งานอภิเษกสะท้านสามภพ

กลีบดอกเหมันต์พันปีโปรยปรายลงมาจากนภากาศ ดุจหิมะบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นเคล้าคลอเสียงดนตรีจากพิณสวรรค์และระฆังหยกกังวาน ยอดเขาเมฆาอันศักดิ์สิทธิ์ในยามนี้ถูกเนรมิตรให้กลายเป็นดินแดนแห่งความฝัน ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยรัศมีสีทองและม่วงครามอันเกิดจากพลังปราณบรรพกาลที่หลอมรวมกัน เหล่าเซียนผู้เฒ่าจากแดนบูรพา เทพกระบี่จากแดนประจิม รวมถึงราชาแห่งเผ่ามารและประมุขพรรคฝ่ายอธรรมต่างพร้อมใจกันก้าวเข้ามาเยือนในอาณาเขตอันเป็นมงคลนี้ ไม่มีใครกล้าแสดงความเย่อหยิ่งแม้แต่ผู้เดียว ทุกสายตาทอประกายความยำเกรงและทึ่งระคนกัน มุ่งตรงไปยังศูนย์กลางของลานพิธีอันกว้างใหญ่ “ไม่นึกเลยว่า… วันนี้ข้าจะได้เห็น ‘กระบี่น้ำแข็งร้อยลี้’ ยอมสยบให้กับเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง” เสียงทุ้มต่ำของเทพโอสถดังขึ้นท่ามกลางหมู่ผู้ทรงอิทธิพล เขาลูบเคราสีขาวด้วยความระคนแปลกใจ ขณะทอดสายตามองร่างระหงในชุดเจ้าสาวสีแดงชาดปักลวดลายหงส์ทอง มู่หรั่นชิง… นางเซียนผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความรู้สึกและไม่เคยชายตาแลบุรุษใดในสามภพ บัดนี้ดวงพักตร์อันงดงามล่มเมืองกลับเจือด้วยรอยเรื่อสีระเรื่ออย่างหาได้ยากยิ่ง ไอเย็นรอบตัวนางถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นอันลึกล้ำ นางยืนสง่างามเคียงข้างบุรุษผู้หนึ่ง—ศิษย์ตัวแสบที่เคยสร้างความปั่นป่วนให้แก่นางมาตลอดนับตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้าสู่ยอดเขาเหมันต์สวรรค์ ไป๋เฉินในชุดเจ้าบ่าวปักลายมังกรทะยานฟ้า แววตาคมกริบดุจกระบี่ออกจากฝักฉายแววเจ้าเล่ห์เช่นเคย ทว่าในยามนี้ รัศมีรอบกายเขากลับแผ่ซ่านความสุขุมลุ่มลึกและอำนาจแห่งมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิด รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงมีความกะล่อนตามนิสัยเดิม แต่เมื่อสายตาคู่กวาดมองสตรีข้างกาย ความอ่อนโยนและคลั่งรักที่สะท้อนผ่านนัยน์ตากลับทำให้เซียนอาวุโสหลายท่านถึงกับต้องถอนหายใจ “อาจารย์ครับ…” ไป๋เฉินกระซิบเสียงแผ่วข้างใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง จนร่างบางสะท้านเฮือกเล็กน้อย “ท่านยังคิดจะหนีศิษย์คนนี้ไปไหนอีกหรือไม่? ทัณฑ์สวรรค์ยังไม่อาจขวางกั้นพวกเราได้ นับประสาอะไรกับสายตาของคนนับหมื่นเหล่านี้” มู่หรั่นชิงเหลือบสายตาคมปลาบมามองเขา แววตาเย็นชานั้นแทบไม่หลงเหลือพิษสง มีเพียงความรักและความจำนนต่อหัวใจตนเอง นางปรายตามองเขาด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าเด็กสารเลว… พูดมากนัก หากเจ้ายังกล้าลามปามข้าในพิธีการสำคัญเช่นนี้ ระวังคืนนี้ข้าจะใช้ ‘เคล็ดวิชากระบี่เหมันต์’ แช่แข็งเจ้าไว้บนเตียงตลอดร้อยปี” “โอ้โห… ลงทัณฑ์เช่นนั้น ศิษย์คงต้องยอมรับด้วยความเต็มใจยิ่งนักขอรับ ยิ่งหนาวเหน็บเท่าไหร่ ศิษย์จะได้ยิ่งต้องกอดอาจารย์ให้แน่นขึ้นเท่านั้น” ไป๋เฉินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนาไปกุมมือเรียวนุ่มของนางไว้แน่น ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีจากแขกเหรื่อทั่วสารทิศ พิธีการดำเนินไปอย่างยิ่งใหญ่ตามธรรมเนียมโบราณแห่งแดนเซียน ป้ายวิญญาณบรรพชนและฟ้าดินเป็นพยานรัก ขันสุรามงคลถูกยกขึ้นดื่มร่วมกัน ดวงเนตรของทั้งคู่ประสานกันลึกซึ้ง ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ แต่หัวใจกลับหลอมรวมเป็นดวงเดียวกัน การเดินทางอันยาวนานผ่านความเป็นความตาย ผ่านการบำเพ็ญเพียรฝืนลิขิตฟ้าดิน และการเอาชนะอคติทั้งปวง บัดนี้ได้ผลิดอกออกผลเป็นความสมบูรณ์แบบที่แม้แต่เหล่าทวยเทพยังต้องอิจฉา ทว่า… ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น เสียงระฆังเตือนภัยเก้าคราจากหอคอยดาราศาสตร์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสามภพ! *กริ๊งงงงงงง—!* พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยรัศมีมงคลกลับถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ไอทมิฬมหาศาลพวยพุ่งทะลักออกมาดุจคลื่นมหาสมุทรกลืนกินแสงตะวัน บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นความหนתเหน็บเสียดกระดูกยิ่งกว่ายอดเขาเหมันต์สวรรค์ร้อยเท่า รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋เฉินเลือนหายไปในพริบตา แววตาที่เคยพร่างพราวด้วยความสุขกลับแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดุจคมกระบี่ไร้พ่ายที่พร้อมปลิดชีพสรรพสิ่ง มู่หรั่นชิงกระชับกระบี่น้ำแข็งในมือทันที รัศมีปราณสังหารแผ่พุ่งออกจากร่างนางโดยอัตโนมัติ “ดูเหมือนว่า… แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดสินะครับ” ไป๋เฉินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ พลางก้าวออกไปบังร่างภารดรสาวไว้เบื้องหลัง สายตาจับจ้องไปยังรอยแยกมิติที่กำลังเปิดกว้าง เงาร่างมหึมานับพันปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณของผู้ฝึกตนทุกคนในงาน และเมื่อเงาร่างที่อยู่ใจกลางความมืดก้าวออกมาพร้อมกับกระบี่สีเลือดในมือ ไป๋เฉินก็ต้องหรี่ตาลงด้วยความตกตะลึง เพราะบุคคลผู้นั้นคือสหายรักในอดีតชาติผู้ทรยศเขา จนนำไปสู่ความตายเมื่อหลายพันปีก่อน! “ไป๋เฉิน… ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือของข้า แม้แต่ในวันแต่งงานของเจ้า ข้าก็ยังต้องมาทวงหนี้เลือดนี้คืน!” ด้วยความขอบพระคุณในทุกการติดตามจากใจจริง — หมึกทองคำข้ามภพ