ภาพวาดที่หายไปกับเงาที่ปรากฏ

กลิ่นสีน้ำมันจางๆ ที่ควรจะอบอวลอยู่ในห้องจัดแสดงนิทรรศการพิเศษกลับถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้ากรอบหลุยส์สีทองอร่ามที่บัดนี้เหลือเพียงผืนผ้าใบเปล่าที่ถูกกรีดออกอย่างประณีต ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือสีขาวสะอาดตาขยับสั่นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะกำหมัดแน่นจนสันมือขึ้นสีขาวจัด “กรีดขาดด้วยมีดผ่าตัด… รอยแผลเรียบกริบแบบนี้ คนขโมยคงมีรสนิยมที่ค่อนข้างวิปริตอยู่พอสมควรเลยนะคะ คุณภัณฑารักษ์” เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังชั้นวางจัดแสดง รินรดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความโกรธเกรี้ยวที่กำลังตีรวนในอกให้จมลงไปภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยดังหน้ากากน้ำแข็ง “ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล และคุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาตั้งแต่แรก พาย” เธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า สายตาคู่คมกริบกวาดมองผู้บุกรุกที่ยืนพิงผนังด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ “ออกไป ก่อนที่ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่” พายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาเรียวรีซ่อนความหยอกเย้าเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงวินเทจ เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องหนังและจางกลิ่นน้ำหอมยูนิเซ็กส์ที่ชวนให้ปั่นป่วนประสาท “แจ้งความเหรอคะ? แล้วคุณจะบอกตำรวจว่ายังไงดีล่ะว่า ‘รูปภาพล้ำค่าของคาร์ลอสหายไป’ หรือจะบอกว่า ‘ฉันทำงานพลาดเพราะมัวแต่ทำหน้าบึ้งตึงใส่คนอื่นอยู่’” พายก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องก้าวถอยหลังไปชนกับฐานวางรูปปั้น “ถ้าคุณไม่รีบหาตัวคนร้ายก่อนที่คาร์ลอสจะรู้เรื่อง... งานการที่รักนักรักหนานี่อาจจะจบสิ้นลงตั้งแต่วันนี้เลยก็ได้นะคะ ริน” “อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาระยะห่างแต่กลับถูกพายใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักตัวเธอเอาไว้ในวงแขน “ทำไมล่ะคะ? หรือว่ากลัว... กลัวว่าถ้าใกล้กันมากกว่านี้ คุณจะคุมมาดคุณหนูภัณฑารักษ์ไว้ไม่อยู่?” พายก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกับพวงแก้มเนียน ความนิ่งที่รินรดาเคยมีเริ่มแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่ไร้ก้นบึ้ง มือของพายไม่ได้คว้าตัวเธอ แต่กลับหยิบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ติดอยู่บนขอบกรอบรูปขึ้นมาโชว์ให้เห็น “นี่คือ ‘นามบัตร’ ที่ทิ้งไว้ให้คุณค่ะ ดูเหมือนว่าสิ่งที่หายไป ไม่ได้ถูกขโมยไปเพื่อขาย แต่ถูกขโมยไปเพื่อ ‘ท้าทาย’ คุณโดยเฉพาะ” รินรดาคว้ากระดาษใบนั้นมามอง ปลายมือของเธอสั่นระริกเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์รูปงูพันก้านกุหลาบที่คุ้นตา มันคือสัญลักษณ์ของคาร์ลอส—นักสะสมที่เธอเคยปฏิเสธที่จะขายงานศิลปะชิ้นนี้ให้เมื่อเดือนก่อน “คุณรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่” รินรดาถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าไม่ใช่อ่อนแอ แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งพล่าน “ฉันไม่ได้แค่รู้ค่ะ แต่ฉันกำลังจะช่วยคุณ” พายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกไหวโดยไม่ตั้งใจ “แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ... ถ้าฉันตามภาพวาดนี้กลับมาได้ คุณต้องยอมให้ฉันทำในสิ่งที่อยากทำมาตลอด... สักหนึ่งอย่าง” “เรื่องของฉันไม่ใช่เกมสนุกๆ ของคุณ พาย!” รินรดาผลักพายออกด้วยความแรงทั้งหมดที่มี แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน มวลอากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความขี้เล่นในแววตาของพายหายไป กลายเป็นความจริงจังที่ดูอันตรายและเร้าอารมณ์จนน่าขนลุก “ไม่ใช่เกมค่ะ แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิต... ของคุณ และของฉัน” ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนสายตาของทั้งสองประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นหินอ่อนจากทางเข้าห้องโถงก็ดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง รินรดารีบดึงมือออกและเบือนหน้าหนีด้วยอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ พายกระซิบเบาๆ ที่ข้างใบหูของเธอ ก่อนจะถอยห่างออกไปยืนในท่าทางที่เป็นปกติ “ดูเหมือน ‘แขกผู้ทรงเกียรติ’ ของคุณจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะคะ เตรียมตัวให้ดีล่ะ... เพราะคืนนี้เราต้องแสดงละครฉากใหญ่กันแล้ว” แสงไฟในห้องโถงดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสว่างไสวด้วยแสงสีส้มสลัวจากแชนเดอเลียร์ และในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องจัดแสดงก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่รินรดาเคยพบเจอ “ภัณฑารักษ์ที่รัก... ดูเหมือนว่าภาพวาดของผมจะไม่อยู่ที่เดิมเสียแล้วนะ?” คาร์ลอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่พายซึ่งยืนซ่อนตัวอยู่หลังรินรดา “และดูเหมือนว่า... คุณจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่อีกคนด้วยสินะ” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าในวินาทีที่คาร์ลอสหันมาจ้องเธอด้วยสายตาคมกริบนั้น หายนะที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ไม่ให้ร่วงหล่น คือสัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของพายที่แตะลงบนแผ่นหลังของเธออย่างแผ่วเบา พร้อมเสียงกระซิบสุดท้ายก่อนที่ความเงียบงันจะปกคลุมไปทั่วห้อง “ห้ามหันไปมองข้างหลัง... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามบทเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันตรายนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ บลัดดี้แมรี่