ก้าวแรกของอาณาจักร

“คุณกำลังจะบอกผมว่า โครงสร้างของโฮลดิ้งนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อความมั่งคั่งชั่วคราว แต่มันคือโครงสร้างสำหรับ ‘ทายาทรุ่นต่อไป’ ที่แม้แต่ตัวผมเองก็ยังไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยซ้ำใช่ไหมครับ?” ลินินวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เธอมองจ้องเข้ามาในนัยน์ตาของผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมจำนนต่อตัวเลขง่ายๆ แต่สิ่งที่ผมเพิ่งวางลงบนโต๊ะนั้นคือพิมพ์เขียวทางการเงินที่ซับซ้อนเกินกว่านักการเงินทั่วไปจะเข้าใจ ผมขยับเนกไทให้เข้าที่เล็กน้อย พลางเอนหลังพิงเก้าอี้หนังนิ่ม “ลินินครับ เงินที่ได้จากการปั่นหุ้นหรือการเก็งกำไรระยะสั้น มันเป็นเพียงแค่ ‘ค่าขนม’ ของเกมการเงินระดับโลกเท่านั้น สิ่งที่ผมกำลังทำ คือการสร้างป้อมปราการที่ไม่มีใครเจาะเข้าถึง ต่อให้ศรุตจะใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบเดิมที่มันเคยใช้กับผม... มันก็จะทำได้เพียงแค่กระแทกประตูหน้าบ้านที่ไม่มีวันพังลงมาเท่านั้น” บรรยากาศในห้องประชุมเช่าชั่วคราวใจกลางย่านธุรกิจเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง ตึกระฟ้าภายนอกดูเล็กลงถนัดตาในสายตาของคนที่เคยเห็นวันสิ้นสุดของพวกมันมาแล้ว “บริษัทโฮลดิ้ง ‘ธันวา อินเวสต์เมนต์ กรุ๊ป’ จะไม่ได้เป็นแค่ชื่อในทะเบียนพาณิชย์” ผมหยิบเอกสารขึ้นมาเคาะกับโต๊ะเบาๆ “มันจะเป็นกองยานพาหนะที่จะพาเราไปสู่การเป็นเจ้าของสินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้ แต่อิทธิพลของมันจะสั่นสะเทือนไปถึงกระดานหุ้นที่ศรุตกำลังเมามันกับการเล่นเกมโง่ๆ ของมันอยู่” ลินินหัวเราะแผ่วเบา เสียงของเธอแหบพร่า “คุณน่ากลัวขึ้นทุกวันนะธันวา เหมือนคนที่มีแผนที่ขุมทรัพย์อยู่ในมือ แต่แกล้งทำเป็นเดินหลงทางเพื่อให้ศัตรูตายใจ... บอกฉันที เราจะเริ่มจากตรงไหนก่อน?” “เริ่มจากการจัดตั้งโครงสร้างเงินทุนต่างชาติครับ” ผมตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก “เราจะเปลี่ยนเงินกำไรจากการเทรดหุ้นกลุ่มพลังงานสะอาดที่เราถืออยู่ตอนนี้ ให้กลายเป็นตราสารหนี้ที่มีความเสี่ยงต่ำที่สุดในตลาดโลก แต่อย่าให้ใครรู้เชียวว่าเงินก้อนนั้นถูกส่งผ่านไปยังบัญชีของบริษัทลูกในเคย์แมน เราต้องการความเป็นส่วนตัว เพื่อรอเวลาที่ ‘เหยื่อรายใหญ่’ จะเดินเข้ามาติดกับ” ผมลุกขึ้นเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ด ลากเส้นโยงใยความสัมพันธ์ของบริษัทในเครือที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกก้าวที่เดินคือการวางหมากรุกกระดานใหญ่ที่ผมเตรียมการมาตลอดนับตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ “ธันวาคะ... ขอโทษทีครับ ผมเผลอเรียกผิดไปนิด” ลินินยิ้มขื่น “ฉันหมายถึง คุณธันวาครับ การที่เราดึงคนของศรุตเข้ามาในทีมบัญชีแบบลับๆ คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าเขาจะซื่อสัตย์? คนประเภทนั้นขายจิตวิญญาณได้ถูกกว่าหุ้นต่ำบาทเสียอีกนะครับ” ผมหยุดมือที่กำลังวาดแผนภาพ “ผมไม่ได้ต้องการความซื่อสัตย์จากคนอย่างเขาครับลินิน ผมต้องการ ‘ความโลภ’ เพราะความโลภเป็นเข็มทิศที่เที่ยงตรงที่สุด หากเราเสนอผลประโยชน์ที่ดูเหมือนว่าเขากำลังหักหลังศรุตมาหาเรา เขาจะเดินเข้ามาหาผมเองโดยไม่ต้องเสียแรงจูงใจ และเมื่อเขาเข้ามา... ผมจะทำให้เขาเห็นข้อมูลที่ผมอยากให้เห็นเท่านั้น” เราใช้เวลาที่เหลือของวันในการตรวจสอบรายละเอียดข้อกฎหมายและสัญญาระหว่างผู้ถือหุ้น การเซ็นชื่อลงในเอกสารจดทะเบียนบริษัทในวันนี้ ไม่ใช่แค่การจดทะเบียนนิติบุคคล แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการต่อบรรดาฉลามที่เคยกลืนกินครอบครัวของผมในชาติที่แล้ว เมื่อตะวันลับขอบฟ้า แสงไฟในห้องทำงานเริ่มสลัว ผมปิดแฟ้มเอกสารสุดท้ายลง “ทุกอย่างพร้อมแล้ว ลินิน พรุ่งนี้ตลาดเปิด เราจะเริ่มเข้าช้อนซื้อหุ้นกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ที่ศรุตกำลังทุบราคาอยู่ เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ สงครามกำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้ว” ลินินเก็บเอกสารใส่กระเป๋า เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองผม “ถ้าเราชนะในครั้งนี้ คุณจะทำอะไรเป็นอย่างแรกครับ? จะไปทวงคืนทุกอย่างที่ศรุตเคยแย่งไปเลยไหม?” ผมมองไปยังภาพถ่ายของพ่อแม่ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสายตาที่เย็นชา “ไม่ใช่การทวงคืนครับลินิน... ผมจะทำลายบัลลังก์ที่เขาสร้างขึ้นมาบนหยดเลือดของคนอื่นให้เป็นผุยผง จนเขาไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอน” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของผมก็ดังขึ้น มันไม่ใช่การแจ้งเตือนราคาหุ้น แต่มันคืออีเมลนิรนามที่มีเพียงข้อความสั้นๆ พร้อมกับภาพถ่ายที่ผมไม่ควรจะได้เห็นในเวลานี้ *‘ยินดีด้วยกับบริษัทใหม่นะธันวา แต่ระวังไว้เถอะ... ห้องประชุมที่คุณนั่งอยู่น่ะ เมื่อสิบนาทีที่แล้วเพิ่งถูกติดตั้งไมโครโฟนโดยคนของฉันเอง ทุกแผนการของคุณ ตอนนี้ศรุตได้รับฟังมันหมดแล้ว’* ผมตัวแข็งทื่อ ลินินสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นครับธันวา?” ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้อง สายตาของผมสบเข้ากับเลนส์กล้องที่ดูเหมือนจะกำลังจ้องมองกลับมาอย่างเยาะเย้ย และในจังหวะที่หัวใจผมกำลังเต้นผิดจังหวะ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ปลายสายคือเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย เสียงของคนที่ผมเกลียดชังที่สุดในชีวิต “สนุกมากนะเพื่อนรัก... ต่อไปตาผมเล่นบ้างแล้วนะ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางธุรกิจที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - เซียนหุ้นย้อนเวลา -