การเสียสละ

“ถอยไปธาม อย่าให้ฉันต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ” รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในจังหวะที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอแตะลงบนพื้นผิวปรอทของกระจกบานที่สิบสาม พื้นห้องใต้ดินที่เคยเงียบสงัดกลับก้องไปด้วยเสียงครางหึ่งๆ ของกระแสไฟฟ้าที่ไหลวนผิดปกติ กลิ่นกำมะถันจางๆ คละคลุ้งผสมกับกลิ่นอับของกาลเวลา ธามไม่ขยับหนี เขายืนขวางอยู่หน้ามิติที่กำลังบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาไม่ได้ฉายแววอาฆาต แต่เป็นความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้งจนน่าขนลุก “เธอไม่เข้าใจหรอกรินทร์ สิ่งที่อยู่หลังกระจกบานนี้ไม่ใช่ปีศาจ แต่มันคือ ‘ความผิดพลาด’ ของตัวเธอเอง... และฉันยอมให้ความผิดพลาดนั้นถูกทำลายไปไม่ได้” “ความผิดพลาดหรือ?” รินทร์แค่นหัวเราะ เสียงของเธอเสียดแทงความเงียบ “การที่คนรักของฉันต้องตายในอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอธิบายได้ การที่ฉันเห็นตัวเองในกระจกขยับตัวไม่ตรงกับฉันมาตลอดหลายปี สิ่งเหล่านี้คือความผิดพลาดงั้นหรือ? หรือมันคือความเห็นแก่ตัวของนายที่ต้องการดึงคนอีกฟากหนึ่งมาแทนที่เขา!” ธามก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจรดกัน “ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวฉันเอง รินทร์... ฉันทำเพื่อคืนความสมดุล เธอต่างหากที่กำลังจะพังทลายทุกอย่างด้วยการพยายามปิดตายประตูบานนี้” รินทร์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูดอีกต่อไป เธอตัดสินใจก้าวเข้าหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางกะทันหันไปทางคันโยกควบคุมกลไกกระจกที่ติดตั้งอยู่มุมห้อง ธามไหวตัวทัน เขาพุ่งตัวเข้าคว้าแขนเธอไว้ แรงบีบที่ต้นแขนนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนรินทร์นิ่วหน้า “อย่าทำแบบนี้” ธามกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขากลายเป็นเว้าวอน “ถ้าเธอทำลายมันตอนนี้ ร่างของเขาที่กำลังก้าวผ่านโลกคู่ขนานมาจะแหลกสลายไปพร้อมกับเศษกระจก เธอก็รู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะได้เจอเขาอีกครั้ง” รินทร์นิ่งค้างไปเสี้ยววินาที ความทรงจำถึงภาพใบหน้าที่คุ้นเคยในอุบัติเหตุวนกลับมาฉายชัดอีกครั้ง เธอหลับตาแน่น ปฏิเสธความต้องการส่วนลึกที่กำลังเรียกร้องให้เธอปล่อยมือจากการทำลายล้างนี้ แต่ในฐานะนักจิตวิทยา เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความรัก... แต่มันคือ ‘ภาวะปฏิเสธความสูญเสีย’ ที่ธามใช้เป็นเครื่องมือพันธนาการเธอมาโดยตลอด “ถ้าเขาต้องกลับมาด้วยวิธีนี้...” รินทร์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “เขาก็ไม่ใช่เขาที่ฉันรัก... แต่เป็นเพียงเงามืดที่นายสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเองต่างหาก” เธอรวบรวมแรงทั้งหมดเหวี่ยงศอกใส่ชายโครงธามจนเขาชะงัก รินทร์ไม่รีรอที่จะคว้าเหล็กฉากขึ้นมาแล้วกระแทกเข้ากับกลไกเฟืองทองเหลืองที่ควบคุมกระจกจนแตกละเอียด เสียงโลหะปะทะกันดังก้องกังวานราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณ ทว่า แทนที่กระจกจะดับวูบไป พื้นผิวมันกลับขยายวงกว้างขึ้นราวกับเหลวไหลออกมาเป็นน้ำหมึกสีดำมืดมิด ร่างของธามที่ยืนอยู่หน้ามิตินั้นเริ่มบิดเบี้ยว อวัยวะของเขาดูเหมือนจะซ้อนทับกันเองเป็นหลายชั้น เขาไม่ได้เจ็บปวด แต่กลับยิ้มออกมา... ยิ้มที่กว้างเกินกว่าใบหน้ามนุษย์จะทำได้ “เธอทำผิดพลาดแล้ว รินทร์...” ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้น “เงาไม่เคยต้องการที่จะข้ามฝั่งมา... มันแค่อยากให้คนต้นเรื่องอย่างเธอก้าวเข้าไปแทนที่” ธามใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าข้อมือของรินทร์แล้วกระชากสุดแรง ร่างของเธอเซถลาเข้าหาความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทุกสรรพสิ่ง แรงดึงดูดมหาศาลจากมิติคู่ขนานกำลังฉุดกระชากวิญญาณเธอออกไป รินทร์พยายามยันกายไว้กับขอบกรอบกระจกที่แหลมคมจนเลือดสีแดงสดไหลอาบมือ ทว่าเธอกลับเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น ในเงาสะท้อนของกระจกที่แตกละเอียด... เธอเห็นตัวเธอเองอีกคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องนี้ แต่ไม่ใช่ห้องนี้... มันคือห้องที่เหมือนกันทุกประการ และคนในกระจกคนนั้นกำลังถือมีดเล่มเดียวกับที่เธอใช้ตัดริบบิ้นในอุบัติเหตุครั้งนั้น... ก้าวเดินออกมาจากด้านหลังของธาม “ดูสิ รินทร์” ธามหัวเราะในลำคอขณะที่ร่างของเขาเริ่มจางหายไปในความมืด “เงาไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในกระจก แต่มันคือสิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอมาโดยตลอด” รินทร์หันกลับไปมองด้านหลังของตนเองอย่างช้าๆ ลมหายใจของเธอขาดห้วง เมื่อพบว่าในห้องที่ควรจะว่างเปล่า กลับมี ‘ตัวเธอเอง’ อีกคนยืนจ้องมองมาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น มือที่ถือมีดนั้นสั่นระริก ก่อนจะตวัดขึ้นมาจ่อที่ลำคอของรินทร์ตัวจริง “ขอบคุณที่เปิดทางให้ฉันสักทีนะ...” เสียงของอีกฝ่ายแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด “...ที่รัก” กระจกเงาต้องสาปขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงแตกสลายไปพร้อมกับเศษกระจกในบทนี้ หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ลืมว่า... เราอาจเป็นเพียงเงาของใครบางคนอยู่ก็ได้นะคะ