ตรรกะคนละขั้ว

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสว่างวาบสะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตที่ฉายแววเคร่งเครียด ลินินกวาดนิ้วเรียวบางผ่านอากาศเพื่อเลื่อนชุดคำสั่งนับพันบรรทัดขึ้นลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดจากแก้วบนโต๊ะทำงานแทบไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอันตึงเครียดนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อข้อความเตือนสีแดงฉานยังคงกระพริบเตือนเด่นชัดอยู่ที่มุมขวาบนของจอภาพ—*[Error Code 404: Heart Connection Not Found]* "คุณกำลังเขียนโค้ดตรรกะแบบวนลูปไม่มีวันสิ้นสุดนะ, ลินิน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเงาสูงโปร่งของคีรินที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้เสียจนเธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นจางๆ จากตัวเขา หัวหน้าทีมหนุ่มปรายตามองหน้าจอของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนน่าอึดอัด ทว่าดวงตาสนเท่ห์คู่นั้นกลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ลินินเม้มริมฝีปากแน่น เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างเชิงจิตวิทยา "มันไม่ใช่ลูปที่ไร้ความหมายนะคะ คีริน มันคืออัลกอริทึมการป้องกันภัยขั้นสูงสุดต่างหาก ในเมื่อความสัมพันธ์ของมนุษย์มีแต่ความเสี่ยงที่จะพังทลาย การใส่เงื่อนไขดักจับข้อผิดพลาดและตัดวงจรทิ้งตั้งแต่เนิ่นๆ จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการปกป้องระบบไม่ให้ล่มสลายต่างหากล่ะคะ" คีรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากคล้ายจะเย้ยหยันแต่ก็เปี่ยมด้วยความฉลาดเฉลียวปรากฏขึ้นชั่วแวบ "เธอกำลังใช้ชีวิตเหมือนกับการเขียนโปรแกรมที่กลัวบั๊กจนไม่กล้าแม้แต่จะรันฟังก์ชันใหม่ๆ สินะครับ—เอ๊ย... นะคะ" เขารีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเหลือบเห็นสายตาจับผิดของหญิงสาวที่ตวัดมองมา "ความรักหรือความสัมพันธ์ที่แท้จริง มันไม่ใช่โค้ดที่ถูกล็อกตายตัวด้วยเงื่อนไข `If-Else` หรอกนะลินิน มันคือการเรียนรู้ที่จะยอมรับความผิดพลาด และเติบโตไปพร้อมกับความแปรปรวนต่างหาก" "พูดน่ะมันง่ายค่ะ!" ลินินหันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความดื้อรั้นและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "คุณจะไปเข้าใจอะไรล่ะคะ คีริน? สำหรับคุณ ทุกอย่างมันถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์แบบจนแทบไม่ต้องลุ้นอะไรเลย แต่สำหรับฉัน... ทุกครั้งที่เราเปิดใจให้ใครสักคนเข้ามาในระบบ มันก็เหมือนกับการเปิดช่องโหว่ให้ Malware เข้ามาทำลายข้อมูลทั้งหมดในพริบตา ฉันไม่มีทางเลือกอื่นหรอกค่ะ นอกจากเขียนโปรแกรมที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา คีรินไม่ได้โต้ตอบทันที เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสซอร์สโค้ดที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิตของเขา ปลายนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเอื้อมแตะลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเบาๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต ก่อนจะพิมพ์คำสั่งสั้นๆ ลงไปสามบรรทัด *คลิಕ್!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้หัวใจของลินินกระตุกวูบ หน้าจอโฮโลแกรมของเธอเปลี่ยนจากสีแดงเดือดดาลกลายเป็นสีทองอบอุ่นทันที พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นกลางจอ: *[Override Command: Let the system feel, even if it hurts.]* "คุณทำอะไรลงไปคะ?!" ลินินอุทานด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือจะไปกดปุ่มยกเลิก แต่คีรินกลับคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยความนุ่มนวลแต่หนักแน่น สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านผิวเนื้อ ส่งกระแสความสั่นสะเทือนแปลกประหลาดวิ่งตรงเข้าสู่หัวใจของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว "ฉันแค่อยากพิสูจน์ให้เธอดู..." คีรินกระซิบแผ่วเบา ใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับแก้ว The ขาวเนียนของเธอ "ว่าอัลกอริทึมที่ดีที่สุด ไม่ใช่การป้องกันไม่ให้เจ็บปวด... แต่คือการมีความกล้าพอที่จะเปิดรับความเสี่ยงต่างหากล่ะ" ก่อนที่ลินินจะทันได้ดึงมือกลับหรือเอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ออกมา เสียงระเบิดตูมสนั่นจากชั้นใต้ดินของอาคารศูนย์วิจัยก็ดังขึ้นกึกก้อง แรงสั่นสะเทือนทำให้หลอดไฟกระพริบไหวและดับลงพรวดเดียว ทิ้งให้ห้องทำงานตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง และก่อนที่สติของเธอจะทันได้ประเมินสถานการณ์ตรงหน้า จอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบไป ก่อนจะติดขึ้นมาใหม่อีกครั้งด้วยข้อความสีฟ้าสว่างวาบที่สลักตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้อย่างชัดเจน: *[Warning: Unknown Entity detected in Sector 0. Protocol Omega initiated. Welcome to the real game, Linin.]* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอัปเลเวลหัวใจไปพร้อมกับลินินและคีรินนะคะ!