ก้าวแรกสู่รั้วมหาวิทยาลัย

"ถ้าไม่อยากให้ป้ายชื่อของน้องต้องกลายเป็นเศษกระดาษกองอยู่บนพื้น กรุณาเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ที่กำลังพูดด้วยค่ะ อย่าให้ต้องเตือนเป็นรอบที่สาม!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของใครบางคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก มินนี่สะดุ้งสุดตัว เธอไม่ได้ตั้งใจจะก้มหน้ามองรองเท้าผ้าใบของตัวเองหรอกค่ะ แต่กลิ่นฝุ่นปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ในหอประชุมใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยเด็กเฟรชชี่นับร้อยชีวิตมันชวนให้รู้สึกอึดอัดจนอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นๆ มินนี่เงยหน้าขึ้นปะทะกับสายตาคมกริบของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่บนเวที เขาดูเหมือนรูปปั้นที่มีชีวิตมากกว่ามนุษย์ปกติ แววตาดุดันคู่นั้นสะท้อนภาพความขัดแย้งในใจของเธอออกมาได้อย่างชัดเจน 'ก็แค่กิจกรรมรับน้องทำไมต้องทำเหมือนพวกเราเป็นนักโทษสงครามด้วยนะ' มินนี่คิดในใจ พลางเม้มริมฝีปากแน่น ความดื้อรั้นที่ถูกเก็บกดมาตลอดสิบแปดปีภายใต้กฎระเบียบของครอบครัวเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัย "มองหน้าพี่... พี่ไม่ได้บอกให้มองผ่านไปทางอื่น มินนี่" ชื่อของเธอถูกเรียกออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ เธอขยับตัวจะลุกขึ้นยืนประท้วงตามสัญชาตญาณ แต่ทว่ามือหนาของก๊อตที่นั่งข้างๆ กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ใจเย็นก่อนมินนี่... อย่าเพิ่งมีเรื่องตั้งแต่วันแรกเลย" ก๊อตกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและแฝงความรู้สึกที่มากกว่าเพื่อนซึ่งมินนี่ไม่เคยรับรู้ "แต่พี่เขาไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ฉันก้มหน้าหรือเงยหน้าแบบนี้ ก๊อต นายจะกลัวอะไรนักหนา" มินนี่สวนกลับเบาๆ สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่ร่างสูงบนเวทีคนนั้น พาย—เฮดว้ากปีสามผู้เป็นดั่งเจ้าชายน้ำแข็งของคณะ—เขาสังเกตเห็นความวุ่นวายเล็กๆ นั้นแล้ว มุมปากของเขาหยักขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเดินลงจากเวทีช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวลงมา พื้นไม้ในหอประชุมดูจะสั่นสะเทือนตามจังหวะการเดินอันมั่นคงนั้นจนกระทั่งเขาหยุดยืนตรงหน้ามินนี่ "ดูเหมือนน้องจะมีปัญหามากสินะคะ กับการทำตามกฎง่ายๆ ของคณะเรา" พายก้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวไม้สนที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายขัดกับบุคลิกที่ดูดุร้ายของเขาอย่างสิ้นเชิง "หนูแค่สงสัยค่ะว่า ระหว่าง 'การรับน้อง' กับ 'การใช้อำนาจ' มันมีเส้นแบ่งตรงไหนกันแน่" มินนี่สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ รุ่นพี่คนอื่นๆ เริ่มขยับเข้ามาล้อมวง ก๊อตบีบข้อมือมินนี่แน่นขึ้นด้วยความกังวล แต่สำหรับมินนี่... วินาทีนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องการรับน้อง แต่มันคือการประกาศอิสรภาพของตัวเธอเอง "น่าสนใจ" พายหัวเราะในลำคอเบาๆ "เอาเป็นว่า ถ้าอยากรู้เส้นแบ่งนั้นนัก ก็เชิญมาพบพี่ที่ห้องสโมสรหลังจบกิจกรรมนี้ค่ะ หวังว่าความกล้าของน้องจะไม่ได้มีแค่ฝีปากนะ" เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินกลับไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของ 'ริน' รุ่นพี่ดาวคณะที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่มุมเสา สายตาของรินวาวโรจน์ด้วยความริษยา เธอไม่เคยเห็นพายสนใจเด็กปีหนึ่งคนไหนขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะเด็กที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาแบบมินนี่ กิจกรรมดำเนินไปอย่างยาวนานและเหนื่อยล้า จนกระทั่งถึงเวลาเลิก มินนี่สะบัดมือออกจากก๊อตที่พยายามจะตามไป "ฉันจัดการเองได้ ก๊อต นายกลับไปก่อนเถอะ" "มินนี่! เธอไม่รู้จักพี่พายดีพอ เขาไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตานะ" ก๊อตตะโกนตามหลังด้วยความร้อนใจ แต่มินนี่ไม่สน เธอเดินมุ่งตรงไปยังห้องสโมสรตามคำท้าทายนั้น ห้องสโมสรเงียบเชียบและมืดสลัว แสงไฟจากหน้าต่างบานเกล็ดทอดเป็นแนวยาวลงบนพื้นโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารกิจกรรม มินนี่ผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ... แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้ฝีเท้าของเธอหยุดชะงัก พายนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ เขาไม่ได้อยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศเหมือนเมื่อครู่ แต่ปลดกระดุมคอเสื้อออกและกำลังถือพู่กันวาดรูปบางอย่างลงบนกระดาษร่าง ภาพวาดนั้นคือภาพของเธอ... ภาพที่เขาวาดขึ้นในจินตนาการเพียงแค่ผ่านการมองเห็นไม่กี่นาที เขาวางพู่กันลงช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความเย็นชาดุจน้ำแข็ง บัดนี้กลับกลายเป็นความลุ่มลึกและคาดเดาไม่ได้ "มาเร็วกว่าที่คิดนะเด็กดื้อ" เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "รู้อะไรไหมคะ? คนที่กล้าขัดใจพี่ตั้งแต่วันแรก... มักจะมีจุดจบแบบเดียวกันเสมอ" พายก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนมินนี่ต้องถอยหลังไปชนกับกำแพงห้อง เขายกมือขึ้นทาบกับผนังข้างหัวเธอ กักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนมินนี่รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างหู "และจุดจบที่ว่า ก็คือการที่พี่จะไม่มีวันปล่อยให้น้องเดินออกจากชีวิตพี่ไปได้อีกเลย... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป" ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านตอนแรกนะคะ หวังว่าจะถูกใจกันค่ะ!