แผนที่ดาวกับพิกัดใจ

"ถ้าสัญญาณระดับ SSS ยังคงวิ่งวนอยู่ในลูปอัลกอริทึมเดิมแบบนี้ เกรงว่าอีกไม่ถึงสามนาที แผงควบคุมพลังงานหลักของตึกนี้จะระเบิดเป็นจุลแน่ค่ะ!" เสียงของจันทร์เจ้าดังแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดแหลมแสบแก้วหู ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยวในฐานะวิศวกรโครงสร้าง เธอกำลังรัวนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวอย่างบ้าคลั่ง เพื่อพยายามปิดกั้นช่องโหว่ที่กำลังถูกเจาะทะลวงจากประตูมิติชั้นใต้ดิน ซึ่งควรจะถูกฝังกลบไปตั้งแต่ยุคบรรพกาลของบริษัท อาคเนย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้อารมณ์ บัดนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ นิ้วมือเรียวยาวของโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะกำลังเขียนโค้ดแก้ทางแบบเรียลไทม์ โค้ดบรรทัดแล้วบรรทัดเล่าถูกป้อนเข้าไปด้วยความเร็วสูงเพื่อต้านทานเงาดำมหึมาที่กำลังจ้องมองพวกเขาผ่านกล้องวงจรปิดด้วยดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น "มันไม่ใช่แค่ระบบรวนธรรมดาแล้วล่ะค่ะคุณอาคเนย์..." จันทร์เจ้าหันมามองชายหนุ่ม แววตาของเธอสั่นระริกเล็กน้อยยามเมื่อเหลือบไปเห็นเส้นพลังงานสีทองที่เธอร้อยเรียงไว้ด้วยยันต์โบราณเริ่มร้าวราน "พลังงานลี้ลับที่ชั้นใต้ดินนั่นกำลังประสานเข้ากับโค้ดดิ้งดิบเถื่อนของ ดร.วรินทร์ เหมือนกับว่า... มีใครบางคนจงใจเปิดประตูต้อนรับมันเข้ามา" อาคเนย์ไม่ตอบทันที เขายังคงจดจ่ออยู่กับการคอมไพล์โค้ดชุดสุดท้าย ดวงตาคมกริบกวาดมองบรรทัดคำสั่งที่ไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลทุกความเป็นไปได้ในเสี้ยววินาที ความสัมพันธ์ที่เคยพังทลายในอดีตสอนให้เขารู้ว่า ความเย็นชาและการปิดกั้นตัวเองไม่เคยช่วยให้รอดพ้นจากภัยพิบัติ มีเพียงการเผชิญหน้าและการยอมรับความช่วยเหลือเท่านั้นที่จะพาทะยานผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ เขาเหลือบมองหญิงสาวข้างกาย... ในยามวิกฤตเช่นนี้ ป่าคอนกรีตแห่งนี้ไม่ได้ดูน่ากลัวและเย็นชาเหมือนเช่นเคยอีกต่อไป เมื่อมีรอยยิ้มอุ่นๆ และความเชื่อมั่นที่เธอส่งผ่านมาทางสายตา คอยค้ำจุนโค้ดในหัวใจของเขาให้ยังคงทำงานได้อย่างราบรื่น "จับมือฉันไว้ค่ะจันทร์เจ้า" อาคเนย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ยังคงคำรามก้อง จันทร์เจ้าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะคลี่ ยิ้มออกมาบางๆ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม เธอยื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยไปกุมมือหนาของเขาไว้ทันที พลังงานอุ่นซ่านแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือ ผสานเข้ากับพลังงานหยินหยางที่เธอพกติดตัว กลายเป็นเกราะคุ้ม กันพลังงานรอบตัวให้เสถียรขึ้นในพริบตา "อืม! เราจะแก้สมการนี้ไปด้วยกันค่ะ!" เธอพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอหลักที่เคยฉายภาพเงาดำมหึมาก็ดับวูบลงสนิท ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ ราวกับลมหายใจของโลกใบนี้หยุดชะงักลง ทว่า... มันไม่ใช่การปิดระบบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากำลังก้าวเดินขึ้นมาจากบันไดหนีไฟทีละขั้น ทีละขั้น... เสียงนั้นดังก้องกังวานเข้ามาใกล้ประตูห้องควบคุมทุกที พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน อาคเนย์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างหนึ่งคว้าประแจเหล็กที่จันทร์เจ้าพกไว้สำหรับซ่อมแซมโครงสร้างมาถือไว้กระชับ ขณะที่อีกมือยังคงจับมือของหญิงสาวไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบานประตูเหล็กหนาที่กำลังถูกทุบทำลายจากด้านนอกด้วยพละกำลังมหาศาล ประตูเหล็กบานนั้นยุบตัวลงมาตามแรงกระแทก รอยต่อของบานพับดีดตัวส่งเสียงกรีดร้องน่ากลัว และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูบานนั้นก็พังครืนลงมาพร้อมกับกลุ่มควันสีดำทึบที่พวยพุ่งเข้ามา ท่ามกลางกลุ่มควัน เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเท้าพ้นธรณีประตูเข้ามา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... ดร.วรินทร์ ยืนอยู่ที่นั่น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก และในมือของเขากำลังถือรีโมทคอนโทรลหน้าตาประหลาดที่มีสัญญาณไฟกระพริบสีแดงฉานถี่รัว "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... เด็กน้อยทั้งสอง" ดร.วรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของนักวิชาการ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อาคเนย์กับจันทร์เจ้ามาจนถึงบทนี้นะคะ!