รุ่นพี่หน้าตายกับยัยจอมโก๊ะ

“ถอยไป! อย่าขวางทางสิคะ!” เสียงแหลมสูงของเด็กสาวคนหนึ่งดังแทรกผ่านความวุ่นวายบริเวณโถงตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ เรียกสายตาของนิสิตนับร้อยให้หันไปมองเป็นตาเดียว พายในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมกระโปรงทรงสอบที่ดูเหมือนจะรัดแน่นไปนิดสำหรับคนซุ่มซ่ามอย่างเธอ กำลังก้าวเท้าสับรัวราวกับติดสปริง แขนเล็กๆ โอบกอดกล่องใส่เอกสารพะรุงพะรังจนแทบมองไม่เห็นทางเดิน ตุ้บ! “อุ๊ย!” ร่างของเธอปะทะเข้ากับบางอย่างที่แข็งราวกับกำแพงหิน แรงกระแทกทำให้กล่องเอกสารในมือกระเด็นหลุดออกไปทางหนึ่ง ส่วนขวดน้ำหวานสีสดที่เพิ่งซื้อมาก็หลุดมือตามแรงเหวี่ยง พายหลับตาปี๋ เตรียมใจรับแรงกระแทกกับพื้นคอนกรีต แต่ทว่า... วงแขนแกร่งคู่หนึ่งกลับคว้าเอวเธอไว้ได้อย่างมั่นคงเสียก่อน ทว่าความโชคร้ายของพายไม่ได้จบลงแค่นั้น ขวดน้ำที่หล่นลงพื้นฝาปิดสนิทก็จริง แต่แรงอัดทำให้มันกระดอนกลับขึ้นมาหงายท้องและฉีดพ่นน้ำสีแดงสดพุ่งกระจายราวกับน้ำพุ เข้าใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของคนที่รับเธอไว้อย่างจัง “เวรเอ๊ย...” เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า พายค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าคมคายที่เคร่งขรึมจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองลงมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอ่านออกได้ว่าคือความโกรธหรือความหงุดหงิดกันแน่ และเมื่อสายตาของพายเลื่อนลงต่ำไปที่หน้าอกของเขา เธอก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่เคยขาวสะอาด บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำหวานสีแดงฉานเป็นวงกว้าง ราวกับมีใครเอาสีมาสาดใส่ “รุ่นพี่... คือ... พายขอโทษค่ะ พายไม่ได้ตั้งใจ!” เธอรีบดีดตัวออกจากอ้อมแขนนั้นด้วยความลนลาน พยายามจะคว้าทิชชูในกระเป๋าออกมาเช็ดให้ แต่กลับหยิบผิดหยิบถูกจนกลายเป็นลิปสติกแท่งโปรดที่ร่วงลงไปกลิ้งอยู่แทบเท้าของเขา “พอเถอะ” เสียงราบเรียบแต่กดดันเอ่ยขึ้น มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้เพื่อหยุดการกระทำที่ดูเหมือนจะเพิ่มความวุ่นวาย “ถ้าไม่อยากให้เสื้อตัวนี้พังไปมากกว่านี้ ก็อยู่เฉยๆ ดีกว่าครับ” “ขอโทษจริงๆ นะคะพี่ คือ... พายรีบไปหน่อย กลัวเข้าห้องเชียร์ไม่ทันค่ะ” พายหน้าเสีย ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘พี่ว้าก’ หรือเดือนคณะที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม เหนือถอนหายใจยาว ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกด้วยท่าทีเฉยเมยราวกับว่าบริเวณนี้ไม่ได้มีสายตาจากรุ่นน้องนับร้อยกำลังจ้องมองอยู่ เขาถอดเสื้อนอกตัวโคร่งออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่แน่นกระชับภายใต้เสื้อซับในสีขาว ก่อนจะขยำเสื้อตัวที่เปื้อนแล้วโยนใส่ถังขยะข้างๆ อย่างไม่ใยดี “นี่คือการเริ่มต้นวันแรกที่ยอดเยี่ยมมาก” เหนือแค่นยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “จำชื่อไว้ให้ดีนะยัยตัวโก๊ะ ถ้าเห็นหน้าพี่เมื่อไหร่ ก็หัดเดินเลี่ยงไปทางอื่นซะ เพราะดูท่าทาง... สติของเธอคงจะใช้งานได้ไม่เต็มร้อยเท่าไหร่” “พี่เหนือ!” เสียงเรียกดังแทรกเข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบไม่แพ้กัน กวินเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เขามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมสภาพเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะครับ?” กวินเหลือบมองพายที่ยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วส่งให้พายที่กำลังกอดอกเพราะความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในโถงตึก “หนาวใช่ไหม? เอาเสื้อพี่ไปใส่ก่อนสิ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” พายชะงัก เธอรับเสื้อตัวนั้นมาด้วยความเกรงใจ แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้มองกวินเลย เธอกำลังลอบมองเหนือที่ยืนขบกรามแน่น จ้องมองเสื้อของกวินที่คลุมไหล่เธออยู่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเย็นชาเหมือนเมื่อครู่นี้ แต่มันเป็นความ ‘คุกรุ่น’ ที่รุนแรงกว่าเดิม “ไม่ต้องหรอกครับกวิน” เหนือเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงไอสังหาร “ผมแค่ทำน้ำหกใส่... ถือว่าผมทำโทษตัวเองไปแล้ว ส่วนเสื้อคลุมนั่น... คืนเจ้าของไปเถอะครับ พี่ปีสามเหมือนกัน น่าจะรู้ว่ากฎคณะนี้เข้มงวดแค่ไหนเรื่องการให้ยืมของส่วนตัว” พายยืนงงอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มสองคน บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก สายตาของเหนือที่จับจ้องมาที่เธอนั้นมันมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่... ความรู้สึกที่เธอไม่สามารถอธิบายได้ แต่รู้เพียงว่ามันกำลังจะทำให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเธอ ‘ไม่ปกติ’ อย่างที่ตั้งใจไว้แน่นอน “เอ่อ... พี่กวินคะ พายเกรงใจ...” พายกำลังจะถอดเสื้อคืน แต่ทว่ากวินกลับจับไหล่เธอไว้เบาๆ “ใส่ไว้เถอะครับ พี่เต็มใจ” กวินหันไปยิ้มให้พาย ก่อนจะหันไปสบตากับเหนือที่ยืนนิ่ง “แล้วเจอกันที่งานปฐมนิเทศนะครับพี่เหนือ... อ้อ แล้วก็อย่าดุเด็กใหม่แรงนักล่ะ เขายังไม่ได้ปรับตัว” กวินเดินจากไป ทิ้งให้พายยืนอยู่กับเหนือเพียงลำพังอีกครั้ง เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเธอเอง เหนือขยับกายเข้ามาใกล้จนพายรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินทำให้พายขนลุกไปทั้งตัว “พี่กวินเขาใจดีกับทุกคนแบบนี้เสมอเลยเหรอ?” เหนือกระซิบเสียงต่ำ “หรือว่าเป็นแค่เธอ... ที่เขาตั้งใจจะ ‘จีบ’ ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนกันนะ?” คำถามนั้นทำให้พายตัวแข็งทื่อ เธอหันขวับไปมองหน้าเขา แต่เหนือกลับเบือนหน้าหนีแล้วเดินผ่านเธอไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งไว้เพียงความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอก และความรู้สึกที่บอกว่า เรื่องราวหลังจากนี้... มันจะไม่ได้จบลงแค่การทำน้ำหกใส่เสื้ออย่างแน่นอน หวังว่าทุกคนจะเริ่มหลงรักความป่วนของยัยพายและสายตาคมๆ ของพี่เหนือกันแล้วนะคะ ครั้งหน้ามาลุ้นกันค่ะว่ายัยตัวโก๊ะของเราจะเจอศึกหนักอะไรอีก ชาพีชหวานน้อยรออ่านคอมเมนต์ให้กำลังใจอยู่นะคะ!