บั๊กในระบบหัวใจ

จดหมายแจ้งเตือนสีแดงฉานบนหน้าจอโมเดลจำลองสถานะของเซิร์ฟเวอร์ไม่ได้ระบุคำว่า 'วิกฤต' แต่วิธีที่ตัวอักษรสีเลือดกระพริบถี่ๆ ทุกสามวินัสนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำเตือนใดๆ ลินินกวาดสายตาผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวเคาะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงเป็นจังหวะรัวเร็วดั่งเสียงกลองศึก ข้อมูลดิบขนาดมหาสมาศรีหลายเทराब이트กำลังไหลบ่าเข้ามาในระบบประเมินผลกลางราวกับน้ำป่าหลาก โครงสร้างระบบโครงข่ายประสาทเทียม หรือที่ในวงการวิศวกรรมซอฟต์แวร์เรียกกันเล่นๆ ว่า 'สมองกล' ของโปรเจกต์ 'โอเอซิส' กำลังเผชิญหน้ากับภาวะคอขวดที่เธอเองเป็นคนคำนวณไว้ล่วงหน้าแล้วไม่ผิดเพี้ยน "ความหน่วงระดับสี่ร้อยมิลลิวินาที... นี่มันช้าเกินไปสำหรับระบบอัตราแลกเปลี่ยนพลังงานเวทมนตร์" หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากรองแสงสีฟ้าฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง เธอกำลังแก้ไขโค้ดบล็อกสุดท้ายด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะทันกดปุ่มเอ็นเทอร์เพื่อยืนยันแพץช์อัปเดต หน้าจอหลักทั้งหมดก็พลันดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ติ๊ด... เสียงระบบสำรองไฟฉุกเฉินดังขึ้นเบาๆ ไม่ใช่ไฟฟ้าดับ แต่เป็นคำสั่งการเข้าถึงระดับผู้ดูแลระบบสูงสุดที่ถูกส่งตรงมาจากห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของตึกวิจัยไพรม์เทค หน้าจอโฮโลแกรมถูกรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด บรรทัดคำสั่งสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นทีละบรรทัดอย่างช้าๆ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความพยายามตลอดสามชั่วโมงเต็มของเธอ [ระบบปฏิบัติการ: โอนย้ายการควบคุมโปรเจกต์ด่วน 'Aegis-Protocol'] [สถานะ: กำลังเชื่อมต่อกับหัวหน้าโครงการหลักคนใหม่...] ลินินขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ สำหรับเธอแล้ว โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยตรรกะและอัลกอริทึมที่ไร้ที่ติ ความรัก ความผูกพัน หรือความบังเอิญ ล้วนเป็นเพียงค่าความแปรปรวน (Variance) ที่ควรถูกปัดตกในกระบวนการทางสถิติ แต่การถูกโยกย้ายเข้ามาในโปรเจกต์เร่งด่วนกลางดึกแบบนี้ โดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า ถือเป็นความไร้ระเบียบแบบแผนที่เธอเกลียดชังเป็นที่สุด ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติของห้องปฏิบัติการเปิดออกอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศลอยเข้ามาแตะจมูก ก่อนที่เงร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มจะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังแสงไฟจากหน้าจอ เงาสูงทอดทับลงมาบนโต๊ะทำงานของเธอ บดบังแสงสว่างทั้งหมดจนมิดชิด "โค้ดส่วนที่เธอกำลังแก้เมื่อครู่ มีค่าความซับซ้อนเชิงเวลา (Time Complexity) อยู่ที่ระดับ โอ-สแควร์ (O($n^2$)) ซึ่งมันแย่มากสำหรับการประมวลผลแบบเรียลไทม์ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก ทว่าราบเรียบจนเย็นชาดังขึ้น น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความประหลาดใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าเธอจะอยู่ที่นี่ และกำลังทำอะไรอยู่ หัวใจของลินินกระตุกวูบ สัมผัสความคุ้นเคยบางอย่างแล่นแปลบเข้ามาในอกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ปลายประสาท เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วดั่งคอมพิวเตอร์ควอนตัมกลับสะดุดกะทันหันราวกับเจอ 'บั๊ก' ร้ายแรงที่ไม่มีในตำราเล่มไหน เธ่อย่อยสลายข้อมูลน้ำเสียงนั้น ทบทวนชุดคำสั่งในความทรงจำ แล้วแปลงผลลัพธ์ออกมาเป็นชื่อบุคคลในเสี้ยววินาที ลินินค่อยๆ หมุนเก้าอี้ทำงานกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ ช้าๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวนวล ใบหน้าคมคายได้รูปของชายหนุ่มปรากฏชัดเจนสันจมูกโด่งเป็นสันคม ดวงตาสีนิลคู่คมกริบคู่นั้นทอดมองลงมาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากหยักสวยปิดสนิทเป็นเส้นตรง เขายืนกอดอกด้วยท่าทีที่ทั้งนิ่งขรึมและทรงอำนาจ สมบูรณ์แบบจนน่าหมั่นไส้... และเป็นใบเดียวกับคนที่เธอเคยประกาศกร้าวไว้เมื่อสัปดาห์สุดท้ายของการศึกษาในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งชาติ ว่าชาตินี้จะไม่ขอร่วมงานด้วยอีกเด็ดขาด คีริน... อดีตคู่แข่งอันดับหนึ่งของเธอสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผู้กวาดทุนการศึกษาทุกประเภทตัดหน้าเธอไปอย่างเฉียดฉิว และเป็นคนที่ทำให้เธอบาดเจ็บทางความรู้สึกจากการที่เขาปฏิเสธคำสารภาพรักแบบอ้อมๆ ผ่านระบบเครือข่ายภายในของภาควิชาเมื่อเจ็ดปีก่อน! "คุณ..." ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่ม "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมหัวหน้าโปรเจกต์ A-Protocol ถึงเป็นคุณ?" คีรินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธออีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงแค่ไม่กี่คืบ กลิ่นอายกดดันที่คุ้นเคยแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบตัวราวกับจะลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศา "ยินดีต้อนรับสู่ทีมพัฒนาอัลกอริทึมหัวใจ... ลินิน" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่เธอไม่สามารถอ่านค่าได้ "เธอกำลังจะต้องแก้บั๊กที่ใหญ่ที่สุดในชีวิต... และครั้งนี้ ไม่มีปุ่มรีเซ็ตให้เธอกดหนีอีกแล้วนะ" ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของ "อัลกอริทึมหัวใจไม่ยอมให้พักรบ" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ