จุดสิ้นสุดของความแค้น

“นายคิดว่าการที่นายลากคอศรุตเข้าคุกได้สำเร็จ นั่นคือจุดจบของเรื่องราวทั้งหมดแล้วงั้นหรือ ธันวา?” เสียงนั้นแหบพร่า ทว่ากังวานอยู่ในโสตประสาทของผม ราวกับมีดโกนที่กรีดลงบนความทรงจำที่ผมพยายามฝังกลบ ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่มองเห็นทัศนียภาพของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนผ่านกระจกบานยักษ์ แสงไฟระยิบระยับของตึกระฟ้าเบื้องล่างดูคล้ายกับกราฟหุ้นที่พุ่งทะยานสู่ยอดสูงสุด ก่อนจะดิ่งเหวอย่างไร้ความปรานี ศรุตถูกพันธนาการด้วยหลักฐานเส้นทางการเงินที่ผมเตรียมไว้ เขาหมดอำนาจและกลายเป็นเพียงนักโทษในคดีฉ้อโกงระดับชาติ ทว่าสิ่งที่กำลังสั่นคลอนหัวใจของผมในตอนนี้ ไม่ใช่ชัยชนะเหนือคู่แข่ง แต่คือ ‘คนตาย’ ที่เพิ่งเอ่ยปากทักทายผมเมื่อครู่ “พี่ธันย์?” ผมเปล่งชื่อที่ผมไม่ได้เรียกมานานกว่าสิบปี “ถ้าเป็นมุกตลกที่ศรุตใช้ล่อให้ผมเสียสมาธิ บอกเขาไปเลยว่ามันไร้รสนิยม” “ศรุตเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานที่นายกำลังเดินอยู่เท่านั้น ธันวา” ปลายสายแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแห้งแล้งเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ที่ยังมีชีวิต “นายเก่งมากที่ใช้ความรู้จากอนาคตล้างแค้นคนที่ทำลายชีวิตเก่าของนาย แต่นายลืมไปแล้วหรือว่า... โชคชะตาที่นายฝืนดึงมันมาน่ะ มันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ” ผมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ลินินเดินเข้ามาในห้องช้าๆ เธอสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของผมได้ทันที ความฉลาดของเธอไม่ใช่แค่เรื่องการประเมินสินทรัพย์ แต่คือการอ่านใจคน เธอวางแฟ้มเอกสารมูลค่าหลายพันล้านลงบนโต๊ะ ก่อนจะมองผมด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง “หุ้นของศรุตถูกถอดออกจากกระดานแล้ว ธันวา ทุกอย่างเป็นไปตามแผน กองทุนของเราทำกำไรได้มหาศาลจาก Short Selling ครั้งนี้ เราชนะแล้วนะ” เธอกล่าว น้ำเสียงของเธออบอุ่น ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของผม “ลินิน...” ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ “ถ้าคนที่ตายไปแล้ว... สามารถกลับมามีตัวตนในโลกการเงินได้อีกครั้ง นายคิดว่ามันหมายความว่าอย่างไร?” ลินินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินอ้อมมาข้างหลังผม เธอมองผ่านกระจกออกไปที่ความมืดภายนอก “ในตลาดทุน ไม่มีใครตายจริงหรอกธันวา หากพวกเขามี 'นอมินี' หรือเครือข่ายที่แข็งแกร่งพอ การตายเป็นเพียงวิธีถอนตัวออกจากแสงไฟ เพื่อไปอยู่เบื้องหลังการบงการที่ใหญ่กว่า นายกำลังเจออะไรอยู่กันแน่?” ผมไม่ตอบ แต่หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจสอบบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับธุรกรรมแปลกปลอมในช่วงหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา กราฟคริปโตเคอร์เรนซีที่ผมเคยทำนายไว้ว่าจะเป็นแหล่งฟอกเงินที่ใหญ่ที่สุดกำลังขยับตัวอย่างผิดปกติ มันไม่ใช่การเทขายแบบปกติ แต่มันคือ ‘การปูพรม’ เพื่อสร้างรหัสลับบางอย่าง ความรู้สึกโล่งใจที่ผมควรจะมีหลังส่งศรุตเข้าคุกมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ศรุตอาจจะเป็นเพียงเครื่องมือของใครบางคนที่อยู่สูงกว่านั้น... คนที่รู้ว่าผมย้อนเวลากลับมา “เขาไม่ได้พูดแค่เรื่องแค้น ลินิน” ผมกล่าวพลางเคาะนิ้วลงบนหน้าจอ “เขาพูดถึง ‘ราคาที่ต้องจ่าย’” ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตของผมก็ดับลงพร้อมกัน ทุกอย่างในห้องทำงานตกอยู่ในความมืดสนิท มีเพียงไฟฉุกเฉินสีแดงที่ติดๆ ดับๆ ประตูห้องทำงานที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา โดยไม่มีเสียงเตือนของระบบรักษาความปลอดภัยแม้แต่นิดเดียว ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในความสลัว ร่างนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด การแต่งกายที่เรียบเนี้ยบ ใบหน้าที่แทบจะถอดแบบมาจากผมในเวอร์ชันที่โตกว่าและผ่านโลกมามากกว่า... พี่ชายของผมยืนอยู่ที่นั่น เขาสวมชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ในมือเขากลับถือสิ่งที่ทำให้เลือดในกายผมแข็งตัว—มันคือแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกข้อมูลย้อนเวลาทั้งหมดที่ผมเคยรวบรวมไว้ตั้งแต่เริ่มชีวิตใหม่ “นายไม่ได้เป็นคนเดียวที่ย้อนเวลากลับมาได้หรอก ธันวา” เขากล่าวพลางเดินตรงมาหาผม โดยไม่สนใจลินินที่ชักปืนออกมาจากใต้โต๊ะทำงาน “นายเปลี่ยนอดีตเพื่อช่วยครอบครัว แต่การเปลี่ยนมัน... กลับทำลายสมดุลของโลกที่นายไม่เคยรู้มาก่อน ตอนนี้ถึงเวลาที่นายต้องชดใช้ให้กับการ ‘ขี้โกง’ ของนายแล้ว” เขาชูแฟลชไดรฟ์ขึ้นก่อนจะขยี้มันทิ้งลงบนพื้นต่อหน้าผม “เกมเริ่มขึ้นใหม่แล้ว และครั้งนี้... นายไม่มีอนาคตให้อ้างอิงอีกต่อไป” เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายจากบุคคลนิรนาม แต่ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือชื่อของพ่อ... พ่อที่เสียชีวิตไปตั้งแต่สิบปีที่แล้วตามประวัติศาสตร์ที่ผมเปลี่ยนไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลากับผมมาจนถึงวินาทีที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ