สัญญาใจ

“ศิลา... คุณกำลังจะบอกรินว่าสิ่งที่สร้างมาทั้งหมดคือปราสาททรายที่รอวันคลื่นซัดเหรอคะ” รินรดาถามเสียงสั่น มือของเธอที่เคยอบอุ่นในอุ้งมือหนา กลับถูกบีบแน่นจนรู้สึกถึงแรงอัดอั้นจากคนข้างกาย ศิลาไม่ได้หันมามองเธอทันที เขายืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครราวกับดาวบนดิน หากแต่ในดวงตาคมกริบของเขากลับมืดมิดเกินกว่าจะคาดเดา “ผมไม่ได้จะบอกแบบนั้น” เขาตอบเสียงแหบพร่า ก่อนจะหันมาสบตาเธอ แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้มีความร้าวรานซ่อนอยู่ลึกๆ “แต่ผมจะบอกว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คืนนี้... บนเวทีนั้น ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณเด็ดขาด” “แต่คนที่โทรมาเขาคือ ‘เขา’ คนนั้นไม่ใช่เหรอคะ” รินรดาทวนคำด้วยใจที่หล่นวูบ ‘เขา’ ผู้ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของความมั่งคั่งและปมขัดแย้งทั้งหมดของตระกูลศิลา ศิลาไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่ดึงรินรดาเข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับความประหม่าที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้รินรดารู้สึกถึงความเปราะบางของคนตรงหน้า นี่ไม่ใช่เวลาของความกลัว แต่มันคือเวลาของการตัดสินใจขั้นสุดท้ายก่อนที่งานฉลองครบรอบบริษัทจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า *** บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรูถูกเนรมิตให้เป็นสวนสวรรค์กลางเมือง เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ ตัดกับเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันอย่างมีจังหวะ รินรดาในชุดราตรีผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มดั่งท้องฟ้ายามราตรีดูโดดเด่นทว่าเรียบง่าย เธอพยายามรักษาท่าทีให้สงบนิ่งที่สุด แม้ในใจจะเต้นรัวด้วยความกังวล นลินปรากฏตัวขึ้นในชุดสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูน่าเกรงขาม เธอเดินตรงเข้ามาหาศิลาและรินรดาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ดูคุณมีความสุขจังนะคะศิ” นลินเอ่ยทัก พลางเหลือบมองรินรดาด้วยสายตาเหยียดหยาม “แต่น่าเสียดายที่ความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน... โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่สร้างมาด้วยการฉ้อโกงกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า” ศิลาปล่อยมือจากเอวของรินรดา เขาหันไปเผชิญหน้านลินด้วยท่าทีที่นิ่งสนิท ทว่ารอยยิ้มมุมปากของเขากลับทำให้คนมองถึงกับเสียวสันหลัง “คุณน่าจะเอาเวลาไปเตรียมตัวสำหรับการเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้นนะนลิน” ศิลาพูดเสียงเรียบ “เพราะเมื่อไหร่ที่ผมประกาศเป้าหมายใหม่ของบริษัทคืนนี้ สิ่งที่ครอบครัวคุณพยายามทำมาตลอด... จะกลายเป็นแค่เศษซากประวัติศาสตร์” รินรดายืนฟังการปะทะฝีปากนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอรู้ดีว่าศิลาไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่เขากำลังวางเดิมพันด้วยอนาคตทั้งหมดของเขาเพื่อปกป้องความรักที่เขามีต่อเธอ เมื่อถึงเวลาที่ต้องขึ้นเวที แสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องลงมาที่ร่างสูงของศิลา เขาเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยความมั่นคง รินรดายืนอยู่ด้านล่าง สายตาจับจ้องไปที่เขาเพียงคนเดียว เขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง แต่กลับดูเหมือนราชาที่พร้อมจะสละราชบัลลังก์เพื่อสิ่งที่ล้ำค่ากว่า “ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผมแบกรับความคาดหวังของคนอื่นจนลืมไปว่าหัวใจตัวเองต้องการอะไร” ศิลาเริ่มประโยคด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สะกดทุกคนในห้องให้เงียบกริบ “แต่วันนี้ ผมพบแล้ว... ความหมายของการมีชีวิตอยู่ไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขในบัญชีหรือตำแหน่งซีอีโอ แต่อยู่ที่ใครสักคนที่ยืนอยู่เคียงข้างในวันที่พายุโหมกระหน่ำ” เขาหันมาสบตารินรดา สายตาคู่นั้นเปิดเปลือยความรู้สึกทั้งหมดที่เขาซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายปี รินรดารู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย นี่คือสัญญาใจที่เขามอบให้เธอต่อหน้าแขกเหรื่อนับพัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทก็ดังขึ้นจากทางเข้าประตูใหญ่ เสียงฮือฮาดังระงมเมื่อชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากศิลาเดินก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ดุดันราวกับราชสีห์ที่หิวโหย นลินยกยิ้มอย่างผู้ชนะ เมื่อชายผู้นั้นหยุดลงหน้าเวทีแล้วชี้ปลายกระบอกปืน (ซึ่งถูกอำพรางไว้ใต้เสื้อโค้ทตัวยาว) มาที่ศิลา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงก้องกังวานที่ทำให้บรรยากาศงานเลี้ยงเย็นเยียบในพริบตา “การแสดงตลกจบลงแล้วศิลา... ลงมาเสีย ก่อนที่ผู้หญิงคนนี้จะกลายเป็นหลักฐานว่าทำไมฉันถึงต้องทำลายแก!” ศิลาชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความรักเป็นความเดือดดาลในทันที รินรดาที่ยืนอยู่ใกล้เวทีถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือของชายผู้มาใหม่ ซึ่งเป็นหลักฐานยืนยันว่าเขาไม่ใช่แค่พ่อ... แต่เป็นคนที่เธอเคยรู้จักดีในอดีตสมัยที่เธอยังเป็นเด็กกำพร้าในสถานสงเคราะห์ที่เขาเคยเป็นอุปถัมภ์ ความลับที่ศิลาพยายามปกปิดมาตลอดเกี่ยวกับ ‘มรดกสีเลือด’ กำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้... และมันไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง แต่มันคือเรื่องราวของชีวิตรินรดาที่ถูกขีดเส้นไว้ตั้งแต่วันแรกที่เขาสองคนเจอกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้กับรินรดาและศิลานะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นไปกับบทสรุปของพวกเขาในตอนจบด้วยกันค่ะ - ละอองดาวเดือนเก้า