สัญญาใจไร้ลักษณ์

"หากครานี้เจ้ายังดึงดันจะใช้ 'กระบี่ไร้ลักษณ์' ทะลวงค่ายกลโลหิตสวรรค์ ร่างกายและจิตวิญญาณของเจ้าจะสลายกลายเป็นธุลี... ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสได้เข้าสู่สังสารวัฏ" น้ำเสียงของหลินเยว่ซินเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งพันปี นางยืนอยู่เบื้องหน้าไป๋เฉิน ท่ามกลางกระแสลมปราณสีโลหิตที่พัดโหมกระหน่ำจนอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะบัดไหวราวกับเทพธิดาผู้พลัดตกสู่ขุมนรก แม้แววตาคู่นั้นจะยังคงความไร้อารมณ์ตามวิสัยของเซียนสาวแดนเหนือ แต่ปลายนิ้วเรียวยาวที่สั่นเทานิดๆ กลับฟ้องถึงคลื่นอารมณ์อันรุนแรงที่กำลังซัดส่ายอยู่ภายใน ไป๋เฉินแย้มยิ้ม รอยยิ้มนั้นบางเบายิ่งกว่าสายหมอกยามรุ่งอรุณ แต่มันกลับเปี่ยมด้วยความทระนงองอาจที่แม้แต่ฟ้าดินก็มิอาจสยบ เขาใช้มือข้างหนึ่งเช็ดคราบโลหิตที่มุมปาก ลมหายใจแผ่วเบาแต่หนักแน่นดั่งขุนเขา "เยว่ซิน... ในยุทธภพนี้ มีสิ่งใดบ้างที่ไม่สูญสลาย?" ไป๋เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่งามของนาง "สำนักกระบี่ของข้าดับสูญ สหายร่วมสำนักถูกสังหารจนหมดสิ้น หากข้ายังคงรักตัวกลัวตาย ยอมก้มหัวให้แก่โชคชะตาและความอยุติธรรม ชีวิตนี้ของข้าก็คงเป็นเพียงซากศพเดินได้ที่ไร้ซึ่งวิญญาณ" "แต่ว่า..." หลินเยว่ซินเม้มริมฝีปากแน่น ความเย็นชาที่เคยใช้ห่อหุ้มตัวตนถูกเผา 1 ผลาญจนมลายสิ้นด้วยคำพูดของชายหนุ่ม นางเป็นถึงเซียนผู้สูงส่ง เหนือกว่าปุถุชนนับล้าน แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ต่อความดื้อรั้นของบุรุษผู้ไม่มีแม้แต่รากฐานปราณวิญญาณผู้นี้ "ไม่มีคำว่า 'แต่' อีกแล้ว" ไป๋เฉินก้าวเข้าไปประชิด ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้แน่น ปล่อยให้กระแสพลังปราณไร้ลักษณ์ค่อยๆ ถักทอประสานเข้ากับลมปราณมังกรหิมะของนาง เกิดเป็นอัขระเวทสีทองสลับฟ้าหมุนวนรอบกายทั้งสอง ปกป้องพวกเขาจากแรงกดดันมหาศาลของค่ายกลเบื้องหน้า "เจ้าคนโง่..." หลินเยว่ซินพึมพำ หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นที่หางตา แต่นางหาได้ยอมปล่อยให้มันไหลรินลงมาไม่ นางคือเซียนผู้เย็นชา จะหลั่งน้ำตาให้แก่ความตายได้อย่างไร? ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวดั่งกลองศึก มันเจ็บปวด... และในขณะเดียวกันก็อิ่มเอมอย่างประหลาด "ใช่ ข้ามันคนโง่" ไป๋เฉินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาอ่อนโยนลงยามเมื่อมองสตรีในดวงใจ "แต่เป็นคนโง่ที่จะไม่ยอมปล่อยมือจากเจ้าเด็ดขาด... ต่อให้เบื้องหน้าคือปรโลก หรือแม้แต่ทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า หากข้า ไป๋เฉิน ยังมีลมหายใจ เจ้ากับข้า... จะก้าวเดินไปด้วยกัน ไม่แยกจาก" สัญญาใจไร้ลักษณ์ถูกเอ่ยออกมาโดยไม่ต้องมีคำสาบานใดๆ เป็นพยาน แต่มันกลับหนักแน่นยิ่งกว่าคำประกาศิตแห่งสวรรค์ เปรี้ยง! เสียงฟ้าคำรามสนั่นหวั่นไหว ค่ายกลโลหิตสวรรค์แปรเปลี่ยนเป็นอสูรเงาขนาดมหึมา อ้าปากกว้างเตรียมกลืนกินสรรพสิ่ง ความมืดมิดแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ แรงกดดันระดับบรรพกาลกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของทั้งสองส่งเสียงลั่นกรอบ ไป๋เฉินกระอักเลือดคำโตออกมาอีกครั้ง ทว่ามือที่กุมมือหลินเยว่ซินไว้กลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น ไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงแม้แต่น้อย หลินเยว่ซินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปราณมังกรหิมะในตันtianระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง กระบี่มังกรหิมะในมือสั่นระริกพร้อมส่งเสียงกรีดร้องเสียดฟ้า นางก้าวขึ้นมาขนาบข้างไป๋เฉิน แววตาคู่สวยที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความตายและการปกป้อง "ในเมื่อเจ้าเลือกทางนี้..." หลินเยว่ซินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคงดั่งหินผา "ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือนี้... เปิดทางสู่สรวงสวรรค์ให้เจ้าเอง ไป๋เฉิน!" สิ้นเสียงของนาง แสงสีขาวเจิดจ้าก็พวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า หลอมรวมเข้ากับกระบี่ไร้ลักษณ์ของไป๋เฉิน เกิดเป็นรัศมีคมกระบี่คู่ผสานที่ทรงพลังจนมิติรอบด้านบิดเบี้ยวและแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พลังแห่งหยินและหยาง ความเย็นเยือกและไร้ลักษณ์ ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างไร้รอยต่อ พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะระเบิดพลังครั้งสุดท้ายเพื่อทำลายค่ายกลที่กักขังชะตากรรมของพวกเขาไว้ ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่ทั้งสองกำลังจะพุ่งทะยานออกไปตัดผ่านความมืด— เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียงราวกับภูตผี ตัดผ่านม่านพลังปราณอันดุเดือดเข้ามาประชิดตัวทั้งสองคนในชั่วพริบตา ปลายกระบี่สีดำสนิทจ่ออยู่ที่จุดตายกลางแผ่นหลังของไป๋เฉินพอดี โดยที่เขาและหลินเยว่ซินมิอาจทันตั้งตัว "ช้าก่อน... ผู้ถือครองกระบี่ไร้ลักษณ์" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง "เจ้าคิดว่าการทำลายค่ายกลนี้ จะทำให้เจ้าพ้นจากเงื้อมมือของ 'ผู้อยู่เบื้องบน' ได้จริงๆ งั้นหรือ?" ไป๋เฉินและหลินเยว่ซินชะงักค้าง ปลายกระบี่ที่เตรียมจะปลดปล่อยหยุดนิ่งกลางอากาศ บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุดเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่แผ่ออกมาจากผู้มาเยือน—กลิ่นอายของสำนักที่ถูกทำลายเมื่อสิบปีก่อน... คนผู้นี้คือคนที่เคยฝังรอยแผลเป็นไว้ในวิถีกระบี่ของไป๋เฉิน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ (หมื่นกระบี่คืนรัง)