บั๊กแรกของวัน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะกระจกนิรساويดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบของคิรากร กรุ๊ป จนพนักงานหลายคนสะดุ้งสุดตัว แรงสั่นสะเทือนนั้นเกือบทำให้แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะของพิมพ์มาดากระเด็นตกลงมาแตกละเอียด หากเธอนิ่งเฉยไม่รีบคว้ามันไว้เสียก่อน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉียบตวัดขึ้นมองต้นเหตุของเสียงทันที ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือดในชั่วพริบตา เมื่อร่างสูงสง่าของคิรากรในชุดสูทตัดเย็บพิเศษสีชาโคลก้าวเข้ามาหยุดยืนค้ำหัวเธออยู่ "คุณพิมพ์มาดา โปรเจกต์อัลกอริทึมประเมินความเสี่ยงตัวใหม่ที่คุณเพิ่งส่งมาเมื่อคืน... มันใช้ไม่ได้เรื่อง" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นเอ่ยขึ้นราวกับกำลังพิพากษาคดีอุกฉกรรจ์ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ทว่าแฝงประกายความกวนประสาทที่ผู้ชายคนนี้ชอบใช้ทรมานจิตใจลูกน้องเป็นกิจวัตร พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เธอยังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายปากกาในมือหมุนวนไปมาอย่างใจเย็น ไม่มีความหวาดหวั่นพรرพรึงใดๆ ฉายชัดบนใบหน้าสวยคมแม้แต่น้อย "ใช้ไม่ได้เรื่อง หรือคุณอ่านมันไม่ออกกันแน่คะ ท่านประธานคิรากร" พิมพ์มาดาย้อนถามทันควัน เสียงหวานใสแต่เฉียบคมบาดลึกทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมที่เย็นเฉียบอยู่แล้ว ยิ่งลดอุณหภูมิดิ่งลงจนติดลบ เจมส์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ รีบเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อสูทของเพื่อนสนิทเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนภัย แต่มีหรือที่คนอย่างพิมพ์มาดาจะสนใจคำเตือนพวกนั้น เมื่อความถูกต้องถูกเหยียบย่ำ เธอก็พร้อมชนกับอภิมหาเศรษฐีหน้าเลือดนี่ได้ทุกเมื่อ "นี่คุณกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับผม" คิรากรหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้จนพิมพ์มาดาได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก "ผมจ้างคุณเข้ามาเป็นหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์ เพื่อแก้ปัญหา ไม่ใช่ให้มานั่งเถียงฉอดๆ เหมือนเด็กอมมือแบบนี้" "ถ้าคุณใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์โค้ดสามบรรทัดแรกของฟังก์ชันที่ฉันเขียน มากกว่าจะมัวแต่นั่งจับผิดทรงผมหรือการแต่งตัวของฉัน คุณก็จะรู้ค่ะว่าอัลกอริทึมตัวนี้มันลดต้นทุนการประมวลผลให้บริษัทได้ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์! แต่ก็นั่นแหละค่ะ... บางทีคนเราถ้ามีความรู้น้อยเกินไป ก็อาจจะมองไม่เห็นนวัตกรรมที่ล้ำหน้ากว่ากะลาสีเรือ" สิ้นคำพูดของพิมพ์มาดา ทั่วทั้งห้องประชุมเงียบกริบชนิดที่ได้ยินเสียงเข็มตก พนักงานทุกคนต่างพากันก้มหน้ามองโต๊ะ แทบไม่กล้าหายใจแรง เพราะไม่มีใครในบริษัทกล้าต่อปากต่อคำกับคิรากรผู้ไร้ความปรานีเช่นนี้มาก่อน ยกเว้นก็แต่ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ รินรดาที่นั่งอยู่มุมห้อง แอบยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ รอยยิ้มร้ายกาจที่ซ่อนไว้ใต้ท่าทีเรียบร้อยอ่อนหวานกำลังเฝ้ารอให้คิรากรบันดาลโทสะไล่ผู้หญิงปากกล้าคนนี้ออกไปเสียที แผนการที่เธอวางไว้ร่วมกับคนในแผนกเพื่อดิสเครดิตพิมพ์มาดากำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น ทว่า สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงกลับเกิดขึ้น... คิรากรไม่ได้ตบโต๊ะโวยวาย หรือเรียกฝ่ายบุคคลมาไล่เธอออกอย่างที่รินรดาลุ้นระทึก มุมปากหยักลึกของซีอีโอหนุ่มกลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบอย่างประหลาด "ปากเก่งดีนี่..." คิรากรพึมพำเสียงพร่า ดวงคมกلاวพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าคุณมั่นใจนักว่าโค้ดของคุณมันไร้ที่ติ งั้นเรามาเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะ ถ้าบ่ายนี้ระบบทดสอบเกิดล่มขึ้นมาแม้แต่วินาทีเดียว คุณจะต้องยอมเซ็นสัญญา... มาเป็นทาสรับใช้ส่วนตัวให้ผมสามเดือนเต็ม" "แล้วถ้ามันไม่ล่มล่ะคะ?" พิมพ์มาดาสวนกลับทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอไม่เคยกลัวเกมเดิมพันบ้าๆ นี่อยู่แล้ว "ถ้ามันไม่ล่ม..." คิรากรเหยียดยิ้มกว้างขึ้น สายตาคู่คมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเจ้าเล่ห์ "ผมจะยอมโอนหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ของโปรเจกต์นี้ให้คุณถือครองส่วนตัวทันที แถมด้วยการพาคุณไปดินเนอร์ที่ภัตตาคารหรูบนยอดตึกแบบเอ็กซ์คลูซีฟ... ว่าไง กล้ารับคำท้าไหมล่ะ โปรแกรมเมอร์คนเก่ง" พิมพ์มาดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งคอมพิวเตอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ โค้ดที่เธอเขียนผ่านการรันเทสต์มานับร้อยรอบ ไม่มีทางที่จะมีบั๊กหลุดรอดไปได้เด็ดขาด นี่คือโอกาสทองที่จะได้ตบหน้าซีอีโอจอมเผด็จการคนนี้ให้หงายเงิบคาโต๊ะประชุม! "ตกลงค่ะ! เตรียมตัวโอนหุ้นแล้วเตรียมตัวขอโทษฉันได้เลยค่ะ ท่านประธาน!" พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยื่นมือเรียวบางออกไปตรงหน้าเพื่อทำสัญญาใจ ทว่าในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ที่เชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัท ก็เกิดอาการกะพริบถี่ๆ สัญญาณไฟสีแดงฉานสว่างวาบทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น! *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* รินรดาที่นั่งมองอยู่มุมห้องผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจปนดีใจสุดขีด ในขณะที่สีหน้าของเจมส์ซีดเผือดลงทันที พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความช็อก เมื่อข้อความแจ้งเตือนข้อผิดพลาดปรากฏหราอยู่บนหน้าจอใหญ่ยักษ์— **[CRITICAL ERROR: SYSTEM BREACHED BY UNKNOWN USER]** หัวใจของพิมพ์มาดาดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม บั๊กปริศนาที่ไม่ได้มาจากโค้ดของเธอกำลังทำลายระบบทั้งหมดพังพินาศต่อหน้าต่อตา! ก่อนที่พิมพ์มาดาจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัว ประตูห้องประชุมก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดสวมสูทดำนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาล้อมกรอบห้องประชุมไว้ทั้งหมด พร้อมด้วยบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูนั่นเอง! -------------------------------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าแรกของความฟินนี้นะคะ*