ตัวแปรที่ไม่คาดคิด

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนดวงตาคู่คมของอาคเนย์กำลังกะพริบถี่รัว ฟังก์ชันการประมวลผลโค้ดสถาปัตยกรรมโครงข่ายประสาทเทียม (Neural Network) ที่เขาและจันทร์เจ้าร่วมกันพัฒนาขึ้นมาตลอดสามเดือนเต็ม กำลังแสดงค่าความผันผวนของพลังงานที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่บั๊กในระบบคอมพิวเตอร์ทั่วไป แต่เป็นความผิดปกติที่คล้ายกับมีสิ่งแปลกปลอมกำลังแทรกซึมผ่านชั้นแนวป้องกันทางจิตวิญญาณที่จันทร์เจ้าเป็นคนลงอักขระอาคมปักKarmic Node ไว้รอบห้องปฏิบัติการ “โครงสร้างอัลกอริทึมกำลังถูกเขียนทับด้วยฟังก์ชันปริศนา” นิ้วเรียวยาวของโปรแกรมเมอร์หนุ่มรัวบนแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วสูง เสียงแป้นพิมพ์ดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคากระจกในยามวิกาล อาคเนย์ขมวดคิ้วแน่นจนเกิดรอยย่นระหว่างคิ้ว ความเย็นชาและตรรกะที่เคยใช้ควบคุมทุกสถานการณ์เริ่มสั่นคลอน เมื่อเส้นกราฟสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นเหนือขีดจำกัดความปลอดภัย จันทร์เจ้าที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่มุมห้องเพื่อทำสมาธิกำหนดจิตตรวจสอบพลังงานรอบทิศทางลืมตาโพลงขึ้นทันที หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนด้วยความเร็ว ดวงตากลมโตฉายแววตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานรบกวนที่เย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างน่าขนลุก “ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิคค่ะอาคเนย์” จันทร์เจ้าก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เสียงของเธอดังขึ้นท่ามกลางเสียงพัดลมระบายอากาศของเซิร์ฟเวอร์ที่คำรามต่ำ “พลังงานนี้… มีการสะกดรอยตามพิกัดดาวเคราะห์และคลื่นสมองของเรามาตั้งแต่ตอนที่เราไปสำรวจฐานข้อมูลเก่าที่อยุธยาแล้ว มีคนกำลังดึงข้อมูลดิบที่เราถอดรหัสออกมาไปใช้โดยพละการ” ยังไม่ทันที่อาคเนย์จะได้เอ่ยปากวิเคราะห์ความเป็นไปได้ทางคณิตศาสตร์ ประตูห้องปฏิบัติการระบบปิดแบบไบโอเมตริกซ์ก็ส่งเสียงปลดล็อกดัง *ติ๊ด* ยาวนานน่าขนลุก ทั้งที่ในเวลานี้ระบบความปลอดภัยระดับทหารควรจะปฏิเสธการเข้าถึงของทุกคน ยกเว้นพวกเขาสองคนเท่านั้น แสงไฟนีออนสีขาวนวลในห้องกะพริบวูบวาบอยู่สามครั้ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแสงสีส้มสลัวจากระบบสำรองฉุกเฉิน ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏขึ้นที่กรอบประตู รอยยิ้มที่มุมปากของเขายกขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อาคเนย์คุ้นเคยดีจากหน้าปกนิตยสารเทคโนโลยีและวารสารวิชาการระดับโลก—ดร.วรินทร์ ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยปัญญาประดิษฐ์แห่งชาติ และอดีตศาสตราจารย์ที่อาคเนย์เคยเคารพในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา “ระบบรักษาความปลอดภัยของเธอ ยังคงหละหลวมในเรื่องช่องโหว่ทางจิตวิทยาเหมือนเดิมนะอาคเนย์” ดร.วรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นปูนเปลือยเกิดเสียงก้องกังวาน สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าจอโฮโลแกรมที่กำลังแสดงผลโค้ดรักและผูกพันที่พวกเขาสร้างขึ้น อาคเนย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีความเย็นชาและระแวดระวังออกมาอย่างชัดเจน มือข้างหนึ่งกำแน่นจนข้อกระดูกขึ้นสีขาว “ท่านเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร ดร.วรินทร์ พื้นที่นี้ถูกตัดขาดจากเครือข่ายภายนอกโดยสมบูรณ์” “คำว่า ‘ออฟไลน์’ มันมีไว้สำหรับคนธรรมดาที่ไม่รู้จักรหัสผ่านที่ลึกซึ้งกว่าต่างหากล่ะ” ดร.วรินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความกดดันอันมหาศาล “เธอกำลังใช้ตรรกะทางคอมพิวเตอร์ที่คับแคบเกินไปในการมองภาพใหญ่ อาคเนย์ โค้ดที่เธอเขียนขึ้นมาร่วมกับคุณจันทร์เจ้า… มันไม่ได้มีค่าแค่การประเมินความเข้ากันได้ของมนุษย์ แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะเปิดประตูไปสู่การเชื่อมโยงจิตสำนึกของมนุษยชาติเข้ากับโครงข่ายควอนตัม” จันทร์เจ้าก้าวออกมายืนเคียงข้างอาคเนย์ ดวงตาคมกราบกราดมองผู้มาเยือนด้วยความไม่ไว้วางใจ มือเรียวประสานกันไว้เบื้องหน้าโดยซ่อนยันต์กระดาษสีแดงชาดไว้ระหว่างปลายนิ้ว เธอย่อมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความโลภและพลังงานด้านลบที่แผ่ออกมาจากตัวของดร.วรินทร์ได้อย่างชัดเจน “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อชื่นชมผลงานวิจัยของเราใช่ไหมคะ ดร.วรินทร์” จันทร์เจ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม “ข้อเสนออะไรที่คุณซ่อนไว้เบื้องหลังรอยยิ้มปลอมๆ นั่น เชิญพูดออกมาให้ชัดเจนดีกว่าค่ะ” ดร.วรินทร์หันมามองหญิงสาว รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งกว้างขึ้น แววตาฉายแววชื่นชมแกแกมดูถูกในเวลาเดียวกัน “คุณจันทร์เจ้าเป็นคนฉลาดและมองการณ์ไกล สมกับที่เป็นทายาทสายตรงผู้สืบทอดวิชาอาคมโบราณ ดีลนี้ฉันไม่ได้มาในฐานะคู่แข่ง แต่มาในฐานะ ‘ผู้สนับสนุน’ ที่จะทำให้โปรเจกต์นี้ก้าวไปไกลกว่าขีดจำกัดของโลกใบนี้” ชายวัยกลางคนหยิบแท็บเล็ตบางเฉียบออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะทำงานของอาคเนย์ หน้าจอนั้นแสดงผังโครงการระดับเมกะโปรเจกต์ที่ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มทุนระดับโลก พร้อมกับตัวเลขผลตอบแทนที่มหาศาลจนแทบไม่น่าเชื่อสายตา “เซ็นสัญญานี้ซะ แล้วย้ายทีมของเธอไปอยู่ภายใต้การดูแลของศูนย์วิจัยหลัก ฉันจะให้สิทธิ์ขาดในการเข้าถึงซูเปอร์คอมพิวเตอร์ควอนตัมรุ่นล่าสุด และข้อมูลดิบทั้งหมดที่พวกเธอตามหาอยู่ตลอดสามเดือนนี้จะถูกส่งมอบให้ทันที” ดร.วรินทร์ยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังซื้อขายสินค้าในตลาดสด “แต่ถ้าพวกเธอปฏิเสธ… โค้ดชิ้นนี้ทั้งหมดรวมถึง ‘ยันต์และพิกัดพลังงาน’ ที่คุณจันทร์เจ้าปกป้องไว้ จะถูกทำลายด้วยระบบฟอร์แมตฉุกเฉินจากภายนอกภายในเวลาสิบวินาที” หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอาคเนย์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ตัวเลขถอยหลัง 10… 9… 8… ปรากฏขึ้นพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระάดไปทั่วห้อง บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก อาคเนย์หันไปสบตากับจันทร์เจ้าโดยไม่ต้องเอื้อ่นเอ่ยคำใด ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การถูกขู่กรรโชกทางเทคโนโลยี แต่เป็นสงครามจิตวิทยาที่เดิมพันด้วยจิตวิญญาณและความพยายามทั้งหมดที่พวกเขาร่วมกันสร้างมา อาคเนย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วมือวางลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้งอย่างมั่น ในจังหวะที่ตัวเลขถอยหลังกำลังจะลดลงเหลือศูนย์ อาคเนย์ไม่ได้เลือกที่จะก้มหัวยอมจำนนตามข้อเสนอของอดีตอาจารย์ แต่กลับกดปุ่มคำสั่งลัดที่เขาแอบเขียนซ่อนไว้สำหรับการสตรีมข้อมูลย้อนกลับเพื่อเจาะระบบของดร.วรินทร์โดยเฉพาะ— *ติ๊ด!* หน้าจอหลักไม่ได้ดับลงอย่างที่ดร.วรินทร์คาดคิด แต่กลับปรากฏภาพใบหน้าของบุคคลปริศนาที่สาม ที่กำลังนั่งยิ้มเยาะอยู่บนหน้าจอควบคุมหลักของศูนย์วิจัยใหญ่ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับ SSS ที่เด้งขึ้นมากลางห้อง: *[Warning: บัญชีผู้ดูแลระบบหลักของ ดร.วรินทร์ ถูกเจาะข้อมูลย้อนกลับ 100% — ตรวจพบการเข้าถึงโดย "บุคคลที่สาม" ที่ไม่มีตัวตนในระบบฐานข้อมูลกำลังเริ่มต้นกระบวนการล็อกอินอัตโนมัติแล้ว!]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ บรรทัดนี้นะคะ