การกลับมาของอดีต

"ถอยออกไป... อย่าแม้แต่จะขยับตัว" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเธอแข็งทื่อดั่งรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งในฤดูหนาว ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยบัดนี้สั่นไหวรุนแรง เธอกำลังจ้องมองวัตถุสีดำสนิทในมือของชายแปลกหน้าที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นข้างรถของเธอ วัตถุชิ้นนั้น... มันคือรีโมทจุดชนวนที่หากกดเพียงครั้งเดียว ทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาใหม่หลังจากวันแห่งความสูญเสียจะมลายกลายเป็นเถ้าถ่าน "ริน... เธอยังใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของลานจอดรถชั้นใต้ดินที่เริ่มเย็นเยือก ชายคนนั้นก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ทำให้ใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยวและน่าขนลุก ธีร์... คนที่เธอคิดว่าตายไปจากชีวิตนานนับปี บัดนี้เขายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือนั้นเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับความขมขื่นในหัวใจ "นายต้องการอะไร ธีร์... จบเรื่องนี้ไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง" "จบงั้นเหรอ?" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เดินวนรอบรถของเธอเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังหยอกล้อเหยื่อ "ความตายของครอบครัวเธอคือจุดเริ่มต้นของนรกที่ฉันต้องเจอ แต่เธอ... กลับเดินออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รินรดา... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้ความทรงจำพวกนั้นหายไปพร้อมกับสายฝนในคืนนั้น" อคินซึ่งเดินตามมาข้างหลังหยุดชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความร่าเริงเป็นความเคร่งขรึมทันที เขาค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาบังรินรดาไว้อย่างปกป้อง แม้เขาจะไม่รู้ถึงความหลังอันเลวร้ายทั้งหมด แต่สัญชาตญาณในฐานะคู่คิดบอกเขาว่า ชายตรงหน้าคือหายนะที่เดินได้ "วางมันลงซะเพื่อน" อคินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยความกดดัน "เรามาคุยกันดีๆ ได้ทุกเรื่อง ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้" ธีร์หยุดนิ่ง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่อคิน ก่อนจะเบนกลับมาหาหญิงสาวที่เขารักและเกลียดชังในเวลาเดียวกัน "ดูสิ... มีอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยแล้วรึ? น่าสมเพชจริงๆ ริน เธอรู้ไหมว่าคนคนนี้ไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าในใจเธอมันเน่าเฟะแค่ไหน... เพราะเขายังไม่เคยเห็นเธอตอนที่ไร้หน้ากาก" รินรดาไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่จ้องมองเขาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและว่างเปล่า ราวกับกำลังประเมินว่าควรจะพุ่งเข้าไปแย่งชิงรีโมทนั่น หรือจะหันหลังวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด ความทรงจำเกี่ยวกับธีร์ไหลบ่าเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เสียงกรีดร้องของพ่อแม่ กลิ่นควันไฟ และความเย็นชาที่เขาเคยทิ้งไว้ให้เธอดูต่างหน้า "ถ้าการที่นายมายืนอยู่ตรงนี้คือการทวงแค้น... ก็เอาเลย" รินรดาก้าวออกมาจากหลังอคิน เผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนในมืออีกข้างที่เขาเพิ่งชักออกมาอย่างใจเย็น "กดมันสิ ถ้านายกล้าพอที่จะตายไปพร้อมกับสิ่งที่นายเกลียดมากที่สุด" บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ อคินพยายามคว้าแขนเธอไว้ แต่ถูกเธอสะบัดออกเบาๆ รินรดาเดินเข้าไปหาธีร์ทีละก้าว หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะที่เด็ดเดี่ยว ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของทั้งสามคน "เธอไม่กล้าหรอก ริน" ธีร์ยิ้มเยาะ มือของเขาสั่นเล็กน้อยที่นิ้วชี้ใกล้ปุ่มกด "เพราะเธอรักชีวิตตัวเองมากกว่าสิ่งใด" "ฉันไม่ได้รักชีวิตตัวเองหรอกนะ ธีร์" รินรดาหยุดลงตรงหน้าเขาเพียงไม่กี่คืบ แววตาของเธอสบประสานกับนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของเขาอย่างไม่กะพริบ "ฉันแค่กำลังรอ... รอวันที่นายจะรู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นายเป็นแค่เหยื่อของความโกรธแค้นที่นายสร้างขึ้นเอง" วินาทีที่นิ้วโป้งของธีร์กดลงบนรีโมท เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังลั่นก้องไปทั่วลานจอดรถ อคินถลาเข้ามาคว้าตัวรินรดาไว้แน่นแล้วทุ่มสุดแรงลงกับพื้นในเสี้ยววินาทีที่รถของเธอเกิดประกายไฟวาบขึ้นจากใต้ท้องรถ ทว่า... แทนที่จะเกิดแรงระเบิดมหาศาล กลับมีเพียงเสียง 'ปัง' เล็กๆ ของกระป๋องสเปรย์บางอย่างที่แตกออก กลิ่นน้ำมันพุ่งกระจายไปทั่วแต่ไม่มีเปลวไฟลุกโชนอย่างที่ควรจะเป็น รินรดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง ในขณะที่ธีร์เองก็ดูตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขามองรีโมทในมือสลับกับรถคันนั้นด้วยความสับสน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหลังธีร์ พร้อมกับเสียงเหนี่ยวไกปืนที่เย็นเยียบจ่อเข้าที่ท้ายทอยของชายผู้ยึดติดกับอดีต "วางมือลงซะ ไอ้หนู... เกมจบแล้ว" เสียงที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังก้องขึ้น รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เธอไม่เคยคาดฝันว่าจะได้พบอีกครั้งก้าวออกมาจากความมืดมิด เขาคือบุคคลที่เธอจารึกชื่อไว้ในบันทึกแห่งความทรงจำว่า... "ผู้ที่จากไปตลอดกาล" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและร่วมไขปริศนาไปพร้อมกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ