ลมหายใจของมังกร

"เลือดมังกรที่เคลือบบนกระดูกสันหลังชิ้นนี้ มิใช่มีไว้เพื่อประดับความตาย... แต่มันกำลังรอคอยผู้ที่คู่ควรมาปลุกสัจธรรมแห่งการทำลายล้าง" เสียงแหบพร่าดั่งมาจากขุมนรกดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดอันกดดันของคูหาลับใต้หุบเขาอัคคีผลาญวิญญาณ กลิ่นอายความดิบเถื่อนของสัตว์อสูรโบราณคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายโลหิตที่แห้งกรังมานับพันปี หลี่มู่เฉินยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นศิลาสีนิล ดวงตาคมกริบดั่งใบกระบี่กวาดมองอักขระโบราณที่สลักวนรอบโครงกระดูกมหึมา ความกดดันระดับขอบเขตบรรพกาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น แต่ท่าทีของเขากลับผ่อนคลายอย่างยิ่ง มือขวายังคงไขว้หลัง มือซ้ายถือพู่กันหมึกเซียนที่ส่องประกายแสงสีทองเรืองรอง การตามหาอาวุธระดับตำนานเพื่อเสริมพลังอักขระในครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย เขารู้ดีว่าลำพังวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์นั้นไปถึงจุดสูงสุดของความไร้รูปแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ถือครองสมบัติสวรรค์ขั้นสูง การผสานพลังระหว่างวิถีกระบี่และอักขระโบราณจึงเป็นหนทางเดียวที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของฟ้าดิน "ระวังตัวด้วย... กลิ่นอายที่นี่ผิดปกติยิ่งนัก" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็งในฤดูหนาวดังขึ้นจากเบื้องหลัง เซียนจื่อเวยก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ นางปรากฏกายในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับผ้าคลุมไหล่สีครามเข้ม ราวกับเทพเซียนผู้สูงส่งที่ไม่แปดเปื้อนธุลีโลกีย์ กระบี่ดาราจรัสในมือของนางส่งเสียงหึ่งเบาๆ ตอบสนองต่อจิตสังหารที่ซ่อนเร้นในความมืด นางปรายตามองโครงกระดูกตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะขยับกายเข้ามาเคียงข้างหลี่มู่เฉินอย่างเป็นธรรมชาติ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบไม่เหลือพื้นที่ ทว่าในยามศึกสงครามเช่นนี้ ความใกล้ชิดนี้กลับสร้างความอบอุ่นมั่นคงในจิตใจอย่างประหลาด "ต่อให้เป็นมังกรแท้จริงที่ยังมีชีวิตฟื้นคืนชีพขึ้นมาในยามนี้... ก็มิอาจขวางทางที่เราจะเดินไปได้หรอกครับ" หลี่มู่เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความทะนงตนอย่างลึกซึ้ง เขายกยอมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาอ่อนโยนลงยามเมื่อเหลือบมองสตรีข้างกายชั่วพริบตา "อีกอย่าง มีท่านเซียนคอยคุ้มกันหลังให้ ข้าไหนเลยต้องหวาดหวั่นสิ่งใด" เซียนจื่อเวยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยไหววับระริน นางเบือนหน้าหนีซ่อนรอยแดงเรื่อที่จางหายไปอย่างรวดเร็วภายใต้ใบหน้าเย็นชา ทว่ามุมปากที่ยกขึ้นน้อยนิดนั้น กลับปฏิเสธความรู้สึกอุ่นวาบในอกไม่ได้ "วาจาคารมคมคาย... เก็บเรี่ยวแรงไว้ใช้ยามอักขระของเจ้าแผลงฤทธิ์จะดีกว่า" หลี่มู่เฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขามองกลับไปยังโครงกระดูกมังกรบรรพกาลที่ซ่อนแก่นแท้ของ "กระดูกสันหลังมังกรทลายสวรรค์" อาวุธระดับตำนานที่สูญหายไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล การจะนำมันมาหลอมรวมเป็นสื่อกลางให้อักขระเวท จำเป็นต้องใช้สมาธิระดับสูงสุดและการคำนวณค่ายกลอย่างแม่นยำไร้ที่ติ "ถ้าเช่นนั้น... ข้าจะเริ่มแล้วนะครับ" สิ้นคำ หลี่มู่เฉินสะบัดข้อมือ พู่กันในมือพ่นละอองหมึกสีทองสว่างวาบกลางอากาศ อักขระนับพันตัวพรั่งพรูออกมาดั่งสายฝนโปรยปราย วาดลวดลายเป็นค่ายกลดาราผนึกมังกร ล้อมรอบโครงกระดูกมหึมาเอาไว้ทุกทิศทาง เสียงคำรามต่ำดั่งเสียงฟ้าผ่าลอดมาจากซอกกระดูก แรงกดดันมหาศาลพยายามบดขยี้สติสัมปชัญญะของเขา ทว่าจิตใจของหลี่มู่เฉินกลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามไร้ลม พลังปราณอักขระพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ปะทะกับอาคมโบราณที่ปกป้องโครงกระดูก เกิดประกายไฟสว่างวาบดั่งดาราแตกดับ ความยากลำบากในการควบคุมพลังระดับนี้ทำให้เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมของชายหนุ่ม ทว่าแววตาของเขายังคงแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว เซียนจื่อเวยยื่นมือเรียองามออกไป กระบี่ดาราจรัสในมือพลันทอแสงเจิดจ้า นางตวัดปลายกระบี่วาดเป็นม่านพลังดาราคุ้ม กันรอบตัวพวกเขาทั้งสอง ป้องกันแรงสะท้อนกลับจากค่ายกลที่อาจทำลายล้างทุกสิ่งในรัศมีร้อยลี้ นางยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ สายตาจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของหลี่มู่เฉินอย่างไม่คลาดสายตา ในใจมีเพียงความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าบุรุษผู้นี้ไม่มีทางพ่ายแพ้ "จงสยบ... ภายใต้วิถีแห่งเรา!" หลี่มู่เฉินคำรามลั่นในลำคอ พลังปราณทั้งหมดระเบิดออกพร้อมกับปลายพู่กันที่กดลงกลางกระดูกสันหลังมังกร อักขระสีทองอร่ามซึมซาบเข้าสู่เนื้อกระดูกทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณมังกรโบราณดังก้องกังวานไปทั่วถ้ำลึก ก่อนที่แสงสว่างสีทองเจิดจ้าจะแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว โครงกระดูกมหิมำค่อยๆ หดตัวลง กลายเป็นกระบี่กระดูกมังกรยาวสามฟุตที่ปล่อยกลิ่นอายความน่าสะพรึงกลัวออกมา มันคืออาวุธระดับตำนานที่รอคอยการตื่น ทว่า ในวินาทีที่หลี่มู่เฉินยื่นมือไปคว้าด้ามกระบี่นั้น รอยแยกมิติด้านหลังเขาก็ฉีกขาดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาอย่างไร้ซุ่มเสียง ปลายมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงเข้มพุ่งตรงเข้าจุดตายกลางหลังของเขาโดยไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและวิถีกระบี่นี้ไปด้วยกันนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ