ความกล้าหาญของเฟรชชี่

“ถ้าพี่พายคิดว่าการหนีไปคือทางออกที่ดีที่สุด งั้นเราก็คงไม่ได้รู้จักกันจริงๆ เลยสักครั้ง” มินนี่วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าในคาเฟ่หลังคณะจนเกิดเสียงดัง ‘ปึก’ แรงกระแทกนั้นทำให้ของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย เหมือนกับความอดทนของเธอที่กำลังสั่นคลอน เธอไม่ได้ตะโกน แต่ความเงียบที่กดดันรอบตัวกลับทำให้คำพูดนั้นหนักอึ้งกว่าการตวาด ร่างสูงของพายที่ยืนหันหลังให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ซึ่งมันบาดใจมินนี่ยิ่งกว่าการที่เขาโกรธเสียอีก “มินนี่... ความหวังดีในแบบที่พี่ให้ได้ มันจบลงที่การปล่อยให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า และมีอนาคตที่ไม่มีพี่เป็นอุปสรรค” พายตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังท่องบทละครที่เตรียมมาอย่างดี แต่แววตาที่วูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบด้วยความเย็นชาไม่ได้รอดพ้นสายตามินนี่ไปได้เลย “พี่พูดเหมือนพี่รู้ใจฉันไปหมดทุกอย่าง” มินนี่ก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว “พี่ตัดสินใจเองเสร็จสรรพว่าอะไรดีสำหรับฉัน โดยที่ไม่เคยถามเลยว่า แล้วพี่ล่ะ... พี่มีความสุขไหมที่ต้องฝืนใจทำแบบนี้” “ความสุขของพี่มันไม่สำคัญหรอก” พายเค้นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูน่าเวทนาที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “พี่เป็นเฮดว้าก เป็นรุ่นพี่ที่ต้องวางตัวให้ดี การที่พี่ต้องมาตัดไฟเสียแต่ต้นลม มันคือหน้าที่ของคนที่โตกว่าไม่ใช่หรือไง” “หน้าที่เหรอคะ?” มินนี่แค่นหัวเราะ ทั้งน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า “หน้าที่ของคนโตกว่าไม่ใช่การขี้ขลาดแบบนี้ค่ะ พี่แค่กลัว... กลัวคำนินทาของริน กลัวความคาดหวังของคนในคณะ จนพี่ลืมไปว่าหัวใจตัวเองมันทำด้วยอะไร” คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม พายกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขาเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกที่สะท้อนเงาของความอ่อนแอในตัวเขาเอง ทันใดนั้น เสียงประตูกระจกหน้าร้านก็เปิดออกพร้อมกับกระดิ่งที่ส่งเสียงกังวาน ร่างระหงของรินเดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ เธอหยุดยืนข้างๆ พาย ก่อนจะส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้มินนี่อย่างไม่ปิดบัง “ตกลงกันเสร็จหรือยังคะ พี่พาย?” รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ “กิจกรรมวันงานเลี้ยงรุ่นน่ะค่ะ ทางคณะรบกวนให้พี่พายช่วยเข้าไปสรุปแผนงานหน่อยนะคะ เห็นว่าน้องมินนี่เขากำลัง ‘ทำความเข้าใจ’ กับสถานะตัวเองอยู่ พี่พายคงไม่รังเกียจที่จะปลีกตัวออกมาใช่ไหมคะ?” รินจงใจเน้นคำว่า ‘ทำความเข้าใจ’ พร้อมกับมองมินนี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน มินนี่ไม่ได้หลบสายตา เธอจ้องตอบด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม เธอผ่านความกดดันจากครอบครัวมานับไม่ถ้วน เรื่องแค่นี้ไม่มีทางทำให้เธอถอยหลังเข้าคลองแน่นอน “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอร้องให้พี่พายเปลี่ยนใจ” มินนี่หันไปหาพายอีกครั้ง ไม่สนใจการมีตัวตนของริน “แต่ฉันมาเพื่อบอกว่า สิ่งที่พี่พายเพิ่งพูดเมื่อกี้นี้... มันไม่ใช่การตัดสินใจของพี่คนเดียว แต่มันเป็นการตัดสินใจของ ‘เรา’” “หมายความว่ายังไง?” พายถามเสียงเครือ “ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องของเราจบลงแค่เพราะคำสั่งของคนอื่น หรือเพราะความขี้ขลาดของใครบางคนค่ะ” มินนี่หยิบสร้อยข้อมือที่เป็นจี้รูปสมอเรือ—ของขวัญชิ้นแรกที่พายเคยให้เธอ—ขึ้นมาวางบนโต๊ะ “ถ้าพี่จะจบ พี่ต้องพูดออกมาจากปากของพี่เอง... มองตาฉัน แล้วบอกว่าพี่ ‘ไม่ได้รัก’ ฉันแล้ว ถ้าพี่กล้าทำแบบนั้น ฉันจะเดินออกไปจากชีวิตพี่ แล้วจะไม่กลับมาให้เห็นหน้าอีกเลย” ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก รินหน้าซีดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามินนี่ไม่ได้มาไม้แข็งอย่างที่เธอคิด แต่มาด้วยความนิ่งที่คาดเดาไม่ได้ ส่วนพาย... ลมหายใจของเขาติดขัด เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่สะท้อนความจริงใจที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด มือของพายสั่นเทาขณะที่เขายื่นมือไปแตะสร้อยข้อมือนั้น แต่อีกฝ่ายที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะคือ ก๊อต ที่เดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าตึงเครียด เขาเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว และความอดทนของเขาก็ถึงขีดสุดเช่นกัน “มินนี่ พอเถอะ” ก๊อตเดินเข้ามาคว้าแขนเพื่อนสาว “คนที่ไม่เห็นค่าเรา ไม่จำเป็นต้องไปพิสูจน์อะไรด้วยซ้ำ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของมินนี่ กลับกันเถอะ” “ปล่อยนะก๊อต!” มินนี่สะบัดมือออก “ฉันยังพูดกับพี่พายไม่จบ” “เขาจบไปตั้งแต่วันที่เขาเลือกจะมองดูคนอื่นทำร้ายเธอแล้ว!” ก๊อตตวาดกลับ เป็นครั้งแรกที่มินนี่เห็นเพื่อนสนิทคนนี้โกรธจัด “พี่พายครับ ถ้าคุณดูแลเขาไม่ได้ ก็อย่าเหนี่ยวรั้งเขาไว้ให้เจ็บปวดไปมากกว่านี้เลย” รินรีบคว้าโอกาสนี้ทันที “ฟังเพื่อนคุณบ้างเถอะมินนี่ จะได้ไม่ดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้” มินนี่เมินเฉยต่อเสียงรบกวนรอบข้าง เธอขยับเข้าไปใกล้พายจนเหลือระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น “ว่ายังไงคะพี่พาย? ความกล้าหาญที่จะเลือกความรักของตัวเอง... มันมีค่าไม่พอให้พี่แลกเลยเหรอ?” พายมองมินนี่ สลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของคนรอบข้าง ในใจของเขากำลังเกิดพายุโหมกระหน่ำ ความรักที่ซ่อนเร้นปะทะกับกำแพงจรรยาบรรณและบทบาทเฮดว้ากที่ค้ำคอ เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือมินนี่ไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัว... มุ่งมั่นที่จะทำลายทุกสิ่งที่ขวางทาง “พี่เลือกแล้ว” พายกระซิบเสียงต่ำจนคนข้างๆ แทบไม่ได้ยิน “คะ?” มินนี่ถามย้ำ พายดึงตัวมินนี่ให้เดินตามออกไปจากร้าน ท่ามกลางสายตาอึ้งของรินและก๊อต เขาพาเธอเดินฝ่าฝูงชนในมหาวิทยาลัยตรงไปยังลานกิจกรรมหน้าหอประชุมใหญ่ที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานรับน้อง พายกระโดดขึ้นไปบนเวทีกลางห้องโถงที่เต็มไปด้วยเฟรชชี่และสตาฟ ก่อนจะคว้าไมโครโฟนจากมือรุ่นพี่ที่ยืนงงอยู่ตรงนั้น เสียงดนตรีที่กำลังเปิดอยู่เงียบลงกะทันหัน ทุกสายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่ชายหนุ่มผู้เป็นดั่งไอดอลของคณะ และเด็กสาวปีหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างกายเขา “ผมมีเรื่องจะประกาศให้ทุกคนทราบครับ” พายเริ่มพูด เสียงของเขาดังก้องไปทั่วหอประชุม “เรื่องกฎเหล็กเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพี่ว้ากกับเฟรชชี่... ผมเป็นคนตั้งเอง และผมจะเป็นคนแรกที่ทำลายมันลงด้วยตัวเอง” ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้นในห้องโถง รินยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นอยู่ข้างเวที ขณะที่มินนี่หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิด เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้... แต่ทว่า สิ่งที่พายพูดต่อมา กลับไม่ใช่เรื่องความรักที่เขามีต่อเธอ “และเพื่อให้เป็นไปตามกฎของมหาวิทยาลัย ในฐานะเฮดว้าก ผมขอประกาศลาออกจากตำแหน่งตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!” สิ้นคำประกาศนั้น เสียงฮือฮาดังระงมยิ่งกว่าฟ้าผ่า มินนี่เบิกตากว้าง เธอไม่ได้ต้องการให้เขาแลกทุกอย่างด้วยการลาออก! แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูหอประชุมก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มอาจารย์ฝ่ายปกครองและกรรมการคณะที่เดินตรงเข้ามาหาพายด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด “พาย! เธอทำอะไรลงไป!” เสียงอาจารย์ใหญ่ดังขึ้นพร้อมเอกสารในมือ “เธอรู้ไหมว่าการกระทำนี้จะส่งผลกระทบต่อคณะแค่ไหน... และที่สำคัญ พาย เธอไม่มีสิทธิ์จะรักใครในตอนนี้ เพราะนโยบายโครงการ ‘คู่สัญญาคณะ’ ที่เธอเพิ่งเซ็นชื่อรับรองไปเมื่อเช้า มันระบุชื่อเธอเป็นตัวแทนหลักร่วมกับ... ริน!” มินนี่ชะงักกึก ความทรงจำเรื่องเอกสารที่พายเคยบ่นว่าต้องรีบไปเซ็นเมื่อเช้าแล่นเข้ามาในหัว ราวกับถูกน้ำแข็งสาดเข้าที่กลางหลัง รินเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมาอย่างผู้ชนะพลางก้าวขึ้นมาบนเวที “พี่พายคะ... ลืมไปแล้วเหรอคะว่าสัญญาฉบับนั้นมีเงื่อนไขอย่างไร ถ้าคุณถอนตัวตอนนี้... ไม่ใช่แค่ตำแหน่งเฮดว้ากที่คุณจะเสีย แต่มันหมายถึงอนาคตของมินนี่ที่จะต้องถูกไล่ออกจากคณะนี้ทันทีด้วยข้อหาทำผิดกฎร้ายแรงเรื่องความสัมพันธ์!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ไปพร้อมกับมินนี่และพี่พายนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไม่แพ้กันค่ะ! - ชานมไข่มุกหวานร้อย