ต้นฉบับนรกกับบรรณาธิการนรก

“ผมให้เวลาคุณเปลี่ยนแค่คำว่า ‘ไร้ค่า’ เป็นอย่างอื่น ไม่ใช่เพราะผมแคร์ความรู้สึกคุณ แต่เพราะผมไม่อยากให้กระดาษราคาแพงเล่มนี้ต้องแปดเปื้อนด้วยคำประเมินระดับอนุบาลของคุณต่างหากครับ บ.ก.พิมพ์มาดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมชั้นสิบห้า สำนักงานสำนักพิมพ์เนบิวลา รวิศเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างเพรียวบางตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แทบไม่ต่างจากตอนมองเศษขยะข้างทาง นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับกำลังนับถอยหลังความอดทนของอีกฝ่าย พิมพ์มาดาไม่ได้สะทกสะท้าน เธอยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงبนิ่ง แฟ้มเอกสารหนาเตอะที่เต็มไปด้วยรอยหมึกสีแดงฉานถูกผลักกลับไปตรงหน้าเจ้าของผลงานด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดาษสั่นไหว รอยยิ้มมุมปากของบรรณาธิการสาวไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นจุดอ่อนของเหยื่อ “คุณรวิศคะ... กรุณาถอดแว่นแล้วใช้สมองส่วนหน้าอ่านทบทวนประโยคนี้อีกสักรอบดีไหมคะ” พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกพยางค์กลับคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยยาพิษ “ตัวละครเอกของคุณเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่มีปมในใจ ไม่ใช่เด็กมัธยมปลายอกหักจากงานโรงเรียน ถ้าเขาจะฆ่าเหยื่อสักคนด้วยความ ‘ไร้ค่า’ มันคือความมักง่ายในฐานะนักเขียนเบสต์เซลเลอร์ที่คุณควรละอายใจต่างหากล่ะค่ะ” บรรยากาศในห้องประชุมคล้ายมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่าน รวิศขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น,ความหยิ่งทะนงในฝีมือสะท้อนชัดผ่านดวงตาสีเข้มที่หรี่ลงเล็กน้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในฐานะนักเขียนนิยายสืบสวนที่ครองยอดขายอันดับหนึ่งมาตลอด ไม่มีกองบรรณาธิการคนไหนกล้าวิจารณ์ต้นฉบับของเขาด้วยถ้อยคำรุนแรงเช่นนี้มาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงคนนี้... ยิ่งไม่มีสิทธิ์ “คุณกำลังบอกว่า งานเขียนของผมมักง่ายอย่างนั้นเหรอครับ” รวิศโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเขากับพิมพ์มาดาถูกบีบให้แคบลงจนรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน “จำใส่สมองเอาไว้นะครับ บ.ก.พิมพ์มาดา ว่าทุกตัวอักษรที่ผมเขียน มันกลั่นมาจากมันสมองที่ทำเงินให้บริษัทคุณเป็นสิบๆ ล้าน ถ้าไม่มีนิยายของผม ป่านนี้คุณคงนั่งเหงาอยู่หน้าโต๊ะทำงานแคบๆ ไปนานแล้ว” “และถ้าไม่มีกองบรรณาธิการอย่างฉันคอยตบแต่งสำนวนขยะๆ ให้มันกลายเป็นชิ้นงานที่มนุษย์มนาเขาอ่านกัน ป่านนี้ชื่อของคุณรวิศก็คงเป็นแค่ชื่อนักเขียนเกรดบีที่สำนักพิมพ์ใต้ดินยังเมินเลยล่ะค่ะ” พิมพ์มาดาสวนกลับทันควันโดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรัศมีอันเย็นชาของชายหนุ่มเลยสักนิด ดวงตากลมโตจ้องมองสบตากับเขาตรงๆ ไม่มีหลบเลี่ยง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงเหวี่ยงทางอารมณ์ที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก รวิศจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาด ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าข้อท้วงติงของเธอนั้นถูกต้อง พิมพ์มาดามีสายตาที่เฉียบคมราวกับเรดาร์ที่สามารถมองทะลุจุดบกพร่องของเนื้อหาได้อย่างแม่นยำ แต่วิธีการพูดจายียวนกวนประสาทของเธอกลับทำให้ความอีโก้ในตัวเขาลุกโชนขึ้นมาทุกครั้ง มือหนาเอื้อมไปหยิบแฟ้มต้นฉบับขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ สันนิ้วสัมผัสโดนรอยหมึกสีแดงที่เธอเขียนคอมเมนต์ไว้ในแต่ละหน้า แม้เขาจะเกลียดท่าทางอวดดีของเธอนัก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกคำแนะนำของเธอมันช่วยยกระดับให้พล็อตเรื่องนี้สมบูรณ์แบบขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ “ปากร้ายแบบนี้... ชาติก่อนเคยเกิดเป็นกรรไกรหรือไงครับ” รวิศแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามดึงมาดความเยือกเย็นกลับมาสวมทับไว้ดังเดิม “แก้ก็แก้ครับ! แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้าตอนต่อไปผมส่งต้นฉบับมาแล้วคุณยังกล้าติอีก ผมจะฟ้องผู้บริหารให้ไล่คุณออกฐานบูลลี่นักเขียน” “เชิญตามสบายเลยค่ะคุณรวิศ” พิมพ์มาดาพับแฟ้มเก็บเข้าที่ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นบนเรียวปากสวย “เพราะต่อให้คุณฟ้องร้องจนบริษัทล้มละลาย ฉันก็ยังยืนยันคำเดิมว่า... งานของคุณยังต้องขัดเกลาอีกเยอะ” รวิศกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้ เขาอยากจะเอื้อมมือไปปิดปากช่างเจรจานี่เสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ดำเนินไปมากกว่านั้น ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาพร้อมกับน้ำเสียงตื่นตระหนกของเลขาหน้าห้องที่หอบเอกสารกองโตวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “คุณพิมพ์คะ! คุณรวิศคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีสำนักพิมพ์คู่แข่งปล่อยข่าวหลุดว่าพล็อตเรื่องฆาตกรรมชุดใหม่ของคุณรวิศมีความคล้ายคลึงกับนิยายแปลต่างประเทศที่กำลังจะวางแผงสัปดาห์นี้เป๊ะเลยค่ะ!” ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ รวิศหันขวับไปมองหน้าพิมพ์มาดาทันที ดวงตาคมกราบกรานด้วยประกายไฟแห่งความเดือดดาล พล็อตเรื่องนี้มีเพียงเขากับบรรณาธิการสาวตรงหน้าเท่านั้นที่รู้รายละเอียดเชิงลึกทั้งหมด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและเคมีฟินปนแซ่บในตอนแรกนี้นะครับ