แชทเดือดกลางดึก

"บอกแล้วไงคะว่าไม่ใช่เสียงลมพัด! คุณกันต์นั่นแหละที่หูฝาดไปเอง แล้วทำไมตอนอยู่ในห้องแต่งตัวถึงต้องมาดึงแขนฉันจนเสื้อยืดเกือบขาดด้วยฮะ ตาช่างภาพขี้ตื่น!" เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันสีเขียวดังรัวเป็นชุดจนโทรศัพท์มือถือในมือของรินรดาแทบจะสั่นสะเทือนทะลุฝ่ามือ รินรดากระแทกนิ้วลงบนแป้นพิมพ์หน้าจอสมาร์ทโฟนด้วยความเร็วสูง ขณะที่สองเท้ากำลังก้าวเดินจ้ำอ้าวอยู่บนทางเท้าเปลี่ยวช่วงตีสองครึ่ง ความมืดสลัวจากแสงไฟริมทางสีส้มสลัวสลับกับเงาของตึกแถวเก่าแก่หลังออฟฟิศ ไม่ได้ทำให้เธอกลัวสิ่งลี้ลับเท่ากับความหงุดหงิดที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอกตอนนี้ ตั้งแต่เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ที่เงาดำมหึมาเคลื่อนตัวผ่านกระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัวหลังออฟฟิศ ทั้งคู่ก็วิ่งเตลิดเปิดเปิงออกมาจนถึงรถยนต์ที่จอดไว้ ทว่า... แทนที่จะขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านด้วยความสงบ กันตภณกลับเลือกที่จะขับรถตามหลังเธอต้อยๆ ด้วยความเร็วเต่าคลาน ขณะที่นิ้วเรียวยาวของพ่อหนุ่มช่างภาพมือรางวัลก็รัวแชตกลับมาไม่หยุดหย่อนเช่นกัน กันต์: *ไม่ได้หูฝาดโว้ย! ยัยโปรดิวเซอร์ปากแจ๋ว ใครกันล่ะที่สะดุ้งโหยงแล้วกระโดดกอดแขนผมแน่นจนเกือบหัก แถมยังหลับตาปี๋ปากก็ท่องคาถาชินบัญชารัวเป็นแร็ปเปอร์บอยแบนด์เกาหลี? จำไม่ได้เหรอครับคุณริน?* รินรดาเห็นข้อความนั้นแล้วแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงพื้น เธอหยุดเดินกะทันหันจนเกือบโดนมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่วิ่งเลยมาเฉี่ยวชน รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งจิ้มหน้าจอด้วยแรงอารมณ์ล้วนๆ รินรดา: *ใครกอดคุณก่อนไม่ทราบ! ฉันแค่จะคว้าไม้กวาดมาไล่ไอ้ตัวประหลาดนั่นต่างหากเล่า! แล้วอีกอย่างนะ... เลิกขับรถตามตูดฉันแบบนี้ได้แล้วค่ะ กลับบ้านไปนอนไป๊! หน้าตาตื่นตูมเหมือนเจอผีแบบนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาถ่ายงานโฆษณาไม่ทัน ฉันไม่ช่วยแก้ตัวให้นะบอกเลย!* กันต์: *ก็ผมเป็นห่วงคุณนี่... เอ้ย! หมายถึง เป็นห่วงสวัสดิภาพของกล้องโปรดในกระเป๋าคุณต่างหากล่ะ! ยิ่งซุ่มซ่ามเดินเหม่ออยู่แถวซอยเปลี่ยวๆ ตอนตีสองแบบนี้ เกิดโดนฉุดขึ้นมาจริงๆ ใครจะมาช่วยผมเถียงเรื่องมุมกล้องพรุ่งนี้ล่ะจริงไหม* รินรดาอ่านข้อความนั้นแล้วหัวใจเจ้ากรรมก็กระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้ม เธอก้มมองหน้าจอที่ขึ้นสถานะ *'Kanlapon is typing...'* อยู่นานสองนาน เหมือนเขากกำลังลังเลว่าจะพิมพ์อะไรส่งมาต่อดี บรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมและลมหนาวระลอกดึกที่พัดผ่านมาปะทะผิวจนรินรดากอดอกแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ เธอยืนรออยู่หน้าประตูห้องพักอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง พร้อมกับสายตาที่ยังคงจดจ้องหน้าจอแชตไม่วางตา กันต์: *ถึงห้องยัง?* รินรดา: *ถึงแล้วค่ะ ทำไม? จะมาตรวจห้องฉันเหรอคะคุณช่างภาพ?* กันต์: *เปล่า... แค่จะบอกว่า... เมื่อกี้ตอนที่อยู่หน้ากระจกบานนั้น... จริงๆ แล้วผมไม่ได้กลัวผีหรอกนะ* รินรดาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปทันทีด้วยความหมั่นไส้ รินรดา: *โอ้โห! เสียงสั่นจนฟันกระทบกันกั๊บๆ แบบนั้นเรียกว่ากล้าหาญมากมั้งคะ? ยอมรับมาเถอะน่าว่าฉี่จะราดกางเกงอยู่แล้ว* กันต์: *ก็เพราะว่า... สายตาคุณตอนนั้นมันดูน่ากลัวกว่าผีในห้องแต่งตัวซะอีก... ริน... คือ...* แล้วสถานะการพิมพ์ก็หายไป กลายเป็นข้อความสั้นๆ ที่ส่งเข้ามาทำเอารินรดาถึงกับลมหายใจสะดุด กันต์: *คือผม... เป็นห่วงคุณนะ (ยัยบ้าเอ้ย พิมพ์อะไรลงไปเนี่ย!)* รินรดานิ่งงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นวงเล็บต่อท้ายที่กันตภณคงจะเผลอกดส่งมาด้วยความล่ำลั่กและตั้งใจจะกดยกเลิกแต่ไม่ทัน หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนเห็นเงาดำในกระจกเสียอีก ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่หน้าห้องพักในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จะดังขึ้นขัดจังหวะความเขินอาย กันต์: *Cancel ข้อความเมื่อกี้ด่วน! ระบบมันรวน! มือลั่น! อย่าเอาไปล้อตอนเช้านะเว้ย!* รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ความหวาดกลัวจากคดีฆาตกรรมหลังออฟฟิศและวิญญาณปริศนาเมื่อครู่ถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านอยู่ในอกอย่างน่าประหลาด เธอกำลังจะยกมือขึ้นพิมพ์ข้อความเพื่อแกล้งเขาคืนให้หนำใจ ทว่าจู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่บันไดหนีไฟฝั่งตรงข้ามทางเดิน... เป็นเสียงที่ย่างก้าวช้าๆ ทว่ามั่นคง และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก รินรดานิ่งค้าง มือที่ถือโทรศัพท์ลดระดับลงอย่างช้าๆ เมื่อเงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงมุมมืดของทางเดิน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ในมือ—ไม่ใช่จากเสียงแชต แต่เป็นเสียงของกันตภณที่โทรเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ปิดไม่มิด *"ริน... ล็อกห้องหรือยัง... มีคนยืนอยู่หลังคุณ..."* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความหลอนและรอยยิ้มนี้ด้วยกันนะคะ