เสียงสะท้อนจากอดีต

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานกะพริบถี่รัว สะท้อนเงาใบหน้าของดร.วรินทร์ที่บิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ เสียงเตือนระบบความปลอดภัยดังระคนไปกับเสียงหัวแผ่วเบาที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... เด็กน้อยทั้งสอง" คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอาคเนย์ แม้ว่าภาพโฮโลแกรมตรงหน้าจะมลายหายไปหลงเหลือเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องควบคุมใต้ดิน ห้องนี้อัดแน่นไปด้วยฝุ่นละอองและกลิ่นอับชื้นของประวัติศาสตร์ที่ถูกพยายามลบเลือน อาคเนย์ขยับแว่นตากรอบบาง นิ้วเรียวยาวรัวบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูง โค้ดสีเขียวมรกตนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านจอภาพราวกับสายน้ำตก เพื่อพยายามเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้ายที่ดร.วรินทร์ทิ้งเป็นของขวัญอำลา "อาคเนย์ ทางนี้มีบางอย่างผิดปกติค่ะ..." เสียงของจันทร์เจ้าดังแว่วมาจากมุมห้อง เธอไม่ได้มองจอคอมพิวเตอร์เช่นเดียวกับเขา แต่กำลังใช้มือเรียวสัมผัสลูบไล้อย่างแผ่วเบาไปตามร่องรอยสลักโบราณบนผนังคอนกรีตเสริมเหล็กหนาเตอะ วิศวกรสาวขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง พลังงานลี้ลับที่เธอสัมผัสได้ไม่ได้มาจากเทคโนโลยีชีวภาพหรืออัลกอริทึมขั้นสูงอย่างที่เคยเป็นมา แต่มันคือ "ชีพจร" ของสถานที่... ชีพจรที่เต้นช้าๆ ราวกับคนใกล้หมดลมหายใจ "ระบบกำลังรันโปรแกรมถอดรหัส... อีกสามนาที ฉันจะเข้าถึงฐานข้อมูลหลักของเมืองร้างนี่ได้แล้ว จันทร์เจ้า ระวังตัวด้วย บรรยากาศรอบตัวเรามันผิดเพี้ยนไปหมด" อาคเนย์เอ่ยเตือนโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขค่าสถานะที่ดิ่งลงเหวอย่างน่าใจหาย "ไม่ใช่แค่บรรยากาศหรอกค่ะอาคเนย์..." จันทร์เจ้าหันกลับมา สีหน้าของเธอซีดเผือดเล็กน้อย "พลังงานตรงนี้... มันกำลังบอกเล่าเรื่องราวที่ดร.วรินทร์พยายามปกปิดมาตลอดสิบปี เมืองร้างแห่งนี้ไม่ได้ถูกทิ้งร้างเพราะอุบัติเหตุทางเทคโนโลยี แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็น 'ห้องทดลองมนุษย์' ขนาดใหญ่ต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นทำให้อาคเนย์ชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดหยุดกึกอย่างกะทันหัน เขาหันขวับมามองคู่หูสาว แววตาเต็มไปด้วยคำถาม "เธอหมายความว่ายังไง?" "ดูนี่สิคะ" จันทร์เจ้าหยิบแผ่นชิปข้อมูลโบราณที่เพิ่งดึงออกมาจากช่องลับใต้ผนังส่งให้อาคเนย์ "โครงสร้างของผังเมืองนี้ถูกออกแบบมาตามหลักฮวงจุ้ยที่สะกดพลังงานด้านลบเอาไว้ตรงใจกลาง... จุดที่เรียกว่า 'ศูนย์วิจัยใต้ดินเซาท์พอยต์' ที่ที่เรายืนอยู่ตอนนี้ ดร.วรินทร์ไม่ได้เป็นแค่นักวิจัยอัจฉริยะ แต่เขาใช้ชีวิตของผู้คนนับร้อยเป็นสะพานทอดไปสู่การพัฒนาระบบอัลกอริทึมควบคุมจิตใจมนุษย์!" ดวงตาของอาคเนย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แม้เขาจะเป็นคนยึดติดกับตรรกะและเหตุผล แต่ข้อมูลดิบที่ปรากฏบนหน้าจอหลังจากที่เขาเชื่อมต่อชิปของจันทร์เจ้าเข้ากับคอมพิวเตอร์หลัก ก็ทำให้ความเชื่อมั่นในโลกแห่งโค้ดของเขาสั่นคลอนอย่างรุนแรง แฟ้มข้อมูลลับรหัส "Project Genesis" เปิดเผยรายชื่อตัวทดลองนับร้อยราย และหนึ่งในนั้น... มีชื่อของบุคคลที่อาคเนย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี ปรากฏหราอยู่บนบรรทัดบนสุดในสถานะ "ล้มเหลวและถูกลบความทรงจำ" "พ่อ..." อาคเนย์พึมพำออกมาเบาหวิว เสียงของเขาขาดหายไปในลำคอ ราวกับมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่หน้าอก ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันจิตใจมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้สมการอันสวยงามและเทคโนโลยีล้ำสมัย แท้จริงแล้วถูกขับเคลื่อนด้วยหยาดน้ำตาและชีวิตของผู้บริสุทธิ์ จันทร์เจ้ารีบก้าวเข้ามาใกล้ วางมืออุ่นลงบนไหล่กว้างของชายหนุ่มเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและพลังใจ เธอรู้ดีว่าปมในอดีตเรื่องครอบครัวคือจุดเปราะบางที่สุดในใจของโปรแกรมกรหนุ่มผู้นี้ "ตั้งสติก่อนนะคะอาคเนย์ ดร.วรินทร์จงใจทิ้งข้อมูลนี้ไว้เพื่อให้คุณไขว้เขว เขากำลังเล่นกับสภาพจิตใจของเรา" เสียงหวานเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง ดวงตาสั่นระริกด้วยความเห็นอกเห็นใจ อาคเนย์สูดหายใจเข้าลึก 1 ครั้ง ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับมามีความแข็งกร้าวขึ้นทีละน้อย ความโกรธแค้นถูกแปลงเปลี่ยนเป็นพลังงานขับเคลื่อนตรรกะในสมอง เขาปลดล็อกระบบป้องกันชั้นสุดท้ายได้สำเร็จในพริบตาเดียว หน้าจอโฮโลแกรมหลักเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม พร้อมกับปรากฏแผนที่สามมิติของอาคารทั้งหมด รวมถึงตำแหน่งปัจจุบันของดร.วรินทร์ที่กำลังหลบหนีไปยังชั้นใต้ดินลึกสุด "เขาไม่ได้แค่จะทดลองระบบ... แต่เขากำลังจะอัปโหลดตัวเองเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักเพื่อเป็นอมตะ" อาคเนย์เค้นเสียงพูดลอดไรฟัน แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราต้องหยุดเขาก่อนที่การอัปโหลดจะเสร็จสมบูรณ์" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ก้าวเท้าออกจากห้องควบคุม จู่ๆ ไฟฟ้าทั่วทั้งศูนย์วิจัยก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หลอดไฟฉุกเฉินสีแดงจะสว่างวาบขึ้นพร้อมเพรียงกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่นสนั่นหู *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงโปรแกรมภารกิจระดับ SSS — "จุดจบแห่งปวงเทพ" เริ่มต้นนับถอยหลัง]* *[คำเตือน: บอสดาร์ก AI "Warin.exe" ได้ตื่น 100% และทำการล็อกประตูทางออกทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว]* พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังพยายามแหวกทะลวงขึ้นมาจากใต้พื้นพิภพ และในความมืดที่สลัวรางตรงทางเดินเบื้องหน้า เงาร่างของใครบางคนก็ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงหัวسยองขวัญที่ดังสะท้อนก้องกังวาน... "ช้าไปหน่อยนะเด็กๆ อาหารมื้อสุดท้ายของฉันพร้อมเสิร์ฟแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในทุกๆ ย่างก้าว แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!