บ้านที่ไร้ชื่อ

"ถ้าคุณรับงานนี้... เท่ากับคุณเซ็นสัญญากับนรกนะครับ คุณกรณ์" ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทไม่ได้สั่นเทาเลยแม้แต่น้อย ขณะที่เธอวางแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะกระจกใส น้ำเสียงของนาราเรียบนิ่ง เย็นชา และราบเรียบ ราวกับกำลังอ่านรายงานสภาพอากาศ มากกว่าจะพูดถึงโปรเจกต์คฤหาสน์มูลค่าหลายร้อยล้านบาท กรณ์ เลขานุการรุ่นใหญ่ผู้ติดตามตระกูลอัครเดชากุลมาค่อนชีวิต กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาเหลือบมองมัณฑนากรสาวตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่นระคนนับถือ นาราในวันนี้ไม่ใช่ภรรยาหลวงผู้เงียบงันและยอมให้เหยียบย่ำหัวใจเหมือนเมื่อห้าปีก่อนอีกแล้ว เธอคือ 'เอ็น. ดีไซน์' มัณฑนากรฝีมือระดับท็อปของประเทศ ผู้กุมความลับและสุนทรียศาสตร์ของตระกูลผู้ดีเก่าเอาไว้ในกำมือ "คุณศิลา... ท่านยืนยันว่าต้องการให้คุณนาราเป็นผู้ออกแบบบ้านหลังนี้ด้วยตัวเองครับ" กรณ์กล่าวเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคมกริบที่มองทะลุผ่านกรอบแว่นกันแดดทรงโตของเธอ นาราแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันเป็นเสียงที่ทำให้บรรยากาศในห้องรับรองของบริษัทสถาปัตยกรรมระดับแนวหน้า เยียบเย็นลงจนติดลบ ความเจ็บปวด ความอัปยศอดสู และน้ำตาที่เคยหลั่งรินในอดีต ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า เธอใช้เวลาห้าปีเต็มในการสร้างเกราะคุ้มกันนี้ขึ้นมา เพื่อรอคอยวันที่เหยื่อจะเดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเอง บ้านที่ไร้ชื่อ... คฤหาสน์หลังใหม่ของศิลา อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ผู้ชายที่เคยบอกว่าเธอไม่มีค่าแม้แต่จะเป็นเงาของเขาในบ้านหลังเก่า ตอนนี้เขากลับกลายเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาเงาของเธอเพื่อขอความช่วยเหลือ "บอกเขาไปสิครับ ว่าฉันไม่รับงานของคนตาย" นาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เชือดเฉือนทุกอณูความรู้สึก "ในทางกฎหมายและในความรู้สึก ศิลา อัครเดชากุล ได้ตายไปจากชีวิตฉันตั้งแต่วันที่เขาเซ็นใบหย่า และโยนฉันออกไปจากบ้านหลังนั้นอย่างไร้เยื่อใยแล้วครับ" "แต่... คุณศิลาความจำเสื่อมครับ!" กรณ์หลุดปากโพสต์ออกมาด้วยความจนตรอก เขารู้ดีว่ามันคือความลับที่ควรเก็บไว้ แต่สถานการณ์บีบบังคับให้เขาต้องงัดไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมา "อุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ความทรงจำในช่วงห้าปีที่ผ่านมาของเขาสลายหายไป... เขาจำเรื่องที่คุณนาราแต่งงานกับเขาไม่ได้ด้วยซ้ำครับ สิ่งเดียวที่เขายังจำได้รางๆ คือความรู้สึกผิดบาปบางอย่างที่เกาะกินหัวใจ และเขากำลังตามหา... ตามหาคนที่เขาเคยทำร้ายอย่างสาหัส" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน นารานิ่งค้างไปชั่วขณะ ปลายนิ้วที่ประสานกันบนตักเกร็งแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความโกรธแค้นที่เคยสงบนิ่งกลับถูกปลุกเร้าให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ความจำเสื่อมงั้นหรือ? ช่างเป็นบทลงโทษที่แสนสบายเสียจริงสำหรับคนที่สร้างนรกให้คนอื่น "ความจำเสื่อมไม่ใช่ข้ออ้างในการลบล้างบาปหรอกนะครับคุณกรณ์" นาราลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงและท่าทีสง่างามทำให้เธอดูลึกล้ำและทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม เธอเดินเข้าไปใกล้กระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงเบื้องล่าง "แต่ในเมื่อเขาอยากสร้างบ้านหลังใหม่... ฉันจะจัดให้" รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวยนั้น ช่างงดงามแต่กลับแฝงไว้ด้วยพิษร้ายแรง เธหันกลับมาสบตากับเลขานุการหนุ่มใหญ่ แววตาคู่นั้นไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะเชือดเฉือนในเกมที่เธอเป็นผู้กำหนดกติกา "รับงานนี้ครับ บอกเขาว่าฉันตกลง" นาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง "และฉันนี่แหละ... จะเป็นคนออกแบบนรกบนดินให้ศิลา อัครเดชากุล ได้อยู่อาศัยด้วยตัวเองจนกว่าชีวิตจะหาไม่" ************************* คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาส่วนตัว ท่ามกลางแมกไม้ร่มครึ้มที่ให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้าง สมชื่อกับที่ชาวบ้านแถบนั้นเรียกขานกันว่า "บ้านที่ไร้ชื่อ" นาราก้าวลงจากรถยนต์คันหรู รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นกรวดส่งเสียงดังเป็นจังหวะ เธอสวมชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท แว่นตากันแดดถูกถอดเก็บไว้เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น สายตากวาดมองโครงสร้างสถาปัตยกรรมที่ยังสร้างไม่เสร็จ มันเป็นโครงสร้างที่เย็นชา แข็งกระด้าง และไร้ชีวิตชีวา ช่างสะท้อนตัวตนของผู้เป็นเจ้าของในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน "คุณนาราครับ ทางนี้ครับ" เสียงของกรณ์ดังขึ้นจากบริเวณระเบียงกว้าง นาราพยักหน้ารับ เดินตามรอยเท้าของเลขาหนุ่มเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นอายของปูนซีเมนต์ ฝุ่นละออง และความอับชื้นลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ทำให้นาราต้องหยุดชะงักฝีเท้าลง ไม่ใช่บรรยากาศของตัวบ้าน แต่เป็นร่างสูงโปรดของชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้อยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ ศิลาในวัยที่ร่วงโรยกว่าในความทรงจำเล็กน้อย เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ แผ่นหลังกว้างนั้นดูอ้างว้างและเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา เขากำลังยืนมองแปลนบ้านที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ด้วยความหมุนมุ่น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังพยายามค้นหาความทรงจำที่หายไป "คุณศิลาครับ นี่คุณนารา... มัณฑนากรที่เราเชิญมาดูแลโปรเจกต์นี้ครับ" กรณ์แนะนำด้วยน้ำเสียงเกร็งๆ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบของศิลาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยใช้มองเธอด้วยความรังเกียจ เดียดฉันท์ และเย็นชา ในยามนี้กลับว่างเปล่า มันเต็มไปด้วยความสับสนและระคนความรู้สึกผิดแปลกประหลาดที่เขาเองก็หาคำตอบไม่ได้ เขากำลังมองมัณฑนากรสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับวิญญาณส่วนหนึ่งของเขากำลังร่ำไห้เรียกหาเธอ ทั้งๆที่สมองส่วนเหตุผลบอกว่าพวกเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน นารายืนนิ่งเป็นรูปปั้น เธอมองสบตาอดีตสามีผู้ลืมเลือนทุกสิ่ง หัวใจที่เคยด้านชากลับเต้นกระหน่ำด้วยแรงแค้น แต่วาจาและสีหน้าของเธอกลับนิ่งสนิทไร้คลื่นลม เธอเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปใกล้เขาก้าวหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวสัมผัสลงบนขอบโต๊ะทำงานไม้ "ยินดีที่ได้รู้จักครับ... คุณศิลา" น้ำเสียงของนาราหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบดึงน้ำแข็ง "หวังว่าบ้านหลังนี้ จะไม่มีซอกมุมไหนที่หลงเหลือความทรงจำปลอมๆ ของคุณอีกนะครับ" ศิลานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินเสียงนั้น มันเป็นเสียงที่ก้องกังวานอยู่ในส่วนลึกของจิตใต้สำนึก เป็นเสียงที่เขารู้สึกผิดบาปมาตลอดสามเดือนเต็มโดยไม่รู้สาเหตุ เขากลืนน้ำลายฝืดคอ อ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำทักทาย ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาจะได้ดำเนินต่อไป เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านหลัง ทำให้ทั้งสองคนต้องสะดุ้งสุดตัว "คุณแม่ครับ! น้องธามหาน้ำครับ!" เด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องโถง ดวงตากลมโตฉายแววซุกซน ใบหน้าจิ้มลิ้มถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับศิลามาไม่มีผิดเพี้ยน ยิ่งไปกว่านั้น... บริเวณหางตาซ้ายของเด็กน้อยมีไฝเม็ดเล็กๆ อยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับศิลาอย่างไร้ที่ติ! ศิลาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระดูกดำ สมองที่ว่างเปล่าพลันขาวโพลน ภาพความทรงจำบางส่วนที่ถูกปิดตายกำลังกรอ นาราหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งความแค้นนี้ไปด้วยกันนะครับ