กลยุทธ์ซื้อที่ดินทองคำ

“ตัวเลขในบัญชีที่โชว์อยู่ตรงหน้าคุณ... มันยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของสิ่งที่เรากำลังจะทำ ลินิน อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลยครับ ผมไม่ได้กำลังเล่นพนัน” ผมปิดแล็ปท็อปเบาๆ ก่อนจะดันมันไปข้างหน้าเล็กน้อย บนหน้าจอแสดงแผนที่ผังเมืองฉบับร่างที่ผมสเก็ตช์ขึ้นเองจากความทรงจำในอีกยี่สิบปีข้างหน้า พื้นที่สีเขียวทางตะวันตกของเมืองที่ดูเหมือนไร้ค่าในสายตานักลงทุนทั่วไป คือขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นดินโคลนที่ยังไม่มีใครเหลียวแล ลินินขยับแว่นสายตา สายตาคู่คมของเธอจดจ้องที่ตัวเลขสินทรัพย์สุทธิที่ผมเพิ่งอัปเดต เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง “ธันวา... คุณกำลังเอาเงินทั้งหมดที่เราทำกำไรจากหุ้นเทคโนโลยีในช่วงสองเดือนมาละลายในที่ดินรกร้าง? ธนาคารไม่ได้โง่ขนาดที่จะปล่อยกู้ให้คุณเอาเงินไปจมกับที่ดินที่ไม่มีแม้แต่ถนนตัดผ่าน แล้วถ้าโครงการก่อสร้างทางด่วนขยายตัวไม่เป็นไปตามที่คุณคาดการณ์ล่ะ? เราจะเหลือแค่ที่ดินเปล่าๆ ที่ขายไม่ออก” “ธนาคารมองจากข้อมูลที่มีในมือ แต่มองไม่เห็นอนาคตที่กำลังจะมาถึงครับลินิน” ผมลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟในเมืองยามวิกาล “ศรุตกำลังไล่กว้านซื้อที่ดินย่านใจกลางเมืองเพื่อหวังผลกำไรระยะสั้นในตลาดอสังหาฯ ที่กำลังอิ่มตัว เขาคิดว่าตัวเองฉลาด แต่เขาพลาดหัวใจสำคัญไป นั่นคือ ‘จุดเชื่อมต่อ’” ผมหันกลับมาสบตาเธอ “ถนนเส้นนี้คือตัวกำหนดมูลค่าที่ดินในอีกห้าปีข้างหน้า ถ้าเราเข้าซื้อตอนนี้ด้วยราคาประเมินก่อนการประกาศผังเมืองใหม่ เราจะได้กำไรไม่ต่ำกว่าสิบเท่า ผมต้องการให้คุณช่วยทำโปรเจกต์กระดาษที่ดูน่าเชื่อถือที่สุด ไปยื่นที่ธนาคารไทยพาณิชย์พรุ่งนี้เช้า” ลินินนิ่งไปครู่ใหญ่ เธอไม่ใช่คนที่จะคล้อยตามใครง่ายๆ แต่เธอก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะปฏิเสธตัวเลขที่ผมเคยพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่ามันแม่นยำดั่งจับวาง “คุณจะกู้เงินธนาคารด้วยการทำ ‘โครงการหมู่บ้านจัดสรรในฝัน’ ที่คุณไม่มีทางสร้างจริง... นี่มันคือการปั่นราคาที่ดินโดยใช้เครดิตของธนาคารเป็นเดิมพันชัดๆ ธันวา ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา เราติดคุกนะครับ” “เราจะไม่สร้างหมู่บ้านจริง แต่เราจะสร้างความเชื่อมั่นครับ” ผมขยับเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ “คนอย่างศรุตมักจะมองหาอะไรที่คนอื่นมองเห็น แต่คนอย่างผม... จะสร้างสิ่งที่คนอื่นยังไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ” เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องรับรองวีไอพีของธนาคารใหญ่ ผมสวมสูทสั่งตัดสีน้ำเงินเข้ม นั่งรอผู้จัดการสาขาด้วยท่าทีที่สุขุมที่สุด ในมือถือแฟ้มเอกสารที่ลินินช่วยตบแต่งจนดูไร้ที่ติ ศรุตเดินเข้ามาในธนาคารโดยบังเอิญ เขาชะงักเมื่อเห็นผม แววตาที่เต็มไปด้วยเลศนัยของเขาสะท้อนความเหยียดหยามออกมาอย่างชัดเจน “ไง... ธันวา พนักงานกินเงินเดือนที่ดันอยากเล่นเป็นนักลงทุน” ศรุตหัวเราะในลำคอขณะก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผม “ได้ข่าวว่าช่วงนี้วิ่งวุ่นหาที่ดินแถวฝั่งตะวันตกเหรอ? บอกไว้ก่อนนะ ที่ตรงนั้นนอกจากควายกับหญ้า ก็ไม่มีอะไรที่สร้างกำไรได้หรอก ถ้าเงินไม่พอก็บอกกันได้นะ เพื่อนกัน... ผมพอจะช่วยสงเคราะห์ให้ได้” ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สบตาเขานิ่งโดยไม่มีอาการหวั่นไหว “ขอบใจที่หวังดีนะศรุต แต่ผมชอบเก็บของดีเอาไว้ให้ตัวเองมากกว่า เรื่องที่ดินผืนนั้น ผมว่านายควรจะไปศึกษาผังเมืองให้ลึกกว่านี้หน่อยนะ บางที... การได้ข่าววงในก่อนคนอื่น ก็ไม่ได้แปลว่าจะรอดพ้นจากความซวยได้เสมอไป” ศรุตชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความไม่พอใจ แต่เขาก็รีบกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “งั้นก็เชิญสนุกกับการเล่นขายของไปเถอะ หวังว่าที่ดินผืนนั้นจะเปลี่ยนให้เป็นทองได้จริงๆ ไม่ใช่กลายเป็นหลุมฝังศพทางการเงินของนาย” เมื่อศรุตเดินคล้อยหลังไป ลินินที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมก็ขยับเข้ามาใกล้ “เขาเริ่มระแคะระคายแล้วครับธันวา เขาเป็นคนขี้ระแวง... ถ้าเขาตัดสินใจกระโดดเข้ามาแย่งซื้อที่ดินในพื้นที่นั้นขึ้นมาจริงๆ แผนของเราจะพังไม่เป็นท่า” ผมมองไปที่ประตูกระจกที่ศรุตเพิ่งเดินผ่านออกไป มุมปากของผมกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการลินิน ให้เขาตามมา... ให้เขาใช้เงินทุนมหาศาลของบริษัทเขาไล่กว้านซื้อที่ดินรอบนอกทั้งหมด นั่นแหละคือหลุมที่เขาขุดให้ตัวเอง และเมื่อถึงเวลาที่ประกาศผังเมืองออกมา ความลับที่เขาพยายามปิดบังเรื่องการปั่นราคาหุ้นอสังหาฯ ของเขาจะถูกลากออกมาประจานต่อหน้าบอร์ดบริหาร” ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะยื่นแฟ้มเอกสารให้กับเจ้าหน้าที่ธนาคาร โทรศัพท์มือถือของลินินก็สั่นรัว เธอหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับซีดเผือดจนไร้สีเลือด “ธันวา... เกิดเรื่องแล้วครับ” เธอยื่นหน้าจอให้ผมดู ข้อความสั้นๆ จากเบอร์นิรนามส่งมาว่า: *‘ที่ดินโซนตะวันตกที่คุณหมายตาไว้ มีเจ้าของเป็นนอมินีที่ขึ้นตรงกับมาเฟียในพื้นที่... และพวกเขารู้แล้วว่าใครกำลังปั่นหัวพวกเขาให้ไล่กว้านซื้อที่ดินราคาสูงเกินจริง’* ผมชะงักมือที่กำลังจะเซ็นเอกสารกู้เงิน ทันใดนั้นประตูห้องรับรองก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างใหญ่สามคนในชุดสูทสีดำสนิท หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาวางนามบัตรใบหนึ่งลงบนโต๊ะข้างแฟ้มเอกสารของผม นามบัตรที่ไม่ได้ระบุชื่อบริษัท แต่มีตราสัญลักษณ์ของคนที่กุมอำนาจมืดที่สุดในตลาดอสังหาฯ ของเมืองนี้ “คุณธันวาครับ... เจ้านายผมอยากคุยกับคุณเรื่องการลงทุน ‘ครั้งใหญ่’ ที่คุณกำลังจะทำ... และท่านบอกว่า ถ้าคุณยังไม่หยุดเรื่องการกว้านซื้อที่ดินผืนนี้ ชีวิตการลงทุนของคุณอาจจะจบลงตั้งแต่วันนี้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายธุรกิจสายนี้ด้วยกันนะครับ - เซียนหุ้นย้อนเวลา -