ทิ้งผมไว้ให้ตาย แต่ผมดันกลายเป็นพระเจ้า

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านจากหัวเข่าซ้ายที่บดขยี้จนกระดูกแหลกละเอียด เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า "สหายร่วมทีม" ยังคงก้องกังวานอยู่ในความมืดมิดของดันเจี้ยนระดับ B "โทษทีนะคีย์ นายมันก็แค่อุปกรณ์พยุงชีพเกรด F ที่หมดประโยชน์แล้ว... อยู่เป็นอาหารให้พวกมอนสเตอร์ซะเถอะวะ!" คำพูดสุดท้ายของกิลด์มาสเตอร์วอร์เรนยังคงบาดลึกอยู่ในโสตประสาท ร่างกายของคีย์ถูกผลักตกลงมาจากหน้าผาสูงชันของห้องบอส ทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับฝูงออร์คกระหายเลือดนับสิบตัวในสภาพที่ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน เลือดสีแดงฉานไหลรินอาบแผ่นหลัง ความเย็นยะเยือกของความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ แต่มนุษย์เรามักจะน่าสมเพชที่สุด... เมื่อความตายอยู่ตรงหน้า คีย์กัดฟันแน่นจนเหงือกปริ เลือดสดๆ ไหลทะลักมุมปาก นัยน์ตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนแอ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันราวกับสัตว์ป่าที่รอวันเอาคืน เขาไม่ได้หวาดกลัวความตาย แต่สิ่งที่สุมอกอยู่คือความแค้น ความเคียดแค้นต่อความอ่อนแอของตัวเอง และความเดียดฉันท์ต่อพวกสวะที่เหยียบย่ำชีวิตคนอื่นเพื่อความอยู่รอด ในวินาทีที่กรงเล็บอันแหลมคมของออร์คตัวยักษ์กำลังจะฉีกกระชากหัวใจของเขา เสียงจักรกลอันเยือกเย็นและทรงพลังก็ดังขึ้นในห้วงความคิด [ติ๊ง! ตรวจพบเจตจำนงแห่งการเอาชีวิตรอดถึงขีดสุด...] [เงื่อนไขลับบรรลุ: ผู้เล่น 'คีย์' ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการหักหลังของมนุษย์] [ระบบ 'แพทย์เทวะ' (Divine Healer System) ทำการปลุกตื่นสำเร็จ... เริ่มต้นการผสานวิญญาณ] ความเจ็บปวดที่ควรจะพรากสติไป กลับถูกแทนที่ด้วยกระแสพลังงานสีทองอร่ามที่ระเบิดออกจากร่างของคีย์ รัศมีสีทองเจิดจ้าสาดส่องทะลุความมืดมิดของดันเจี้ยน บาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่างสมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่แม้แต่เวทมนตร์ระดับสูงก็เทียบไม่ติด กระดูกที่แหลกละเอียดถูกจัดเรียงใหม่ด้วยพลังงานลึกลับ พลังชีวิตที่เหือดแห้งพุ่งทะยานกลับคืนสู่จุดสูงสุดในพริบตา [ระบบทำการวิเคราะห์ความสามารถของโฮสต์...] [ปลดล็อกสกิลติดตัว: 'เนตรแพทย์เทวะ' - มองทะลุจุดอ่อนและสถานะชีวิตของทุกสิ่ง] [ปลดล็อกสกิลแอคทีฟ: 'หัตถ์พิพากษา' - ฟื้นฟูหรือทำลายล้าง ขึ้นอยู่กับเจตจำนงของผู้ใช้] [คำเตือน: โฮสต์ได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง 'กองทุนลับไร้ขีดจำกัด' ของระบบแล้ว] คีย์ค่อยๆ พยุงร่างของตนเองลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่ได้เพิ่งเผชิญหน้ากับความตายมาหมาดๆ บาดแผลทั้งหมดหายเป็นปลิดทิ้ง ผิวพรรณและกล้ามเนื้อดูกำยำและทรงพลังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสสีดำสนิทของเขาเหลือบมองฝูงออร์คที่กำลังคำรามด้วยความหวาดกลัวต่อแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "พวกแก... อยากลองลิ้มรสความตายดูหน่อยไหมล่ะ" เสียงทุ้มต่ำเอื้อiเอ่นออกมาอย่างเรียบเฉย แต่มันกลับเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่กดทับจนออร์คยักษ์ถึงกับเข่าทรุด คีย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาพวกมันทีละก้าวอย่างใจเย็น ในมือปรากฏแสงสีทองสว่างวาบราวกับเทพเจ้าแห่งความตายและชีวิตหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วสะบัดออกเบื้องหน้าเพียงครั้งเดียว *ตูมมมม!* คลื่นพลังงานสีทองพุ่งทะยานราวกับคลื่นสึนามิ กวาดล้างฝูงออร์คระดับ B ทั้งหมดให้กลายเป็นฝุ่นผงในพริบตาเดียว ดันเจี้ยนทั้งคูสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากแรงระเบิดนั้น ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องบอสอีกครั้ง เหลือเพียงคีย์ที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาหน้าจอแสดงผลยอดเงินในบัญชีลับของระบบที่พุ่งสูงจนมองไม่เห็นตัวเลขสิ้นสุด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนภารกิจถัดไป [ภารกิจหลัก: กลับสู่เมืองหลวงและทวงคืนทุกสิ่งที่ควรเป็นของโฮสต์] [เป้าหมายแรก: กิลด์วอร์เรนเฟลม] คีย์มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่รุ่นล่าสุดปรากฏขึ้นเหนือปากทางเข้าดันเจี้ยน มันบินต่ำลงมาพร้อมกับบันไดเชือกที่หย่อนลงมาตรงหน้าเขาพอดี ประตูเครื่องเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายชุดสูทที่รีบโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม "ท่านคีย์ครับ ยานพาหนะพร้อมแล้วครับ... จะให้เราเริ่มจัดการกิลด์วอร์เรนเฟลมเลยไหมครับ?" คีย์ก้าวขึ้นบันไดเชือกด้วยความมั่นใจ สายตาคมกริบมองทอดไปยังแสงไฟของเมืองหลวงที่อยู่ไกลออกไป พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนคนฟังต้องขนลุก "เตรียมเอกสารกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของพวกมันให้เรียบร้อย... แล้วฉันจะไปตบหน้าพวกสวะนั่นด้วยเงินสดและหมัดของฉันเอง" --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "หมอเทวะแรงก์ SSS" ในตอนแรกนี้นะครับ