ตื่นขึ้นจากขุมนรก

"เซ็นชื่อลงไปซะ ธันวา... ถ้าแกยังอยากให้แม่แกได้รักษามีห้องพิเศษ หรือแกจะปล่อยให้แกตายอยู่บนเตียงรวมในอนาถาแบบนี้?" เสียงของศรุตเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก มันกดปากกาลงบนเอกสารโอนกรรมสิทธิ์หุ้นบริษัท 'เอสซี เวนเจอร์' ที่ผมเพิ่งปลุกปั้นมากับมือ แรงกดจากปลายนิ้วของมันที่จิกผ่านแผ่นกระดาษลงบนหลังมือผมนั้นช่างเด่นชัด ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกทรยศแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ มันคือความแค้นที่สั่งสมมานานกว่าทศวรรษ... ความแค้นที่ผมควรจะตายไปพร้อมกับมันในวินาทีที่ตึกสำนักงานถล่มลงมาจากการก่อวินาศกรรมทางการเงิน ผมลืมตาขึ้นทันที ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนเพิ่งจมน้ำตาย เสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกมันดังจนน่ารำคาญ หูของผมอื้ออึงไปชั่วขณะ แต่ทว่ากลิ่นไอของน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลที่ควรจะฉุนกึกกลับเปลี่ยนไป... มันกลายเป็นกลิ่นบุหรี่ราคาถูกและกลิ่นอับของห้องเช่ารูหนูที่ผมเคยอาศัยอยู่เมื่อสิบปีก่อน "ไอ้ธันวา! แกหูหนวกหรือไง?" ศรุตตบโต๊ะไม้เก่าๆ ดังปัง ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองมัน ดวงตาของผมพร่ามัวในช่วงแรก แต่เมื่อภาพเริ่มชัดเจนขึ้น ชายหนุ่มตรงหน้าคือศรุตในวัยยี่สิบห้าปี ใบหน้าที่ยังไร้ซึ่งริ้วรอยแห่งความชั่วร้ายลึกซึ้งเหมือนตอนที่มันเป็นประธานบริษัท แต่นัยน์ตาคู่นั้น... นัยน์ตาของงูพิษที่รอจังหวะฉกเหยื่อ มันคือแววตาเดิมที่ผมจำได้ขึ้นใจ ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง ปฏิทินตั้งโต๊ะที่มุมห้องระบุวันที่ 14 ตุลาคม ปี 2014 นี่มันเรื่องจริงหรือภาพหลอน? ผมหยิกแขนตัวเองจนรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แท้จริง ความทรงจำมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ทั้งราคาหุ้นกูเกิลที่กำลังจะพุ่งทะยาน การมาถึงของยุคทองแห่งคริปโตเคอร์เรนซี และวิกฤตการณ์ค่าเงินที่ผมเคยอ่านในบันทึกเก่าๆ ทุกอย่าง... ทุกอย่างมันอยู่ในหัวของผม ราวกับพิมพ์เขียวแห่งโชคชะตาที่พระเจ้าประทานมาให้แก้ตัว "มองหน้าฉันทำไม?" ศรุตขมวดคิ้ว มือของมันขยับห่อบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อ "ถ้าแกไม่เซ็น ชีวิตแม่แกก็จบแค่นี้ ส่วนแก... ก็เตรียมตัวเป็นหมาข้างถนนได้เลย" ผมไม่ได้ตอบคำถามมัน ทันใดนั้น ผมก็หัวเราะออกมา เบาๆ ในตอนแรก ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วห้องแคบๆ นี้ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความขบขันและสมเพชตัวเองในอดีตที่โง่เขลา "ขำอะไรของแก?" ศรุตชะงัก สีหน้าเริ่มแสดงอาการไม่พอใจ ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เคยซูบผอมและอ่อนแอจากการตรากตรำทำงานหนักในยุคสมัยที่ผมจากมากลับคืนสู่ความแข็งแรง ผมเดินเข้าไปใกล้ศรุต กลิ่นบุหรี่ที่มันพ่นใส่หน้าผมไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกรังเกียจในระดับสัญชาตญาณ "ศรุต..." ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของผมเรียบเฉย เย็นเยียบ และทรงพลังอย่างที่ตัวผมในอดีตไม่เคยเป็น "ถ้าแกอยากได้หุ้นบริษัทนี้นักล่ะก็... ฉันจะให้" ศรุตชะงักไปครู่หนึ่ง มันดูแปลกใจที่เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของผม แววตาของมันมีความโลภปรากฏขึ้นอย่างปิดไม่มิด "แก... แกยอมเซ็นแล้ว?" "ฉันจะเซ็น" ผมหยิบปากกาขึ้นมา แต่ไม่ได้จรดลงบนเอกสารนั้นทันที ผมหันไปมองหน้ามันตรงๆ "แต่มีข้อแม้... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป แกต้องออกจากชีวิตฉัน และอย่าโผล่หัวมาให้ฉันเห็นอีก ถ้าแกทำได้ หุ้นทุกตัว... รวมไปถึงสิทธิ์ในการบริหารที่แกใฝ่ฝันจะเป็นของแก" ศรุตแค่นยิ้ม มันคิดว่าผมเสียสติไปแล้ว หรือไม่ก็ยอมแพ้ต่อโชคชะตา "ได้สิ! แค่แกรวยเป็นศูนย์แบบนี้ไปตลอดกาล ฉันก็ไม่คิดจะเหยียบย่างเข้ามาในรูหนูของแกหรอก" ผมจรดปากกาลงไป ลายเซ็นของผมตวัดอย่างมั่นคงและเด็ดขาด เมื่อเอกสารหลุดมือไปอยู่ในมือมัน ผมก็ทำเพียงยืนกอดอกมองมันเดินออกจากห้องไปพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะจอมปลอม... มันไม่รู้เลยว่าสิ่งที่มันเพิ่งแย่งไป คือเศษเหล็กที่ไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่ผมกำลังจะสร้างขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ผมรีบเปิดคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปเครื่องเก่าที่พัดลมส่งเสียงดังประท้วง หน้าจอกราฟตลาดหุ้นที่ผมเคยทิ้งร้างไว้กำลังโหลดข้อมูลเก่าๆ ขึ้นมา ผมนิ้วรัวลงบนแป้นพิมพ์ เข้าสู่บัญชีเทรดลับที่ผมเคยสร้างทิ้งไว้ในอดีต ผมจำได้แม่น... อีกเพียงสองชั่วโมงข้างหน้า หุ้นกลุ่มพลังงานทดแทนที่ถูกมองว่าไร้อนาคตจะประกาศผลการควบรวมกิจการครั้งประวัติศาสตร์ และราคาจะดีดตัวขึ้นกว่า 400% ในวันเดียว ผมไม่มีเวลาให้โศกเศร้าหรืออาลัยอาวรณ์กับความโง่เขลาในอดีตอีกต่อไป ผมคือธันวาคนใหม่ คนที่รู้ทุกจังหวะการเต้นของตลาดหุ้นโลก คนที่จะเปลี่ยน 'ความจน' ให้กลายเป็น 'อำนาจ' และลากคอศรุตลงมาจากบัลลังก์ที่มันพยายามไขว่คว้าอย่างไม่ยุติธรรม ขณะที่ผมกำลังจะกดคำสั่งซื้อลอตใหญ่ที่สุดในชีวิต เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง "ธันวา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน!" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดี... ลินิน ผู้หญิงที่เคยเป็นศัตรูหัวใจและคู่แข่งที่ฉลาดที่สุดของผมในอนาคต เธอมาทำอะไรที่นี่ในวันที่ผมยังเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้? และที่สำคัญไปกว่านั้น... ทำไมเธอถึงรู้ที่อยู่ของผมในวันที่ผมควรจะไม่มีตัวตน? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของเส้นทางสู่มหาเศรษฐีผู้พลิกชะตาชีวิตนะครับ