ระยะห่างที่มองไม่เห็น

“คุณกำลังทำตัวเป็นเงาที่คอยติดตามคนอื่น... ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้อยากให้ใครมองเห็น” น้ำเสียงของอคินไม่ได้มีความเยาะหยัน แต่มันกลับราบเรียบจนน่าใจหาย เขาวางกล้องตัวโปรดลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในร้านกาแฟมุมอับ รินรดาชะงักมือนิ่งสนิท ปลายช้อนเงินที่กำลังคนโกโก้ร้อนหยุดหมุน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเราจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินไปอย่างเชื่องช้า รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏอยู่ เธอไม่ได้โต้ตอบทันที แต่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่คล้ายกำลังประเมินภัยคุกคาม “คุณพูดเหมือนกับว่ารู้จักฉันดีนักหนา ทั้งที่เราเพิ่งนั่งโต๊ะเดียวกันได้ไม่ถึงชั่วโมง” “ผมเป็นช่างภาพครับรดา” อคินขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นจางๆ ของกระดาษอัดรูปและกลิ่นอายฤดูหนาวที่ติดตัวเขามาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกรุกราน “หน้าที่ของผมคือการมองหาสิ่งที่คนอื่นมองข้าม หรือบางที... สิ่งที่เจ้าตัวพยายามจะซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้าว่างเปล่าแบบนั้น” “ไร้สาระ” รินรดาแค่นยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “ชีวิตคนเราไม่ได้มีค่าพอจะให้ใครมาตีความหรอกค่ะ อคิน เราทุกคนต่างก็แค่ใช้ชีวิตให้จบไปในแต่ละวันเท่านั้นเอง” คำพูดของเธอคือเกราะป้องกันชั้นดีที่เธอใช้มันมานานปี รินรดาหยิบแก้วโกโก้ขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ เธอไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกมองทะลุปรุโปร่ง มันทำให้เธอนึกถึงอดีต... นึกถึงวันที่ทุกอย่างพังทลายลงในคืนที่ฝนตกหนัก คืนที่เธอสูญเสียทุกอย่างไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยิน “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ทำไมมือคุณถึงสั่นล่ะครับ?” คำถามนั้นทำให้รินรดาเผลอวางแก้วลงจนเกิดเสียงกระทบกับจานรองเบาๆ เธอรีบซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะทันที หัวใจเต้นผิดจังหวะ อคินไม่ได้มีท่าทีรุกราน เขายังคงมองเธอด้วยสายตาอบอุ่นทว่ามั่นคง ราวกับเขากำลังรอคอยให้เธอเป็นฝ่ายยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเอง “คุณกำลังก้าวข้ามเส้นที่ฉันขีดไว้ อคิน” รินรดาเอ่ยเสียงเย็น “เราแค่คนรู้จักที่บังเอิญต้องทำงานร่วมกัน ระยะห่างระหว่างเรา... มันมีไว้เพื่อความปลอดภัยของทั้งสองฝ่าย คุณควรเข้าใจตรงนี้” “ความปลอดภัย หรือความหวาดกลัวกันแน่ครับ?” เขาถามต่อ ไม่ยอมปล่อยให้ช่องว่างนั้นเป็นช่องโหว่ รินรดาเบือนหน้าหนีออกไปทางหน้าต่างร้าน ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง บรรยากาศภายนอกดูหม่นหมองพอๆ กับความรู้สึกในใจเธอ เธออยากจะเดินหนีจากตรงนี้ อยากจะตัดวงจรที่เขากำลังพยายามดึงเธอเข้าไป แต่น่าแปลกที่ในใจลึกๆ เธอกลับรู้สึกถึงความโหยหาที่ถูกฝังกลบมานาน—ความโหยหาที่จะมีใครสักคนมองเห็น ‘รินรดา’ จริงๆ ไม่ใช่เพียงหน้ากากที่เธอกล้าแกร่งสวมใส่ไว้ “คุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันต้องเจอ” เธอพึมพำแผ่วเบา คล้ายพูดกับตัวเองมากกว่าจะบอกเขา “งั้นก็เล่าให้ฟัง...” เขาเว้นจังหวะ “หรือถ้าไม่อยากเล่า ก็แค่ปล่อยให้ผมอยู่ข้างๆ ในวันที่คุณไม่อยากรู้สึกว่าต้องอยู่คนเดียว... แค่นั้นก็พอครับ ผมไม่ได้จะข้ามเส้นไปเพื่อรุกราน แค่อยากจะยืนอยู่ข้างเส้นนั้น เพื่อที่เวลาที่คุณล้ม จะได้มีคนช่วยพยุงคุณขึ้นมา” คำพูดของเขาซื่อตรงและจริงใจจนน่ากลัว รินรดาได้แต่เงียบ เธอไม่อาจเอ่ยปากรับข้อเสนอที่เปราะบางนี้ได้ เพราะเธอรู้ดีว่าคนอย่างเธอไม่คู่ควรกับการได้รับความเมตตา และที่สำคัญไปกว่านั้น... เธอยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ใครบางคนที่กำลังเฝ้ามองเธอจากเงามืดไม่เคยจากไปไหนเลย ขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากปฏิเสธคำพูดของอคินอีกครั้ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ประตูถูกผลักออกพร้อมกับลมหนาวที่กรูเข้ามา ปรากฏร่างของชายหนุ่มในชุดโค้ทสีเข้ม ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้ใต้ปีกหมวกทว่ารอยยิ้มที่มุมปากนั้นทำให้รินรดาเย็นวาบไปถึงสันหลัง ‘ธีร์’ เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของเรา สายตาที่จ้องมองรินรดาราวกับจะกรีดเนื้อเธอให้ขาดสะบั้น เขาไม่ได้ทักทายเธอ แต่กลับวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะ มันเป็นรูปของเธอที่ถูกแอบถ่ายจากมุมที่เธอไม่เคยรู้ตัว ในรูปนั้นเธอไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว... แต่มีเงาของใครบางคนยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลัง ซึ่งแน่นอนว่าในความเป็นจริงตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลย “ของขวัญย้อนหลังสำหรับความสุขที่เธอกำลังพยายามไขว่คว้าหา รินรดา” ธีร์กระซิบเสียงต่ำพลางเหลือบมองอคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “อย่าลืมสิว่าไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน หรือพยายามจะเริ่มต้นใหม่กับใคร... เงาของอดีตมันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอก” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เมื่อเธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู ความเย็นเฉียบแล่นเข้าสู่หัวใจทันที ภาพในมือไม่ใช่แค่รูปแอบถ่าย แต่ในนั้นมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา... ลายมือของคนที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ‘ยังไม่จบหรอกนะ... เรายังต้องชดใช้กันอีกเยอะ’ ด้วยรักจาก "ดาวตกคืนคริสต์มาส" ค่ะ