บันทึกของผู้วายชนม์

“อย่าเปิดมัน... รินทร์ เธอไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่ถูกขังอยู่ในนั้น มันหิวโหยแค่ไหน” เสียงของธามแหบพร่าและสั่นไหว ผิดไปจากมาดชายหนุ่มผู้สุขุมเยือกเย็นที่รินทร์เคยรู้จัก เขาไม่ได้มองหน้าเธอ ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังสมุดปกหนังสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ—วัตถุที่รินทร์เพิ่งพบมันซ่อนอยู่หลังแผงไม้ในห้องสมุดส่วนตัวเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา รินทร์ไม่ตอบ เธอเพียงแค่ใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปบนรอยแตกลายของปกหนัง ผิวสัมผัสของมันเย็นเยียบ ราวกับว่าตัวเล่มไม่ได้วางอยู่ในห้องที่มีอุณหภูมิปกติ แต่มันมาจากที่ไหนสักแห่งที่ความร้อนเข้าไม่ถึง “นายบอกว่าฉันสูญเสียความทรงจำไปบางส่วนในช่วงอุบัติเหตุครั้งนั้น” รินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความกดดันจนอากาศในห้องดูจะหนักอึ้งขึ้นทันตา “แต่บันทึกเล่มนี้... ลายมือนี้ ลายมือของฉันชัดๆ ธาม นายจะบอกว่าฉันเขียนเรื่องพวกนี้ตอนที่ฉัน ‘ตายไปแล้ว’ งั้นเหรอ?” “ไม่ใช่เรื่องที่เขียนตอนตาย” ธามก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ท่าทางของเขาเหมือนสัตว์ที่กำลังจนตรอก “แต่เป็นเรื่องที่ ‘อีกคน’ เขียนตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่รินทร์... ชีวิตที่เธอไม่ได้เลือก” รินทร์เลิกคิ้วมองเขา ดวงตาของนักจิตวิทยาที่เคยถูกฝึกให้จับพิรุธคนอื่นกำลังทำงานหนัก เธอสังเกตเห็นเหงื่อซึมที่ขมับของธาม มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของเขากำลังสั่นเบาๆ เขาไม่ได้กลัวเธอ แต่เขากำลังกลัวสิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มนี้ เธอตัดสินใจในวินาทีนั้น—เสียงในหัวของเธอกระซิบว่านี่คือทางออกเดียวที่จะไขปมปริศนาที่เกาะกินชีวิตเธอมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เธอเปิดสมุดเล่มนั้นออก หน้ากระดาษเหลืองกรอบส่งกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลายมือที่ปรากฏอยู่บนหน้าแรกไม่ใช่ตัวหนังสือที่บรรจงเขียนเพื่อบันทึกเหตุการณ์ แต่มันคือการขีดเขียนซ้ำๆ จนกระดาษทะลุเป็นรู *‘อย่าให้มันสลับที่ อย่าให้มันมองเห็นฉันผ่านกระจกบานนั้น’* รินทร์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำบางอย่างที่เลือนรางวูบเข้ามาในหัว—ภาพของกระจกเงาบานใหญ่ในห้องโถงบ้านเก่าที่เธอเคยอยู่ ภาพของรินทร์อีกคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม กระจกที่ไม่มีเงาสะท้อนของเธอ แต่มีเงาของคนที่เธอรักซึ่งจากไปแล้ว “นี่มันอะไรกัน?” รินทร์ถามพลางพลิกหน้าต่อไป หน้าถัดมาปรากฏบันทึกวันที่ที่คุ้นเคย ‘14 ตุลาคม’ วันเดียวกับที่คนรักของเธอเสียชีวิต ในนั้นเขียนด้วยลายมือที่บิดเบี้ยวแต่เป็นลายมือเธออย่างปฏิเสธไม่ได้ว่า: *‘ธามไม่ได้พาฉันออกมา แต่ธามเป็นคนผลักฉันเข้าไป... เขาต้องการที่ว่างสำหรับเงาของเขา’* รินทร์หยุดอ่านทันที หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอเงยหน้าขึ้นมองธาม แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความเย็นชาที่เด็ดขาด “นายผลักฉันเข้าไป...” รินทร์พูดเบาๆ “ในอุบัติเหตุครั้งนั้น รถไม่ได้เสียหลักเพราะถนนลื่น ธาม... นายเป็นคนเปลี่ยนเส้นทางในกระจกใช่ไหม?” ธามนิ่งเงียบ แววตาที่เคยฉายความห่วงใยเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าจนน่าสยองขวัญ เขาขยับรอยยิ้มที่ทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนกำลังมองดูตัวเองในมุมที่มืดมิดที่สุด “รินทร์... เธอฉลาดเสมอมา การที่เธอเริ่มตั้งคำถามได้ นั่นหมายความว่า ‘รินทร์’ คนที่อยู่ในบันทึกกำลังจะกลับมาแทนที่เธอแล้วนะ” “หมายความว่ายังไง?” “เธอกำลังอ่านบันทึกของตัวเองตอนที่กำลังจะเสียสติ... และลืมไปหรือเปล่าว่าสมุดเล่มนี้มันไม่ได้อยู่ในห้องสมุดของเธอ” ธามหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนกระจกที่กำลังแตกร้าว “เธอกำลังอ่านมันอยู่ในห้องขังของโรงพยาบาลจิตเวชมาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา... ดูที่แขนของเธอสิ รินทร์” รินทร์ก้มลงมองข้อมือตัวเองอย่างช้าๆ สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่เสื้อผ้าที่เธอจำได้ว่าสวมใส่เมื่อครู่ แต่เป็นชุดผู้ป่วยสีขาวสะอาดตา และที่ข้อมือข้างซ้ายนั้น... มีสายรัดข้อมือพลาสติกที่มีชื่อของเธอพิมพ์อยู่ชัดเจน พร้อมตัวเลข ‘13’ ที่ขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสด เธอมองกลับไปที่โต๊ะ แต่บนโต๊ะนั้นว่างเปล่า ไม่มีสมุดบันทึก ไม่มีลายมือของเธอ ไม่มีอะไรเลย มีเพียงกระจกบานเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งซึ่งเธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองกระจกบานนั้น เงาของเธอในกระจกไม่ได้ลอกเลียนการกระทำของเธออีกต่อไป รินทร์ในกระจกไม่ได้กำลังหวาดกลัว แต่กำลังยิ้ม... ยิ้มอย่างผู้ชนะ พร้อมกับหยิบบันทึกเล่มสีดำนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือของเงา ก่อนจะกระซิบออกมาจากฝั่งกระจกด้วยเสียงที่ชัดเจนราวกับอยู่นอกจอด้านหน้าของรินทร์ “ถึงเวลาสลับที่กันแล้ว... รินทร์” มือของรินทร์ในกระจกยื่นออกมาจากผิวแก้วที่สั่นไหวราวกับผิวน้ำ มันไม่ได้สัมผัสกระจก แต่มันกำลังเอื้อมมาคว้าคอของรินทร์ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งอย่างโหดเหี้ยม ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในรอยร้าวแห่งตัวตนไปกับเงาที่ไม่มีวันตาย แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ