นาทีวิกฤต

"นายทำอะไรลงไป ธาม!" เสียงของรินทร์สั่นพร่าไม่ต่างจากฝ่ามือที่กำลังสั่นเทาขณะยันตัวขึ้นจากพื้นห้องนั่งเล่นที่เอนเอียงผิดปกติ เศษแก้วจากกรอบรูปบนผนังที่ตกลงมาแตกละเอียดบาดเข้าที่ฝ่าเท้าของเธอจนเลือดสีสดซึมออกมา แต่ความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความสั่นสะท้านในจิตใจเมื่อเห็นเงาในกระจกบานใหญ่ฝั่งตรงข้ามเริ่มบิดเบี้ยว... ไม่ใช่เงาของเธอ แต่เป็นเงาของใครอีกคนที่จ้องกลับมาด้วยสายตาอาฆาต ธามยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่จนเกิดเสียงหึ่งๆ ที่บาดแก้วหู เขากำลังถือชิ้นส่วนโลหะประหลาดที่มีลักษณะคล้ายเศษเสี้ยวของนาฬิกาทรายโบราณ มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่รินทร์ไม่เคยรู้จักมาก่อน "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย รินทร์" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก "สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น... คือการชดใช้ต่างหาก โลกคู่ขนานที่พวกเราแอบไปขโมยความสุขมาใช้นานเกินไป มันกำลังทวงคืนสิทธิ์ของมัน" *เพล้ง!* เสียงแก้วแตกดังลั่นสนั่นหวั่นไหวจากห้องนอน ตามมาด้วยเสียงกระจกแต่งตัวในห้องน้ำที่ระเบิดออกพร้อมกันราวกับเสียงปืนใหญ่ รินทร์รีบพุ่งตัวไปคว้าแขนธาม แต่เขากลับสะบัดออกด้วยพละกำลังที่เหนือมนุษย์ เธอรู้สึกได้ทันทีว่าอุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอ กระจกทุกบานในบ้าน—ไม่สิ กระจกทุกบานในโลกใบนี้ กำลังร้าวระแหงไปพร้อมกัน รอยร้าวเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นแบบสุ่ม แต่มันเป็นเส้นสายที่เชื่อมโยงถึงกันราวกับใยแมงมุมที่กำลังรัดรึงมิติทั้งสองให้ซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก รินทร์มองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในเศษกระจกที่ลอยละล่องกลางอากาศ เธอเห็นตัวเองในอีกฝั่งหนึ่งกำลังกรีดร้อง แต่ไร้เสียงที่หลุดออกมาจากปากของเธอเอง "นายต้องการให้ฉันตายใช่ไหม? เพื่อให้ 'เขา' คนนั้นได้ก้าวออกมาแทนที่ฉัน!" รินทร์ตะโกนแข่งกับเสียงกระจกที่แตกกระจายไม่หยุดหย่อน กลิ่นอายของโลหะและบรรยากาศที่แห้งผากทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก ธามก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาดูเลือนรางเหมือนภาพที่ถูกถ่ายด้วยเลนส์ที่ไม่โฟกัส "ไม่ใช่การตายรินทร์ แต่มันคือการ 'หลอมรวม' เธอโหยหาคนรักที่ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ในโลกอีกฝั่ง... เขายังรอเธออยู่ แต่ประตูบานนั้นจำเป็นต้องใช้เลือดของผู้ที่ถือครองกุญแจสองโลก ซึ่งก็คือตัวเธอนั่นแหละ" กระจกบานใหญ่ที่สุดในโถงทางเดินระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดของมันมหาศาลจนกรีดเข้าที่ใบหน้าของรินทร์เป็นแผลเป็นทางยาว เธอเซถลาไปพิงผนังที่เริ่มสั่นสะเทือน ความทรงจำแวบเข้ามาในหัว—ภาพอุบัติเหตุในวันนั้น ภาพที่เธอกรีดร้องอยู่ในรถที่กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของทะเลสาบ และภาพของเงาในกระจกที่ยื่นมือออกมาฉุดดึงเธอไว้ในวินาทีสุดท้าย "ฉันไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีก" รินทร์คว้าแจกันเซรามิกใกล้มือ ขว้างใส่ธามอย่างสุดแรง แต่เขากลับรับมันไว้ได้อย่างง่ายดายราวกับว่าเขาไม่ได้อยู่ในมิติเดียวกับเธอเสียแล้ว "มันสายเกินไปแล้วรินทร์" ธามพูดพลางชี้ไปที่กระจกบานสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่... บานที่ติดตั้งอยู่ตรงหน้าเธอพอดี ในเงาสะท้อนนั้น ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านความว่างเปล่าออกมา เขาคนนั้นมีใบหน้าเหมือนคนรักที่จากไปไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งประกายแห่งความรัก มีเพียงความว่างเปล่าที่หิวกระหาย ทันใดนั้นเอง ผนังห้องทั้งหมดก็สั่นไหวอย่างรุนแรงจนภาพวาดและเฟอร์นิเจอร์ล้มคว่ำ รินทร์รู้สึกเหมือนแรงดึงดูดของโลกกำลังสูญหายไป เธอตัวลอยขึ้นจากพื้น ในขณะที่กระจกบานสุดท้ายเริ่มแตกร้าวจากจุดศูนย์กลางเป็นวงกว้าง แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งทะลุรอยแยกนั้นออกมาจนเธอมองไม่เห็นสิ่งใด รินทร์สัมผัสได้ถึงมือที่เย็นเยียบเหมือนศพคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ แรงดึงมหาศาลฉุดกระชากเธอให้พุ่งเข้าไปหาบานกระจกที่กำลังแตกสลาย เธอหันไปมองธามเป็นครั้งสุดท้าย เห็นเขายืนกอดอกดูผลงานของตนด้วยความพึงพอใจ ทว่าก่อนที่ร่างของเธอจะถูกเหวี่ยงทะลุเข้าไปในมิติที่ไม่มีจุดสิ้นสุด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกระจก... เสียงที่เธอกลัวที่สุด เพราะมันเป็นเสียงของตัวเธอเองที่กำลังพูดด้วยความอำมหิต "ขอบคุณที่สละที่ว่างให้นะ... รินทร์" ร่างของเธอทะลุผ่านกระจกไปพร้อมกับความมืดมิดที่เข้ากลืนกินทุกสรรพสิ่ง และในวินาทีที่กระจกบานสุดท้ายแตกละเอียดจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม มือที่จับข้อมือเธอไว้ก็เปลี่ยนจากการฉุดกระชาก... เป็นการบีบคอเธออย่างสุดกำลัง พร้อมกับใบหน้าของ 'รินทร์' อีกคนที่ขยับยิ้มกว้างจนถึงใบหู ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่กระจกกำลังจะพังทลายลงนะคะ หวังว่าสัปดาห์หน้าเราจะได้พบกันในอีกด้านหนึ่งค่ะ