การประชันหน้า

“คุณศิลาคะ ถ้าการที่ดิฉันยืนอยู่ตรงนี้ทำให้บรรยากาศในงานกร่อยไปบ้าง ก็คงต้องขออภัยด้วยนะคะ แต่ดูเหมือนว่า... แขกเหรื่อของทางบริษัทดูจะสนใจ ‘งานดีไซน์’ ชิ้นใหม่ของศิลามากกว่าตัวเลขในงบดุลนะคะ” น้ำเสียงหวานหยดแต่ทว่าแฝงด้วยหนามคมกริบของนลินดังขึ้น ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงแผ่วเบาในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรู รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกายศิลา มือบางที่ถือแก้วไวน์สั่นไหวน้อยๆ จนของเหลวสีแดงระริกอยู่ปริ่มขอบแก้ว เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มข้างกาย แม้เขาจะยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก แต่รินรดารู้ดีว่าเขากำลังกดดัน ศิลาไม่ได้หันไปมองคู่สนทนาทันที เขาวางแก้วแชมเปญลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมา ก่อนจะค่อยๆ หันไปสบตานลินด้วยแววตาเรียบเฉยที่อ่านไม่ออก “งานเลี้ยงก็คืองานเลี้ยงครับ... อ๊ะ ขออภัยครับคุณนลิน ผมคงลืมไปว่าคุณให้ความสำคัญกับ ‘มูลค่า’ มากกว่า ‘คุณค่า’ ของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเสมอ” ศิลาตอบกลับนิ่งๆ ทว่าคำพูดนั้นกลับบาดลึกจนนลินถึงกับชะงัก รอยยิ้มหวานที่ฉาบใบหน้าสวยจัดเริ่มบิดเบี้ยว รินรดาพยายามปรับลมหายใจ เธอสวมชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบหรูไร้การประดับประดา แต่มันกลับส่งให้ผิวขาวจัดของเธอดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัว เธอไม่ได้ต้องการเป็นจุดสนใจ แต่สายตาของนลินที่ตวัดมามองเธอนั้น ราวกับจะกรีดเนื้อให้เป็นแผล “คุณศิคงจะหมายถึงสถาปนิกสาวคนนี้สินะคะ” นลินเหยียดยิ้ม เดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจาย “รสนิยมของคุณศิช่วงนี้ดูเปลี่ยนไปนะคะ ชอบอะไรที่... ดูเรียบง่ายจนจืดชืดแบบนี้ ถึงว่าล่ะค่ะ ทำไมโปรเจกต์ใหม่ถึงได้มีกลิ่นอายของ ‘ความเหงา’ อบอวลอยู่เต็มไปหมด” รินรดาขยับยิ้มบางๆ เธอนิ่งพอที่จะไม่ปล่อยให้คำดูถูกนั้นทำลายความมั่นใจ “ขอบคุณที่ชื่นชมนะคะคุณนลิน ความเรียบง่ายไม่ได้หมายถึงความจืดชืดหรอกค่ะ แต่มันคือการตัดทอนสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป เพื่อให้เห็น ‘เนื้อแท้’ ของงาน... และบางที อาจรวมถึง ‘เนื้อแท้’ ของคนด้วย” ศิลาขยับตัวเข้ามาบังรินรดาไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาของเขาแตะเบาๆ ที่หลังเอวบางของเธอ เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและส่งสัญญาณให้เธอรู้ว่าเขายืนอยู่ข้างเธอเสมอ แต่นั่นกลับยิ่งเป็นเชื้อไฟชั้นดีให้นลินโกรธจนตัวสั่น “ปากคอเราะร้ายไม่เบานี่คะ” นลินแค่นหัวเราะ “แต่ลืมไปหรือเปล่าคะว่าในโลกธุรกิจ ความเป็นคนดีมักจะแพ้ให้กับความพร้อม... ศิคะ คืนนี้พ่อฉันรอนัดทานมื้อค่ำกับคุณและครอบครัวอยู่ หวังว่าคุณคงจะไม่ ‘ลืม’ ตารางงานที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปเสียก่อนนะคะ” คำว่า ‘สำคัญที่สุดในชีวิต’ นลินจงใจเน้นเสียงหนัก ศิลานิ่งไปอึดใจหนึ่ง แววตาคมกริบคู่นั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม เขากระชับมือที่เอวรินรดาแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับเป็นการดึงความกล้าหาญจากเธอมาไว้กับตัว “ผมคงไปไม่ได้ครับคุณนลิน” ศิลาตอบเสียงเรียบ “คืนนี้ผมมีธุระที่ต้องเคลียร์กับคุณรินรดาเกี่ยวกับรายละเอียดแบบโครงสร้างชั้นบนของตึก... ซึ่งสำหรับผม มันสำคัญกว่ามื้อค่ำที่เต็มไปด้วยการเจรจาผลประโยชน์” ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นทันที ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ นลินเบิกตากว้าง ความโกรธแค้นฉายชัดในแววตาที่ถูกแต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีเข้ม เธอจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่ราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ ก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ “งั้นเหรอคะ... ถ้าอย่างนั้นก็เชิญสนุกกับ ‘งาน’ ของคุณไปนะคะ ส่วนเรื่องงานหมั้นที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้า หวังว่าคุณจะไม่ลืมให้สถาปนิกของคุณออกแบบ ‘กรงทอง’ ให้สวยงามสมฐานะด้วยนะคะ” นลินหมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่ยังคงลอยตัวอยู่ในอากาศ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจเพิ่งผ่านพ้นพายุหมุน เธอหันไปมองชายหนุ่มข้างกายที่ดูเหมือนจะแบกรับความหนักอึ้งไว้บนบ่า “คุณศิลา... คุณไม่น่าทำแบบนั้นเลยนะคะ การปฏิเสธคุณนลินตรงๆ จะทำให้งานของคุณมีปัญหา” รินรดาเอ่ยเบาๆ ขณะที่พวกเขาก้าวเดินออกไปจากจุดที่ผู้คนพลุกพล่านสู่ระเบียงรับลมด้านนอก ศิลาถอนหายใจยาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเมื่อหันมามองใบหน้าหวานที่กังวลใจแทนเขา “ผมเหนื่อยที่จะต้องเล่นตามเกมของเขาแล้วครับริน... ผมแค่อยากให้พื้นที่ตรงนี้ มีแค่เรา” เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นอายความเป็นบุรุษจากตัวเขาทำให้รินรดารู้สึกใจสั่น แรงดึงดูดระหว่างคนสองคนเริ่มทำงานจนแทบจะกลบเสียงดนตรีที่ดังแว่วมา ศิลาโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ แววตาของเขาดูหม่นแสงด้วยความปรารถนาที่ยากจะซ่อนเร้น “คุณรู้ไหมริน... ตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม ผมแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าความสุขที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร” เขากระซิบเสียงพร่า สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วเขาสัมผัสที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ความรู้สึกโหยหาที่เคยพยายามกดทับไว้ในใจถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเธอเต้นเร่าด้วยความสั่นไหว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของระเบียง “คุณศิลา! คุณมาอยู่ตรงนี้นี่เอง ท่านประธานต้องการพบคุณด่วนที่สุดเรื่องหุ้นที่ตกลงอย่างกะทันหัน และที่แย่กว่านั้น... มีข่าวรั่วออกมาว่าคุณกำลังมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพนักงานในบริษัท ทำเอาบอร์ดบริหารปั่นป่วนไปหมดแล้วครับ!” เลขาฯ ส่วนตัวของศิลาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตที่ฉายพาดหัวข่าวในโซเชียลมีเดีย... ภาพของศิลาที่กำลังประคองรินรดาในงานเลี้ยงเมื่อสักครู่นี้ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมข้อความพาดหัวที่ว่า ‘ซีอีโอหนุ่มนอกใจคู่หมั้น ควงพนักงานสาวคนสนิทกลางงานเลี้ยง!’ ศิลานิ่งงันไปทันที ดวงตาคมเข้มหันมาประสานสายตากับรินรดาด้วยความตระหนกที่ปิดไม่มิด ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมา รินรดารู้สึกได้ทันทีว่าเกมรักครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นด้วยการเดิมพันที่สูงที่สุดในชีวิตของเธอ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกในเพรงจันทร์รัญจวนใจนะคะ... แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! ละอองดาวเดือนเก้า