การพบกันบนเส้นขนาน

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะที่มั่นคงและไร้ความลังเล ในความเงียบงันที่กดทับห้องทดลองใต้ดิน กลิ่นโอโซนจางๆ จากเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานหนักยังคงอบอวล แต่สิ่งที่รบกวนประสาทคณินมากกว่าความร้อนของเครื่องจักร คือเงาร่างที่หยุดอยู่ตรงหน้าเขา คณินขยับแว่นสายตา จ้องมองใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำจากแฟ้มคดีที่ปิดตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน—รัญธิดา อดีตนักสืบไซเบอร์ผู้สาบสูญ "โลกดิจิทัลอาจลวงตาได้ง่ายดาย แต่น้ำหนักฝีเท้าของคนเป็น... ไม่เคยโกหกนะครับ คุณรัญธิดา" คณินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาเหมือนพื้นผิวโลหะ เขาไม่แม้แต่จะถอยหนีหรือแสดงอาการตื่นตระหนก มีเพียงแววตาที่หรี่ลงวิเคราะห์ท่าทีของหญิงสาวตรงหน้า รัญธิดาไม่ตอบทันที เธอขยับเข้าใกล้แสงไฟจากหน้าจอมอนิเตอร์ แสงสีฟ้าสะท้อนในดวงตาที่คมกริบดุจมีดโกนของเธอ "ถ้าคุณฉลาดพอจะสร้างโครงข่ายประสาทเทียมระดับนี้ได้ คุณก็น่าจะฉลาดพอที่จะรู้ว่า... มนุษย์เราไม่ได้สูญหายไปเพราะความผิดพลาดทางเทคนิคหรอกครับ คณิน ทุกอย่างมันมี 'เจตนา' แฝงอยู่เสมอ" "คุณกำลังกล่าวหาว่าระบบของผมมีเจตจำนงอิสระ?" คณินเลิกคิ้ว แฝงรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "วิทยาศาสตร์ไม่ใช่ไสยศาสตร์ คุณรัญธิดา เรากำลังพูดถึงอัลกอริทึม ไม่ใช่ปีศาจ" "งั้นเรียกสิ่งนี้ว่าอะไรดีล่ะครับ?" รัญธิดาโยนอุปกรณ์เก็บข้อมูลขนาดเล็ก (Data Chip) ลงบนโต๊ะทำงานของเขา เสียงพลาสติกกระทบโลหะดังกังวาน เธอจ้องเขม็งราวกับจะเผาผลาญความมั่นใจที่ฉาบหน้าของเขาให้มอดไหม้ "นี่คือรหัสคำสั่งที่ฝังอยู่ในระบบการบินที่น้องสาวฉันใช้งานก่อนเธอจะหายไป... มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบตรวจจับ แต่มันคือการแทรกแซงแบบกำหนดเป้าหมาย (Targeted Override) มีคนเจตนาลบตัวตนของเธอออกไปจากระบบประมวลผลการบินทีละวินาที" คณินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ 'ตรรกะ' ที่เขาเชื่อถือมาตลอดกำลังถูกสั่นคลอนด้วยหลักฐานชิ้นนี้ เขาเอื้อมมือไปหยิบชิปนั้นขึ้นมาพิจารณา นิ้วเรียวยาวของเขาขยับคล่องแคล่วเพื่อเชื่อมต่อกับคอนโซลหลัก "ถ้าคุณพูดจริง ระบบนี้ควรจะถูกทำลายทิ้งทันทีที่ถูกตรวจพบ" คณินพึมพำขณะที่ปลายนิ้วรัวบนคีย์บอร์ด ข้อมูลบนหน้าจอกลายเป็นกระแสตัวเลขที่ไหลทะลักราวกับสายน้ำตก "นั่นเพราะคุณมองมันในฐานะนักพัฒนา แต่ฉันมองในฐานะคนที่สูญเสีย" รัญธิดาขยับเข้าใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "คุณคิดว่าความผิดพลาดทางเทคนิคที่เกิดขึ้นกับงานวิจัยของคุณเมื่อคืน... คืออุบัติเหตุงั้นหรือ? รอยแยกในโค้ดที่คุณพบ มันคือรอยนิ้วมือของใครบางคนที่กำลังเล่นเกมฆาตกรรมอยู่บนความล้มเหลวของคุณต่างหาก" คณินหยุดมือทันที บรรยากาศรอบตัวพวกเขาราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้ว่างเปล่า แต่หนักอึ้งไปด้วยความจริงที่ค่อยๆ เผยตัวออกมา "ทำไมคุณถึงเอาเรื่องนี้มาบอกผม?" คณินถามเสียงต่ำ ตาจ้องหน้าจอที่เริ่มแสดงโครงสร้างของ 'มัลแวร์ปริศนา' ที่ซ่อนอยู่ในเลเยอร์ลึกสุดของระบบ รัญธิดาก้าวเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของเขา ลมหายใจของเธอปะทะเข้ากับไหล่ของเขา เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความรุ่มร้อนของความแค้น "เพราะคุณคือคนเดียวที่สร้าง 'กรง' นี้ขึ้นมา และคุณก็เป็นคนเดียวที่จะรู้ว่า... 'กุญแจ' ที่จะเปิดเผยตัวฆาตกรที่ซ่อนอยู่ในบรรทัดคำสั่งพวกนี้ อยู่ที่ไหน" คณินมองจอภาพที่ค่อยๆ ปรากฏภาพจำลองโครงข่ายประสาทเทียม แต่มันไม่ได้มีเพียงแค่อัลกอริทึมที่เขาเขียน มันมี 'รหัสส่วนเกิน' ที่ดูเหมือนอักษรย่อบางอย่างที่คุ้นตา เขาสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจเมื่อเห็นรหัสลำดับสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ นั่นไม่ใช่รหัสของระบบ... แต่มันคือชื่อของเขากับรัญธิดาที่ถูกเขียนกำกับไว้ในฐานะ 'เป้าหมายลำดับถัดไป' "เราไม่ได้กำลังตามล่าฆาตกรหรอกครับ คณิน..." รัญธิดาถอยออกมาเว้นระยะห่าง ดวงตาของเธอฉายแววหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก "แต่เรากำลังถูกฆาตกร... ล่าอยู่ในระบบที่คนทั้งคู่เป็นคนสร้างขึ้นมาเอง" ในวินาทีที่เขากำลังจะโต้ตอบ เสียงสัญญาณเตือนจากโครงข่ายทั่วทั้งอาคารก็ดังระงมขึ้นพร้อมกัน ประตูห้องทดลองถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด และสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของคณินเย็นเฉียบไม่ใช่สัญญาณเตือนนั้น แต่เป็นเสียงข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ *ข้อความจากระบบ: การลบตัวตนของคณินและรัญธิดา เริ่มต้นขึ้นแล้ว* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงแห่งอัลกอริทึมไปพร้อมกับผมนะครับ หวังว่าท่านจะรอติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อครับ