รอยร้าวในระบบประสาท

กลิ่นของโอโซนที่เกิดจากการลัดวงจรของไมโครโปรเซสเซอร์ผสมกับกลิ่นโลหะสนิม คลุ้งตลบอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินชั้นสี่สิบของบริษัทเนโอ-ซินแนปส์ แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงกะพริบถี่เป็นจังหวะสามัญราวกับชีพจรใกล้ตาย หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงกราฟิกคลื่นสมองที่บิดเบี้ยวจนเกินขีดจำกัดความปลอดภัย คณินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นจำลองความทรงจำ ปลายเรียวนิ้วของเขาเคาะกระจกใสสองครั้งอย่างใช้ความคิด แว่นตาอัจฉริยะสะท้อนตัวเลขโค้ดชุดมหาศาลที่กำลังรันอย่างไร้ทิศทาง เขาไม่ได้ใส่ใจกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังหนวกหู เพราะสำหรับเขาแล้ว ความโกลาหลมีระเบียบของมันเสมอ หากมองให้ลึกพอ "ระบบกำลังปฏิเสธตัวเอง... น่าสนใจดีนี่ครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ คณินปัดมือกลางอากาศเพื่อขยายความหนาแน่นของเมมโมรี่บล็อกที่เสียหาย มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของซอฟต์แวร์ธรรมดา แต่มันคือรอยแผลฉีกขาดในโครงข่ายประสาทเทียมที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์ รอยแผลที่ตั้งใจซ่อนร่องรอยการลบข้อมูลบางอย่างออกไปอย่างแนบเนียน "คุณเรียกมันว่าน่าสนใจเหรอคะ... เอ่อ หมายถึง น่าสนใจเหรอครับ" เสียงห้าวติดจะเยือกเย็นดังแทรกขึ้นจากความมืดมุมห้อง คณินไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร รัญธิดา ก้าวพ้นเงาสลัวออกมา ส้นรองเท้าบู๊ทหนังกระทบพื้นโลหะดัง *กริ๊ก... กริ๊ก...* เป็นจังหวะที่มั่นคงและกดดัน เธอยังคงสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวสีเข้มตัวเดิม กลิ่นอายของความระแวดระวังและสัญชาตญาณนักล่าติดตัวเธอมาเสมอราวกับเงา รัญธิดายืนกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมที่เต็มไปด้วยข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จอภาพเพื่อพิจารณาโค้ดตัวเลขเหล่านั้นด้วยความไม่ไว้วางใจ "ระบบไม่ได้แค่รวนหรอกครับคุณรัญธิดา" คณินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาหลังกรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยคำถาม "มันกำลังพยายาม 'ลืม' บางสิ่งบางอย่างที่อันตรายเกินกว่าจะถูกเก็บบันทึกไว้ต่างหาก" "ลืมเหรอคะ... หมายถึง ลืม?" รัญธิดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาส่อแววเย้ยหยัน "AI ไม่มีจิตสำนึก มันไม่มีความรู้สึกผิดจนต้องอยากลืมอะไรทั้งนั้น นอกเสียจากว่า... มีใครบางคน 'ยัดเยียด' คำสั่งนั้นเข้าไป เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยอาชญากรรม" คณินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มแบบที่ผู้เชี่ยวชาญด้านตรรกะมักใช้เมื่อกำลังสนทนากับคนที่มองโลกด้วยอารมณ์ความรู้สึกมากกว่าเหตุผล "คุณยังคงมองทุกอย่างเป็นคดีอาชญากรรมเสมอสินะครับ... อดีตผู้หมวด" คณินก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงความอึดอัดที่ประจุไฟฟ้าในอากาศสร้างขึ้น "แต่โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความแค้นหรือความจริงครับ มันขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม การลบความทรงจำครั้งนี้อาจไม่ใช่การปกปิดความผิด... แต่อาจเป็นการรักษาชีวิตของใครบางคนไว้ก็ได้" รัญธิดาไม่ถอยหลังหนี เธอกลับก้าวประชิดเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ ความใกล้ชิดทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษตำราและโอโซนจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่เธอเกลียดเพราะมันช่างสุขุมและเยือกเย็นเหลือเกิน "ถ้ามันคือการรักษาชีวิต... ทำไมความทรงจำที่หายไปถึงเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่น้องสาวฉันตายในห้องทดลองนี้ล่ะคะ... ครับ?" รัญธิดาเน้นเสียงหนักที่ท้ายประโยคเพื่อกดดัน ความโกรธระอุขึ้นในน้ำเสียงของเธออย่างปิดไม่มิด คณินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไป ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเบนสายตาหลบไปมองหน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้งเพื่อซ่อนประกายความไหววูบในแววตา "ผมเสียใจเรื่องน้องสาวของคุณด้วยนะครับ..." คณินเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แฝงความหนักหน่วงบางอย่าง "แต่ความทรงจำในเครือข่ายนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการ การที่คุณดึงดันจะขุดคุ้ยมันขึ้นมา อาจจะทำให้คุณได้พบกับความจริงที่คุณ... อาจจะไม่อยากรู้ไปตลอดชีวิต" "ฉันไม่กลัวความจริงหรอกค่ะ... เอ้ย... ครับ" รัญธิดากัดฟันกรอด มือเรียวเอื้อมไปคว้าข้อมือของคณินไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความเดือดดาลที่อัดอั้น "บอกฉันมาว่าใครเป็นคนเขียนโค้ดชุดนี้ คณิน... อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน" ก่อนที่คณินจะได้ทันเอ่ยปากตอบ เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตก็ดังสนั่นลั่นห้อง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความเตือนภัยรูปแบบใหม่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงระบบสังเคราะห์ที่ประกาศก้องด้วยโทนเสียงเรียบเย็น *[Warning: Unauthorized Neural Injection Detected. Memory Core Sector 09 is unlocking.]* ทั้งสองคนหันขวากับไปมองจอภาพพร้อมกันอย่างลืมตัว คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ โค้ดที่เขากำลังตรวจสอบเมื่อครู่ไม่ได้ถูกควบคุมจากภายนอก แต่มันกำลังตอบสนองต่ออะไรบางอย่าง... หรือใครบางคนที่อยู่ในห้องนี้ "ไม่ใช่ฝีมือฉัน..." รัญธิดาพึมพำ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์เริ่มหลุดจากการควบคุม คณินกวาดสายตาอ่านบรรทัดโค้ดที่กำลังรันด้วยความเร็วสูง หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบเมื่อตระหนักถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ข้อมูลที่ถูกดึงขึ้นมาจากก้นบึ้งของระบบไม่ใช่ข้อมูลความทรงจำของเหยื่อรายอื่น แต่มันคือ... ความทรงจำส่วนตัวของเขาเอง ที่ถูกฝังล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านที่เขาสาบานว่าจะไม่มีวันเปิดมันขึ้นมาอีกตลอดกาล และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอก็กระพริบวูบ เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินลับด้านหลังห้องทดลอง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ก้าวออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา... ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกของ "อัลกอริทึมซ่อนปมความทรงจำ" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ