๆ “แต่พอดีว่า... ฉันเพิ่งไปเจอ ‘ความลับ’ สำคัญเข้าเรื่องหนี้ก้อนล่าสุดของคุณพ่อตาคุณ... และสัญญาฉบับนี้ รับรองว่าต่อให้คุณรวยล้นฟ้าแค่ไหน ก็ไม่มีทางลบมันออกไปได้แน่ค่ะ!” [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ]