อาคมปะทะศรัทธา

"ปล่อยมือเสีย อคิน... เจ้ากำลังทำร้ายตัวเองนะรู้ไหม" เสียงของอาจารย์คงไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกลับกังวานด้วยอำนาจที่กดทับลงมาบนอากาศรอบตัว ผมรู้สึกเหมือนมีเหล็กเส้นนับร้อยมาตรึงร่างเอาไว้ มือของผมที่บีบคอตัวเองอยู่นั้นออกแรงมากขึ้น จนลมหายใจเริ่มขาดห้วง แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า คือเงาในเงามืดด้านหลังอาจารย์คง—มันคือร่างของผมเองที่กำลังขยับแขนเลียนแบบท่วงท่าของผมอย่างแม่นยำ แต่มันกำลังแสยะยิ้มกว้างจนเห็นถึงโคนฟันที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ "เงา... ไม่ใช่... ตัวผม" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนแรงกดมหาศาลนั้นด้วยสมาธิทั้งหมดที่มี รินรดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลถอยกรูดไปชนกับชั้นวางของโบราณ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอชักปืนประจำตัวออกมาเล็งไปที่อาจารย์คง แต่เสียงปืนที่ลั่นออกไปกลับกลายเป็นเพียงเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในบรรยากาศ กระสุนตะกั่วหลอมละลายกลายเป็นควันดำทันทีที่ออกจากปากกระบอก "อย่าเสียเวลาเลยคุณรินรดา" อาจารย์คงแค่นยิ้ม "อาคมที่นี่ไม่ได้ทำจากเลือดสัตว์ แต่มันทำจากความกลัวที่พวกคุณแบกเข้ามาเอง" ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาที แทนที่จะพยายามดึงมือออกจากคอ ผมกลับปล่อยวางความต้านทานนั้นลงอย่างสิ้นเชิง ผมหลับตาลง รวบรวมจิตที่แตกซ่านเข้าสู่จุดศูนย์กลาง พลิกเนตรทิพย์ให้มองทะลุผ่าน 'เปลือก' ของอาคมไปสู่ 'รากฐาน' ของมัน ในวินาทีที่ผมหยุดสู้ ร่างเงาที่ซ้อนทับผมอยู่ก็ชะงักไปชั่วครู่ ผมคว้ามีดหมอเล่มเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัว—ไม่ใช่ด้วยมือเนื้อ แต่ด้วย 'มือ' ที่จิตของผมสร้างขึ้นจากแรงอาฆาตที่เคยฝังใจ *ฉึบ!* เสียงมีดตัดผ่านเส้นสายพลังงานที่มองไม่เห็นราวกับตัดเชือกที่มัดร่างผมไว้ ผมกระชากมือออกจากคอตัวเองแล้วพุ่งตัวเข้าหาอาจารย์คงทันที แรงปะทะระหว่างพลังจิตของผมกับอาคมป้องกันตัวของเขาสร้างแรงอัดมหาศาลจนหน้าต่างทุกบานในห้องแตกกระจาย "แกคิดว่าวิชาพื้นๆ แค่นี้จะทำอะไรฉันได้งั้นรึ!" อาจารย์คงตวาด ลำแสงสีชาดพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา ผมเบี่ยงตัวหลบ ความร้อนจากอาคมนั้นเฉียดผ่านแก้มจนรู้สึกถึงกลิ่นไหม้ของผิวหนัง รินรดาอาศัยจังหวะที่ผมดึงความสนใจของอาจารย์คง ขว้างเหรียญศักดิ์สิทธิ์ที่เธอพกติดตัวไปที่เท้าของอาจารย์คง อาคมที่คุ้มครองตัวเขาเกิดรอยร้าว เสียงเหมือนแก้วแตกดังระงม "อคิน! จังหวะนี้แหละ!" ผมไม่รอช้า พุ่งตัวผ่านม่านควันดำเข้าไป ปลายนิ้วแตะที่กลางหน้าผากของอาจารย์คง พลันนั้น ความทรงจำที่บิดเบี้ยว ภาพอุบัติเหตุที่พรากครอบครัวผมไป ก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวผมเหมือนเขื่อนแตก ผมเห็นอาจารย์คง... ไม่ใช่สิ ผมเห็น 'ใครบางคน' ที่กำลังบงการเขาจากเบื้องหลังผ่านเงาสะท้อนในดวงตาของเขา ทันใดนั้น อาจารย์คงก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด "แกเห็นแล้วสินะอคิน? แกคิดว่าฉันคือผู้ล่า... แต่ความจริงแล้ว ฉันก็เป็นแค่ 'เครื่องสังเวย' ที่รอวันโดนเชือดเหมือนกัน!" ร่างของอาจารย์คงเริ่มบวมพอง ผิวหนังของเขาฉีกขาดออกเผยให้เห็นอักขระสีแดงฉานที่ฝังลึกอยู่ใต้เนื้อหนัง มันขยายตัวเหมือนปรสิตที่กำลังกัดกินร่างโฮสต์ของมัน รินรดารีบพุ่งเข้ามาดึงตัวผมถอยออกไป แต่มันสายเกินไป เงาของผมที่เคยหายไป กลับปรากฏขึ้นอีกครั้งคราวนี้มันไม่ได้แสยะยิ้ม แต่มันกำลัง 'ร้องไห้' เป็นเลือด "อคิน ระวัง!" รินรดาตะโกนสุดเสียง ผมหันไปมองเงานั้นอีกครั้ง และสิ่งที่ผมเห็นทำเอาหัวใจผมแทบหยุดเต้น ในเงาสะท้อนบนพื้นห้องที่สั่นไหว ร่างนั้นไม่ใช่ตัวผมในปัจจุบัน แต่มันคือร่างของพี่ชายที่ตายไปแล้วของผม—คนที่ผมคิดว่าตายไปตั้งแต่วันเกิดอุบัติเหตุ—เขากำลังยืนอยู่ตรงนั้น ยื่นมือออกมาแตะที่บ่าของอาจารย์คง และทันใดนั้น ร่างของอาจารย์คงก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน เหลือเพียงเสียงกระซิบที่แว่วผ่านลมหนาวเข้ามาในหูผม "พี่รอแกมานานเกินไปแล้ว... น้องรัก" พื้นห้องใต้ดินยุบตัวลงเผยให้เห็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยโลงศพวางเรียงรายนับร้อย และในโลงที่อยู่ลึกที่สุด ผมเห็นภาพตัวเองนอนแน่นิ่งอยู่ข้างในนั้น... ร่างของผมที่กำลังหายใจอยู่ตอนนี้ คืออะไรกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดครั้งนี้นะครับ