ฟื้นคืนในกองเพลิง

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ระคนกลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายประสาทสัมผัส ราวกับความตายไม่ได้พรากเอาลมหายใจไปจริงๆ หากแต่เพียงกักขังดวงวิญญาณนางไว้ในห้วງนรกภูมิอันยาวนาน ซูเหม่ยหลินกะพริบตาช้าๆ แพขนตางอนงามดั่งปีกจั๊กจั่นไหวระริก ขับเน้นให้ดวงพักตร์รูปไข่ที่ขาวซีดราวกับหยกสลักปรากฏความตื่นตระหนกขึ้นวูบหนึ่ง แต่มันถูกกลบฝังลงไปภายใต้ความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที "คุณضหนู... คุณหนูเจ้าคะ ได้เวลาผลัดฉลองพระองค์แล้วเพคะ พิธีสมรสพระราชทานกำลังจะเริ่มในอีกหนึ่งก้านธูปนี้แล้วนะเจ้าคะ" เสียงร้อนรนของชุนเอ๋อร์ สาวรับใช้คนสนิทดังขึ้นข้างหู พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของเครื่องประดับทองคำฝังไข่มุกที่สั่นระริกอยู่บนมือ ซูเหม่ยหลินกวาดสายตามองไปรอบห้องหับที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว ภาพม่านผ้าไหมปักลายหงส์คู่มังกรสีชาดสะท้อนเข้าสู่ดวงตา หน้าต่างไม้แกะสลักลายเมฆมงคลที่เปิดรับแสงยามสาย และที่สำคัญที่สุด... ปฏิทินหยกสลักบนโต๊ะเครื่องแป้งที่ปรากฏตัวเลขปีรัชศกต้า1คัง ปีที่สิบห้า นางย้อนกลับมาแล้ว... ย้อนกลับมาในวันที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของมหันตภัยล้างตระกูล วันที่นางก้าวเท้าเข้าสู่ตำหนักขององค์ชายรองด้วยความโง่เขลา หวังใช้มันสมองและสติปัญญาช่วยผลักดันบุรุษผู้ไร้สัจจะให้ขึ้นสู่บัลลังก์มังกร โดยไม่รู้เลยว่าตนเองเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่ถูกใช้แล้วทิ้งอย่างไร้ค่า ในภพชาติก่อน นางถูกข้อหากบฏจนต้องจบชีวิตลงด้วยยาพิษสลายกระดูก ร่างกายแตกดับทรมาน ทว่าความแค้น ความเจ็บปวด และความชิงชังที่สุมอกหาได้ดับสูญตามลมหายใจไม่ ไฟแห่งความพยาบาทได้แผดเผาความอ่อนแอของสตรีผู้โง่เขลาจนมอดไหม้ เหลือไว้เพียงยอดกุนซือหญิงผู้เย็นชา ไร้หัวใจ และพร้อมจะเหยียบย่ำทุกคนที่เคยทำลายตระกูลซูให้จมดิน! "คุณหนู เหตุใดจึงมองหม่อมฉันเช่นนั้นเล่าเพคะ หรือว่าท่านตื่นเต้นจนไม่สบายตรงไหน" ชุนเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความกังวล ขณะกำลังจะบรรจงสวมชุดคลุมเจ้าสาวสีแดงชาดปักดิ้นทองคำแท้หนักอึ้งลงบนร่างบาง ซูเหม่ยหลินยกมือขึ้นปัดอาภรณ์มงคลนั้นออกอย่างไม่แยแส ปฏิกิริยาที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยวจนสาวรับใช้ชะงักง้าง นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะยังคงหลงเหลือความอ่อนล้าจากการเดินทางข้ามเวลา แต่แววตาคู่คมกริบกลับเปล่งประกายคมปลาบราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก "ชุดนี้... หนักเกินไป และสีของมันก็บาดตาข้าเสียเหลือเกิน" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าราบเรียบไร้ระลอกคลื่นเอ่ยขึ้น รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากบางเฉียบเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของพญายมที่กำลังรอคอยการเก็บเกี่ยววิญญาณ "แต่... แต่นี่คืออาภรณ์ที่องค์ชายรองทรงพระราชทานให้เป็นพิเศษนะเพคะ!" ชุนเอ๋อร์หน้าถอดสี ละลานด้วยความหวาดกลัว "องค์ชายรองงั้นหรือ..." ซูเหม่ยหลินทวนคำ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏชัดขึ้นที่มุมปาก "บุรุษผู้มักใหญ่ใฝ่สูงแต่ไร้ซึ่งสติปัญญาผู้นั้น สมควรได้รับของขวัญชิ้นใหญ่จากข้าแล้ว ในเมื่อเขากระหายอยากจะได้อำนาจนัก ข้าก็จะจัดเตรียมเส้นทางสู่นรกภูมิที่โรยด้วยกลีบกุหลาบอาบยาพิษให้แก่เขาเอง!" ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูเรือน พร้อมกับเสียงรายงานขององครักษ์ประจำจวนที่ดังแทรกเข้ามาด้วยความเร่งร้อน "คุณหนูซู! ด้านนอกมีราชองครักษ์หลวงจากราชสำนักนำโดยหลวนเฟยอ๋องมาเยือนกะทันหันพ่ะย่ะค่ะ! พระองค์มีรับสั่งให้หยุดพิธีสมรสพระราชทานนี้ลงชั่วคราว!" ซูเหม่ยหลินนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยด้านชากระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินนามนี้... *หลวนเฟยอ๋อง*! อสุรกายทมิฬแห่งสนามรบ ผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทักษิณ บุรุษผู้เยือกเย็น ดุร้าย และไม่เคยไว้หน้าผู้ใดในใต้หล้า เหตุใดเขาจึงก้าวเข้ามาขัดขวางขบวนสมรสในวันนี้ ทั้งที่ในอภิชาตก่อน เขาไม่เคยชายตาน้ำมาแลเหลียวตระกูลซูเลยแม้แต่น้อย! ม่านผ้าไหมถูกสะบัดเปิดออกด้วยมือหนาของบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวและกดดันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง หลวนเฟยอ๋องในชุดคลุมปักลายกิเลนสีดำสนิท ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทมิฬมองตรงมาที่นาง ราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงวิญญาณที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝีเท้าหนักแน่นดั่งเสียงกลองศึกที่ประโคมขึ้นในอกของนาง ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะได้รูปจะแย้มยิ้มเยียบเย็น พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ซูเหม่ยหลินแทบหยุดหายใจ "เจ้าสาวขององค์ชายรองผู้นี้... ดูเหมือนจะตื่นจากการหลับใหลเร็วกว่าที่เปิ่นหวางคิดไว้เสียอีกนะ ซูเหม่ยหลิน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและฟาดฟันศัตรูไปพร้อมกับความแค้นที่งดงามนี้นะคะ