เมื่อประจุบวกเจอกับประจุลบ

เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* สนั่นห้องประชุมโปรเจกต์ จนกาแฟเย็นในแก้วกระดาษสั่นระริก เป็นระลอกคลื่น "ธันวา! คุณจะเอาพลาสติก PLA มาทำโครงสร้างรับน้ำหนักหลักของหุ่นยนต์ตัวนี้ไม่ได้นะครับ! นี่มันวิศวกรรม ไม่ใช่โครงงานวิชาการงานพื้นฐานอาชีพนะ!" อคินถอดแว่นสายตาออกอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังไม่แพ้กัน ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งที่กำลังนั่งไขว่ห้าง เคี้ยวหมากฝรั่งตุ้ยๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ธันวาอมยิ้มกริ่ม เจ้าตัวขยับเก้าอี้เลื่อนเข้าไปใกล้ร่างสูงที่กำลังหัวเสียจนหูแดง "โธ่ คุณอคินขา เอ้ย! คุณอคินครับ ใจเย็นก่อนสิครับท่านวิศวกรผู้เคร่งครัด" ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "คุณกำลังมองข้ามอนุภาคแห่งความกาว เอ้ย อนุภาคแห่งอนาคตไปนะรู้ป่าว PLA เนี่ยมันย่อยสลายได้นะ รักโลกสุดๆ เหมาะกับยุคโลกร้อนจะตายไป" "รักโลกแต่หุ่นยนต์พังคามือมันเรียกว่ารักร้างครับคุณธันวา!" อคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดแสดงออกถึงความเหลืออด "จุดหลอมเหลวของ PLA มันต่ำเกินไป โดนความร้อนจากมอเตอร์ไม่เท่าไหร่ก็เหลวเป็นขี้ผึ้งลนไฟแล้วครับ เราต้องใช้ อลูมิเนียมอัลลอยด์ 6061 หรือไม่ก็สเตนเลสสตีลเกรด 304 เท่านั้นถึงจะเอาอยู่!" ห้องประชุมเงียบกริบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ธันวาไม่ได้ตอบโต้ทันทีเหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะประชุมไปหยุดอยู่ตรงหน้าอคิน ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนอคินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณอคิน... ฟังผมนะ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น ผิดคาดจากทรวดทรงกวนประสาทเมื่อครู่ นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนพิมพ์เขียว 3 มิติบนหน้าจอแท็บเล็ต "ผมรู้ว่าเหล็กมันแข็งแรง ทนทาน และเซฟโซนสุดๆ สำหรับวิศวกรอย่างคุณ... แต่มันหนักครับ หนักเกินไปจนมอเตอร์เราแบกไม่ไหว และถ้าเราพูดถึงหลักการกระจายแรง (Stress Distribution) แล้วล่ะก็..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มของอีกฝ่าย อคินสะดุ้งเฮือกแต่ถอยหนีไม่ได้เพราะติดพนักเก้าอี้ "ถ้าเราออกแบบโครงสร้างให้เป็นทรงเรขาคณิตแบบรังผึ้ง (Honeycomb Structure) แม้แต่ PLA ก็สามารถรับแรงกดอัดได้มากกว่าที่คุณคิดเป็นเท่าตัวเลยนะ... เหมือนกับใจผมนี่ไง ที่ต่อให้เจอแรงต้านจากคุณเยอะแค่ไหน ก็ยังรับไหวเสมอ" *ฉ่าาา—* ใบหูของอคินแดงลามไปถึงต้นคอในเสี้ยววินาที เขาเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ พยายามดึงสติกลับมาด้วยการทำเสียงดุกลบเกลื่อนความเขิน "ละ... เล่นอะไรไม่เข้าเรื่องอีกแล้วนะคุณธันวา! เอาหน้าออกไปไกลๆ เลยนะ!" อคินผลักอกอีกฝ่ายเบาๆ แต่แรงปะทะนั้นเบาหวิวเสียยิ่งกว่าขนนก "แล้วก็ไม่ต้องมาหยอดมุกเลี่ยนๆ ด้วย เรื่องวัสดุเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาล้อเล่นนะ!" "ไม่ได้ล้อเล่นสักหน่อย ผมจริงจังระดับดוקเตอร์ฟิสิกส์เลยนะเนี่ย" ธันวาหัวเราะร่าด้วยความสะใจที่ได้แกล้งคนฟอร์มจัด "เอาอย่างนี้ไหมครับคุณวิศวกร เพื่อความยุติธรรมและพิสูจน์ให้เห็นว่าเซียนฟิสิกส์อย่างผมไม่ได้โม้ เรามาทำ Stress Test แข่งกันเลยดีกว่า ถ้า PLA ของผมรับน้ำหนักได้แพ้เหล็กของคุณ... ผมยอมทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างตลอดเดือน แต่ถ้าผมชนะ..." ธันวาเว้นวรรคจังหวะ ลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้อคินรู้สึกหนสันหลังวาบแปลกๆ "...คุณต้องยอมไปเดตดื่มกาแฟกับผมสองต่อสองในวันหยุดนี้ ตกลงไหมครับ?" อคินเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—ปฏิเสธไม่ได้ว่าไอ้เด็กนี่มันหัวรั้นและชอบเอาชนะ แต่ทุกครั้งที่มีการคำนวณทางฟิสิกส์เข้ามาเกี่ยวข้อง ธันวาไม่เคยคำนวณพลาดเลยสักครั้ง... และที่สำคัญที่สุด หัวใจเจ้ากรรมของเขากดันพยักหน้ารับข้อเสนอไปตั้งแต่คำว่า 'เดต' ลอยเข้าหูแล้วด้วยซ้ำ "ก็ได้... ถ้าคุณแพ้ คุณต้องเลี้ยงกาแฟผมทั้งเดือนเหมือนกัน!" อคินเชิดหน้าขึ้นพยายามทำเสียงให้แข็งที่สุด กลบเกลื่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมาตรงมุมปาก ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังก้มหน้าก้มตาเตรียมอุปกรณ์ทดสอบแรงกด หน้าจอสมาร์ตโฟนบนโต๊ะของธันวาก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มโปรเจกต์ที่เด้งรัวติดต่อกัน อคินเหลือบไปเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าล็อกสกรีนแวบเดียว หัวใจก็กระตุกวูบ—มันคือข้อความจาก 'รุ่นพี่มีนา' อดีตดาวคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เคยร่วมงานกับธันวาเมื่อปีก่อน และเธอกำลังพิมพ์ข้อความทักทายมาหาดึกดื่นพร้อมรูปคู่สนิทสนม ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดปิดหน้าจอ แต่สายตาเจ้ากรรมดันไวพอที่จะเห็นประโยคเด็ดที่หลุดลอดออกมาจากแชตนั้นพอดิบพอดี *["ธันวาคะ... เสาร์นี้ว่างไหมคะ มีนากลับมาจากต่างประเทศแล้ว คิดถึงโปรเจกต์เก่าที่เราเคยทำด้วยกันจัง..."]* บรรยากาศในห้องประชุมที่กำลังอบอุ่นและมีกลิ่นอายความกวนประสาทเมื่อครู่ เยียบเย็นลงเฉียบพลัน อคินชะงักมือที่กำลังถือประแจหกเหลี่ยม สีหน้าเปลี่ยนจากความขัดแย้งเรื่องวัสดุ กลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัดขึ้นมาแทนที่ ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับอคินที่ตอนนี้วางอุปกรณ์ในมือลงช้าๆ แววตาคู่คมที่เคยฉายแววหงุดหงิดเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉย เยชาชา และเว้นระยะห่างทันที "อ๋อ... ดูท่าทางคุณคงจะมี 'วัสดุ' สำรองที่น่าสนใจกว่า PLA ของผมรออยู่แล้วสินะครับ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้มใดๆ ก่อนจะหันหลังหยิบกระเป๋าเอกสารของตัวเอง "งั้นการทดลองวันนี้... ยกเลิกเถอะครับ เชิญคุณไปคุยเรื่องโครงสร้างกับ 'คนอื่น' ที่มีความรู้ทางวิศวกรรมเหมาะสมกว่าผมเถอะครับ" พูดยังไม่ทันขาดคำ อคินก็ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูห้องประชุมทันทีโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย "เฮ้ย! คุณอคิน! เดี๋ยวสิครับ! ฟังผมก่อน!" ธันวาร้องลั่น ทิ้งโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะแล้วสับขาตามร่างสูงไปติดๆ แต่จังหวะที่มือเรียวยื่นไปคว้าชายเสื้อแจ็กเก็ตของอีกฝ่ายไว้ได้ทัน ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกโดยบุคคลที่สามที่ยืนรออยู่ด้านนอก— ร่างเพรียวบางในชุดเดรสแฟชั่นทันสมัยพร้อมกระเป๋าเดินทางใบย่อมยืนยันการมาเยือนของ 'มีนา' ที่ส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ธันวาเต็มตา "อ้าว ธันวา! ดีใจจังที่นายยังอยู่ในห้องนี้ มีนาเพิ่งบินมาถึงเมื่อกี้เลย..." ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่หางตาก็เหลือบเห็นอคินหยุดชะงัก ปรายตามองผู้มาใหม่แวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อหลุดจากการกุมมือของเขาแล้วเดินผ่านออกไปอย่างไร้เยื่อใย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วิทยาศาสตร์รอบตัว" มาโดยตลอดนะครับ!