แผนการณ์ลับของร้านข้างทาง

"ถ้าพวกมันคิดจะใช้แผนสกปรกตัดราคาขายแกงใต้ร้านเราจนเจ๊ง ฉันก็จะใช้กลยุทธ์ 'หมู่บ้านท่องเที่ยวนวัตวิถี' ตบหน้าพวกหน้าเลือดในสมาคมพ่อค้าให้หันมาซูฮกในสามวันเจ็ดวันเลยค่ะ!" เสียงทุบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปัง! จนพริกแห้งและขมิ้นชันในครกหินกระเซ็น รินรดายืนเท้าสะเอว ดวงตาเรียวรีคมกริบทอประกายวาวโรจน์ด้วยความฮึกเหิม ผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีหวานบัดนี้เปื้อนคราบน้ำมะขามเปียกและผงพริกแกง แต่กลับไม่ได้ลดทอนรัศมีของแม่ครัวมือหนึ่งผู้กุมความลับ "มิติจิต" ไว้เลยแม้แต่น้อย พันธกานต์ หรือพี่เข้ม สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ อดีตทหารหาญที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นพลขับกึ่งบอดี้การ์ดส่วนตัวให้ภรรยา เดินถือถังน้ำมันเครื่องเก่าที่ล้างสะอาดสะอ้านเข้ามาพอดี ร่างหนาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างเล็ก เขาวางถังน้ำลงเสียงดังโครม ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วใช้มือใหญ่วางแปะลงบนกลุ่มผมนิ่มที่เริ่มมีกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศติดอยู่ "เมียจ๋า... ใครมันทำอะไรให้อีצอีกแล้ว หืม? บอกพี่มาซิ พี่จะไปยกพลขึ้นบกพังร้านมันให้ราบเป็นหน้ากลอง" เสียงทุบโต๊ะเมื่อครู่เทียบไม่ได้เลยกับน้ำทุ้มต่ำที่เจือความคลั่งรักและดุดันในเวลาเดียวกัน สายตาคมกริบที่เคยใช้มองข้าศึกในสนามรบ บัดนี้ทอดมองภรรยาด้วยความอ่อนโยนจนแทบหยาดเยิ้ม รินรดาตวัดสายค้อนใส่สามีหนุ่มวงใหญ่ทีหนึ่ง แต่ริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มพึงใจ มือเรียวคว้าแขนล่ำสันของสามีมาเขย่าเบาๆ "โธ่ พี่เข้มคะ จะใช้กำลังเหมือนพวกอันธพาลตลาดสดทำไมกันเล่า เราเป็นนักธุรกิจยุคใหม่ค่ะ ต้องใช้สมองและ 'กลิ่นหอม' สยบพวกปากหอยปากปูต่างหากล่ะคะ" หญิงสาวหมุนตัวกลับไปที่กระดานชนวนสีดำที่เธอเพิ่งเขียนผังโครงการปรับปรุงร้านอาหารหลังบ้านให้กลายเป็น "ศูนย์เรียนรู้และท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอาหาร" เส้นช็อกสีขาวโยงใยไปทั่วแผ่นกระดาน ทั้งโซกุ๊ดช็อปขายเครื่องเทศในมิติจิต โซนเวิร์กชอปตำพริกแกงสูตรโบราณ และโซนระเบียงชมทุ่งนาพร้อมสำรับอาหารป่ารสมือเมียทหาร "ดูนี่นะคะพี่เข้ม แผนการปรับปรุงร้านของเราในสัปดาห์นี้ เราจะไม่ได้ขายแค่อาหารตามสั่งธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่เราจะดึงนักท่องเที่ยวจากตัวเมืองให้เข้ามาสัมผัสวิถีชีวิต ชิมอาหารป่าสูตรเด็ดที่หาทานไม่ได้จากที่ไหน และที่สำคัญ..." รินรดายิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาพราวระยับ "เราจะเอาพริกไทยดำพันธุ์โบราณจากมิติจิตออกมาเปิดตัว เป็นไฮไลต์เด็ดที่ทำให้พวกสมาคมพ่อค้าตลาดสดต้องกระอักเลือดตายไปข้างหนึ่ง!" พี่เข้มมองภรรยาด้วยความหลงใหลระคนทึ่ง ผู้หญิงคนนี้มีพลังงานบางอย่างที่น่าดึงดูดใจเสียยิ่งกว่ากลิ่นแกงป່າคั่วกลิ้งรสจัดจ้านเสียอีก ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดด้านหลัง วงแขนแข็งแรงโอบรอบเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ ใบหน้าคมคายโน้มลงซบสูดดมความหอมที่ซอกคอขาวจนรินรดาต้องสะดุ้งสุดตัว "ไม่ว่าจะแผนอะไร พี่ก็สนับสนุนเมียสุดใจอยู่แล้วค่ะ... แต่ถ้าเหนื่อยนัก มาให้พี่กอดชาร์จแบตก่อนสักห้านาทีสิคะ" เสียงกระซิบพร่ามفيข้างใบหูทำเอาแก้วใสๆ บนโต๊ะแทบสั่นสะเทือน รินรดาตีแขนล่ำไปทีหนึ่งแก้เขิน "พี่เข้ม! นี่เวลางานนะคะ ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวลูกค้ากลุ่มแรกจากทัวร์เกษตรกรเชิงอนุรักษ์ก็จะมาถึงอยู่แล้ว!" แม้จะปากว่าเช่นนั้น แต่รินรดาก็ยอมให้สามีโอบกอดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะผละออกเพื่อเตรียมตัวรับศึกหนัก กลิ่นหอมฉุนของข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกขี้หนูสวนเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เมื่อเตาถ่านก้อนใหญ่ถูกจุดขึ้นด้วยฝีมือของพี่เข้ม ควันสีขาวนวลลอยอวลผสมผสานกับอากาศยามบ่าย สร้างบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองที่หาไม่ได้จากร้านอาหารติดแอร์หรูหราในเมืองใหญ่ ผ่านไปไม่ถึงชั่วยาม รถตู้ปรับอากาศคันใหญ่สามคันก็เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบท่าที่ลานดินหน้าร้าน "ครัวคุณยาย" กลุ่มนักท่องเที่ยวและบล็อกเกอร์สายกินชื่อดังต่างทยอยก้าวลงจากรถ สูดจมูกฟุดฟิดทันทีที่ลมพัดเอา "กลิ่นแกงไตปลาแห้งคั่วทราย" และ "หมูผัดกะปิสะตอสด" ลอยไปปะทะเข้าจมูก "อื้อหือ! กลิ่นอะไรเนี่ย หอมตลบอบอวลไปสามบ้านแปดบ้านเลย!" เสียงอุทานของหญิงสาวแต่งกายทันสมัยคนหนึ่งดังขึ้น เธอเดินตามกลิ่นหอมจนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านไม้ไผ่ยกพื้นสูงที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน รินรดาก้าวออกมารับแขกด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ผ้าถุงลายไทยที่นุ่งสลับกับเสื้อลูกไม้สีขาวขับให้เธอดูโดดเด่นและเป็นกันเอง ใบหน้าคมคายแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่น "ยินดีต้อนรับสู่ 'ครัวคุณยาย' ค่ะทุกท่าน วันนี้ทางร้านเรามีสำรับพิเศษ 'ชุดสำรับปักษ์ใต้บ้านทุ่ง' ที่ปรุงด้วยพริกแกงตำมือสูตรโบราณ และทีเด็ดคือ 'น้ำพริกกะปิปูนาคั่วเตาถ่าน' ที่เสิร์ฟพร้อมผักสดปลอดสารพิษจากไร่ของเราเองค่ะ เชิญด้านบนได้เลยนะคะ" เสียงฮือฮาด้วยความสนใจดังขึ้นทันที บล็อกเกอร์สาวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไลฟ์สดโดยไม่ต้องรอให้รินรดากล่าวเชิญซ้ำสอง กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัวกระตุ้นต่อมน้ำลายของทุกคนจนแทบอดใจไม่ไหว ในขณะที่รินรดากำลังงละมุลอยู่กับการต้อนรับลูกค้าและอธิบายที่มาของวัตถุดิบแต่ละชนิดอย่างฉะฉาน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเก้ๆ กังๆ อยู่ที่มุมถนนหน้าร้าน นั่นคือ "ป้าเพ็ญ" แม่ค้าเจ้าของร้านแกงใต้เจ้าถิ่นคู่ปรับ ที่พยายามชะเง้อคอมองเข้ามาด้วยความอิจฉาริษยาจนหน้าดำคร่ำเครียด รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะเล็กน้อยในใจ *เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นค่ะป้าเพ็ญ เดี๋ยวเจอเมนูไม้ตายเข้าไป รับรองว่าร้านป้าได้เจ๊งสมใจแน่นอน* แต่ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่นและยอดจองโต๊ะของร้านกำลังพุ่งทะยานขึ้นขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะไม้เท้ากระทบพื้นถนนก็ดังขึ้นอย่างจงใจ "หยุดก่อน! ร้านเถื่อนไม่มีใบอนุญาตแบบนี้ กล้าดีอย่างไรมาเปิดกิจการแย่งลูกค้าในเขตชุมชนคุมเข้ม!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วม สวมเสื้อผ้าไหมราคาแพง ใบหน้าบึ้งตึงถมึงทึง ดวงตาเล็กหรี่มองมารินรดาด้วยแววตาดดูถูกเหยียดหยาม ข้างกายเขามีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์อีกสองคนยืนประกบซ้ายขวา รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจำได้ว่าชายผู้นี้คือ "กำนันธงชัย" ผู้ทรงอิทธิพลประจำตำบลที่มีข่าวพัวพันกับพวกฮุบที่ดินและสมาคมพ่อค้าหน้าเลือด ซึ่งเป็นเบื้องหลังคอยหนุนหลังป้าเพ็ญมาโดยตลอด! บรรยากาศรอบร้านเงียบกริบลงทันที นักท่องเที่ยวต่างตกใจและถอยร่นไปตั้งหลักด้านหลัง พี่เข้มที่ยืนคุมเตาอยู่หลังร้านสะบัดหน้าขวับ ดวงตาคมดุหรี่ลงเป็นเส้นตรง ร่างหนาก้าวอาดๆ ออกมาบังหน้าภรรยาไว้ทันทีราวกับกำแพงเหล็ก กำนันธงชัยแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองสำรับอาหารบนโต๊ะก่อนจะปัดมือทำท่ารังเกียจ "แกงเหม็นๆ แบบนี้ ขายกินกันเองในครอบครัวก็พอ อย่ามาทำเป็นตั้งร้านหลอกลวงนักท่องเที่ยวแถวนี้เลย... ถ้าไม่อยากให้ร้านพังคามือ ก็ไ्स้ค่าคุ้มครองมาซะดีๆ ห้าหมื่นบาท!" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ แต่ทว่าริมฝีปากอิ่มกลับคลี่ยิ้มเย็นเยียบออกมา ดวงตาคู่สวยประกายวาวโรจน์ขึ้นทันที เธอเอื้อมมือไปจับแขนหนาของพี่เข้มเบาๆ เป็นสัญญาณบอกให้สามีใจเย็นลง ก่อนจะก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้ากับผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นด้วยท่าทีที่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "ห้าหมื่นบาทเหรอคะกำนัน..." รินรดาเอ่ยเสียงใส กังวานก้องไปทั่วบริเวณที่เงียบสงบ "เกรงว่าเงินจำนวนนี้... กำนันคงไม่มีปัญญาหามาได้หรอกค่ะ เพราะในอีกสามนาทีข้างหน้า สิ่งที่กำนันจะได้เห็น... อาจจะไม่ใช่แค่ร้านอาหารธรรมดา แต่เป็น 'หมายจับ' ข้อหารีดไถและบุกรุกจากมือผู้ตรวจการพิเศษที่ฉันเพิ่งโทรศัพท์ตามมาตะหากล่ะคะ!" สิ้นคำพูดของรินรดา เสียงสัญญาณไซเรนรถยนต์ราชการปริศนาก็ดังสนั่นหวั่นไหวเลี้ยวเข้ามาจอดปิดท้ายซอยอย่างเหมาะเจาะพอดี! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ครัวคุณยายมาโดยตลอดนะคะ ❤️