เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องควบคุมเสียงสตูดิโอ A ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือบอกเวลา แต่มันคือไม้บรรทัดเหล็กที่ใช้วัดลมหายใจของทุกคนที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรแห่งนี้ และในนาฬิกานี้ เข็มวินาทีก็กำลังกระดิกเข้าสู่ตัวเลขที่เที่ยงตรงอย่างไร้ความปรานี
“เวลาสิบนาฬิกาศูนย์ศูนย์นาที... สำหรับผม นี่คือเวลาเริ่มต้นงาน ไม่ใช่เวลาเริ่มก้าวขาเข้าตึก”
น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางทีมงานเบื้องหลังที่ต่างพากันกลั้นหายใจ คณิน ในชุดสูทลำลองเข้ารูปสีเทาเข้ม ปราศจากรอยยับย่นแม้แต่น้อย เขากวาดสายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาไร้กรอบมองไปยังทีมงานทุกคนในห้อง ก่อนจะวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *กริ๊ก*
เพอร์เฟกต์ชันนิสต์ตัวพ่อผู้ไม่เคยยอมให้ความผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียวขยับเข้าใกล้ผลงานเพลงของตนเองก้าวออกมายืนหน้าไมโครโฟนกลางห้อง บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบและทรงพลังจนแทบจะกดให้คนฟังจมดิ่งลงไปกับพื้น
“กฎของผมมีสามข้อสั้นๆ และชัดเจน... ข้อแรก ตรงต่อเวลาอย่างเคร่งครัด ข้อสอง ห้ามมีข้อแม้เรื่องการปรับแก้โน้ตดนตรีตามอารมณ์ศิลปิน และข้อสาม ในห้องนี้ เสียงของผมคือกฎหมายสูงสุด” คณินเอ่ยทวนซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำราวกับต้องการสลักมันลงไปในโสตประสาทของทุกคน
เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังมาจากมุมหนึ่งของห้องควบคุม แต่คณินยังไม่ทันได้เอ่ยปากตักเตือน ประตูสตูดิโอบานกันเสียงหนาหนักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจ!
*ปึง!*
เสียงประตูกระแทกผนังเบาๆ แต่สะเทือนไปถึงความรู้สึกของโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้รักความสงบ คณินขมวดคิ้วมุ่นทันที ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจเมื่อเขาหันไปมองผู้บุกรุก
ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีดำสนิท สวมทับด้วยกางเกงยีนส์ขาดเข่าที่ดูเซอร์จนแทบจะเรียกได้ว่าไร้ระเบียบ เรือนผมสีน้ำตาลประกายทองยุ่งเหยิงเล็กน้อยคล้ายคนเพิ่งตื่นนอน ทว่าดวงตากลมโตกลับเปล่งประกายดื้อรั้นและท้าทายอย่างชัดเจน เรย์ริน นักร้องสาวสายติสต์ผู้เป็น, หัวข้อสนทนาอันดับหนึ่งของค่ายเพลงในเวลานี้ ก้าวเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟเย็นในมือที่ดูดเสียงดัง *จ๊วบ*
“โทษทีนะ พอดีไฟศิลปินมันพุ่งพล่านตอนตีสาม เลยตื่นสายไปนิด... อ้าว คณิน หน้าตาเธอบูดเบี้ยวเป็นตูดแมวตั้งแต่เช้าเลยเหรอเนี่ย? แก่เร็วนะระวัง”
เรย์รินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท เธอยักไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศมาคุรอบตัว ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อสายตาพิฆาตที่โปรดิวเซอร์หนุ่มส่งมาให้
คณินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ เขากดสายตาลงต่ำมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงๆ ด้วยแววตานิ่งสนิทที่ซ่อนคลื่นพายุอารมณ์ไว้ภายใน
“คุณสายไปสิบห้านาที เรย์ริน” คณินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก “และคุณเพิ่งจะเหยียบย่ำกฎข้อแรกของผมไปอย่างไม่แยแส”
เรย์รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เธอเดินอาดๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้เคร่งขัด ระยะห่างระหว่างพวกเขายืนอยู่ใกล้เสียจนกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวเธอลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสอันเป็นระเบียบของเขา ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากของเธอยั่วเย้าและท้าทายในคราวเดียวกัน
“กฎเหรอ?” เรย์รินทวนคำ เสียงของเธอพร่าต่ำและน่าฟัง “สำหรับฉันแล้ว... กฎมีไว้แหก เพื่อสร้างเสียงเพลงที่ดีกว่าเสียงเครื่องจักรกลที่ตั้งโปรแกรมไว้แบบเธอยังไงล่ะ โปรดิวเซอร์สุดเนี้ยบ”
บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทีมงานทุกคนต่างกลั้นหายใจภาวนาไม่ให้เกิดระเบียบวินัยพังทลายค่ายเพลงในนาทีนี้ คณินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนชัดเจน ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้เขาได้กลิ่นอายความเป็นอิสระและพยศจากเธออย่างชัดเจน รangเกียจความไร้ระเบียบ... แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด
คณินก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าว จนเรย์รินต้องเป็นฝ่ายชะงักและเอนตัวหนีเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าคมคายโน้มลงไปใกล้ใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่เต็มไปด้วยความดุดันและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน
“ถ้าคิดว่าแน่จริง... ก็ลองแหกกฎข้อสุดท้ายของผมให้ดูหน่อยสิ เรย์ริน”
นิ้วเรียวยาวของคณินเอื้อมไปแตะขอบแก้วกาแฟในมือเธอเบาๆ ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที แต่กระแสไฟฟ้าบางอย่างกลับแล่นแปล๊บไปทั่วร่างของโปรดิวเซอร์หนุ่ม เรย์รินชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคมกรามที่เต็มไปด้วยความท้าทายแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน
ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมา ประตูห้องควบคุมอีกด้านหนึ่งก็เปิดผางขึ้น พร้อมกับเสียงหอบหายใจของเด็กฝึกงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาตะโกนลั่นห้อง
“คุณคณินครับ! ประธานบริษัท... ประธานบริษัทพาแขกคนสำคัญมาที่ห้องบันทึกเสียงแล้วครับ และ... และเขาต้องการฟังเสียงร้องสดของเรย์รินเดี๋ยวนี้เลย!”
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะครับ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับเคมีคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ
--- ปราณธาตุเก้าสุริยัน ---
เซฟโซนสุดขั้วกับนายโปรดิวเซอร์สายเนี้ยบ•ตอนที่ 1
กฎเหล็กของคนคุมเกม
ผลงานโดย ปราณธาตุเก้าสุริยัน
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ปราณธาตุเก้าสุริยัน)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟโซนสุดขั้วกับนายโปรดิวเซอร์สายเนี้ยบ นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!