ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

“ถ้าผมบอกว่ากระดานหุ้นในอีกสิบปีข้างหน้า จะมีมูลค่าไม่ถึงเสี้ยวของความสุขที่ผมกำลังถืออยู่ในมือตอนนี้ คุณจะเชื่อไหมครับลินิน?” ผมกระซิบข้างใบหูเธอ ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบาๆ ในห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางกรุงเทพฯ ลินินในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูเรียบหรูแต่สง่างามหันมาสบตาผม ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพชายผู้เคยสูญเสียทุกอย่าง แต่ในวันนี้ ผมกำลังกุมอำนาจการเงินของโลกไว้ในอุ้งมือ “คุณธันวาคะ... ในฐานะนักวิเคราะห์การเงินที่ฉลาดที่สุดในโลก ดิฉันบอกได้เลยว่าสมการความสุขของคุณน่ะประเมินค่าไม่ได้หรอกค่ะ” เธอแย้มยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยนั้นคืออาวุธที่ทำลายล้างกำแพงในใจผมได้ราบคาบ งานแต่งงานของเราไม่ได้ถูกจัดขึ้นเพื่อโอ้อวดความร่ำรวย แต่มันคือป้อมปราการแห่งความเงียบสงบ แขกเหรื่อถูกคัดกรองมาเป็นอย่างดี มีเพียงพันธมิตรทางธุรกิจที่ไว้ใจได้เท่านั้นที่ได้รับเกียรติมาร่วมเป็นสักขีพยานในวันที่ผมตัดสินใจ ‘วางรากฐาน’ ที่แท้จริง ไม่ใช่แค่พอร์ตการลงทุน แต่คือชีวิต ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง ภาพอดีตที่ผมเคยถูกศรุตหักหลังจนแทบสิ้นใจฉายชัดขึ้นมาในหัว แต่มันกลับดูห่างไกลเหมือนเรื่องของคนอื่น ผมไม่ได้แก้แค้นศรุตด้วยการฆ่าฟัน แต่มันคือการทำให้เขากลายเป็นเพียงเศษฝุ่นที่พยายามปีนป่ายขึ้นมาบนตึกระฟ้าที่ผมเป็นเจ้าของ วันนี้ศรุตถูกคุมขังอยู่ในกรงขังแห่งความล้มละลายที่เขาสร้างขึ้นเอง และผมก็ได้ทำลายมันทิ้งไปหมดแล้ว “คุณกำลังคิดเรื่องเขาอยู่ใช่ไหมครับ?” ลินินบีบมือผมเบาๆ ราวกับอ่านใจได้ “ผมแค่กำลังคิดว่า ความแค้นมันเสียเวลาไปมากแค่ไหนเมื่อเทียบกับสิ่งที่ผมมีในตอนนี้” ผมยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ลินินวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ “การแก้แค้นที่เจ็บปวดที่สุดของคนอย่างธันวา ไม่ใช่การทำลายศัตรูให้ย่อยยับ แต่คือการใช้ชีวิตให้ดีจนพวกเขาต้องอิจฉาจนตัวตาย... ซึ่งคุณทำสำเร็จแล้วค่ะ” เราเดินไปที่ระเบียงมองออกไปสู่ทัศนียภาพของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงสีจากตึกสูงมากมาย นี่คืออาณาจักรที่ผมสร้างขึ้นด้วยความรู้จากอนาคต แต่สิ่งที่ล้ำค่ากว่าคือคนข้างๆ กาย ผมวางแผนการตั้งกองทุนส่วนบุคคลที่ยั่งยืนเพื่อดูแลครอบครัว และโครงการสาธารณกุศลที่จะเปลี่ยนชีวิตผู้คนในอีกหลายทศวรรษข้างหน้า ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมหัวใจผม เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนที่ผมวางไว้บนโต๊ะอาหารก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนราคาหุ้นที่ผมคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ผมตั้งค่าไว้สำหรับกรณี ‘การบุกรุกข้อมูลส่วนตัว’ ผมขมวดคิ้วหยิบเครื่องขึ้นมาดู หน้าจอแสดงผลที่เข้ารหัสลับไว้สั่นสะท้าน ข้อมูลไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงจนแทบมองไม่ทัน มีการถ่ายโอนข้อมูลจากพอร์ตลับในต่างประเทศที่ผมใช้สะสมสินทรัพย์ดิจิทัลรุ่นบุกเบิก ข้อมูลกำลังถูกสูบออกไปอย่างช้าๆ แต่แม่นยำ “เกิดอะไรขึ้นคะ?” ลินินถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดทันที ผมไม่ตอบ แต่สายตากวาดมองไปที่กลุ่มแขกเหรื่อด้านล่าง ท่ามกลางคนที่ยิ้มแย้มยินดี มีชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเทาที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ เขายืนหลบมุมอยู่หลังเสาต้นใหญ่ มือหนึ่งถือแก้วไวน์ อีกมือหนึ่งกำลังกดคีย์บอร์ดขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อ เขาสบตาผม... และรอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ทำเอาผมชาวาบไปทั้งตัว นั่นไม่ใช่ศรุต แต่มันคือใบหน้าที่ผมจำได้ดีกว่าใคร... ใบหน้าที่ควรจะตายไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว ในเหตุการณ์ตึกถล่มเมื่อสิบปีก่อน “ธันวา... หน้าตาคุณเหมือนเห็นผีเลยค่ะ” ลินินกระซิบเสียงสั่น ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาว “ไม่ใช่ผีหรอกลินิน... แต่เป็นความผิดพลาดเดียวที่ผมเคยทำไว้ในตอนที่เริ่มย้อนเวลากลับมาใหม่ๆ” ชายคนนั้นวางแก้วไวน์ลงบนถาดของพนักงานเสิร์ฟ ก่อนจะก้มศีรษะให้ผมเพียงเล็กน้อยแล้วเดินหายเข้าไปในเงามืดของทางเดินห้องจัดเลี้ยง ทิ้งทิ้งข้อความสุดท้ายไว้บนหน้าจอโทรศัพท์ของผม *‘ขอบคุณที่สร้างอาณาจักรไว้ให้ผม... ต่อจากนี้ไป ถึงตาผมบ้างแล้วที่ต้องบริหารมันต่อ จาก...คนที่คุณลืมฆ่าในวันที่ 1 ของการเดินทาง’* ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาจนถึงตอนก่อนอวสานนะครับ