ร่องรอยบนพรมสีเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นจนแสบจมูก นั่นคือสิ่งแรกที่ต้อนรับสารวัตรกรณ์ทันทีที่เขาผลักบานประตูไม้สักทองของห้องพักเลขที่ 809 เข้าไป มันไม่ใช่กลิ่นของเลือดสดๆ ที่เพิ่งหลั่งริน แต่เป็นกลิ่นอับชื้นผสมกับความร้อนระอุของเครื่องปรับอากาศที่ถูกตั้งอุณหภูมิไว้สูงผิดปกติราวกับจงใจเร่งกระบวนการเน่าสลาย ในฐานะนายตำรวจผู้ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน ตลอดวัย 29 ปีของเขา กรณ์เรียนรู้ที่จะปิดกั้นประสาทสัมผัสส่วนเกิน โฟกัสเฉพาะสิ่งที่สายตาและหลักฐานเชิงประจักษ์ฟ้องร้องออกมา ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมกวาดมองไปรอบห้องชุดหรูหราขนาดใหญ่ พื้นที่กว้างขวางถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลักชูรี แต่บัดนี้มันกลับแปดเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงฉานที่สาดกระเซ็นราวกับงานศิลปะบ้าคลั่ง "สารวัตรครับ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานเก็บรอยนิ้วมือแฝงรอบนอกหมดแล้ว แต่ดูเหมือนว่า... เราจะเจอทางตันเข้าแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำของหมวดวิชาญดังขึ้นจากมุมห้องครัวเปิดโล่ง น้ำเสียงของลูกน้องคนสนิทเจือความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด กรณ์ไม่ตอบคำเขาทำเพียงเดินสาวเท้าเข้าไปใกล้จุดศูนย์กลางของห้องนั่งเล่น ซึ่งร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อสาวนอนทอดร่างอยู่บนพรมเปอร์เซียสีเลือดหมู สภาพของศพถูกจัดวางอย่างจงใจ... นั่นคือสิ่งแรกที่สมองส่วนวิเคราะห์ของกรณ์ประมวลผล เหยื่อเป็นหญิงสาววัยราวๆ ยี่สิบปลายๆ สวมชุดเดรสราตรีสีดำสนิท ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ทว่าลำคอระหงกลับมีร่องรอยการถูกรัดด้วยลวดสลิงอย่างเหี้ยมโหด ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีข้าวของกระจัดกระจาย บ่งบอกว่าผู้ตายรู้จักหรือไว้วางใจฆาตกรจนยอมเปิดประตูต้อนรับด้วยตัวเอง กรณ์ย่อตัวลงต่ำ สวมถุงมือยางสีขาวสะอาด มือหนาเอื้อมออกไปสำรวจร่องรอยรอบๆ ศพอย่างละเอียดรอบคอบ เขาสังเกตเห็นเส้นใยผ้าสีแปลกปลอมติดอยู่ที่ปลายเล็บของเหยื่อ และเมื่อไล่สายตาไปยังโต๊ะกระจกตัวเตี้ยเบื้องหน้า สิ่งที่สะดุดตาไม่ใช่แก้วไวน์ที่ตั้งอยู่ แต่เป็นรอยนิ้วมือที่จงใจเช็ดทำความสะอาดออกไปบางส่วน ทว่ากลับหลงเหลือรอยพิมพ์บางอย่างไว้บนแก้วใสนั้น... รอยนิ้วมือที่วางตำแหน่งได้อย่างสมบูรณ์แบบราวกับทิ้งสัญลักษณ์ท้าทาย "ไม่มีรอยงัดแงะที่ประตูหน้า กล้องวงจรปิดของคอนโดเสียในช่วงเวลาสามทุ่มถึงเที่ยงคืน ระบบคีย์การ์ดบันทึกการเข้าออกของเหยื่อเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวานนี้ตอนสี่โมงเย็น..." กรณ์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง เขากำลังประเมินสถานการณ์ผ่านระบบความคิดเชิงเหตุและผลที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี โครงสร้างของคดีนี้แน่นหนาเกินกว่าจะเป็นฝีมือของฆาตกรมือสมัครเล่น นี่คือฆาตกรรมที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำทุกตารางนิ้ว "แล้วท่านไม่คิดเหรอครับว่า... การที่ฆาตกรทิ้งร่องรอยไว้ดูจงใจเกินไปหน่อย" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากความมืดบริเวณระเบียงห้อง ประโยคคำถามนั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กรณ์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบคีมคีบหลักฐาน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยสัญชาตญาณการระวังภัย สารวัตรหนุ่มมั่นใจว่าเมื่อครู่ตอนที่เขาก้าวเข้ามา ตรวจสอบบริเวณห้องโถงจนทั่วแล้ว ที่ตรงนั้นไม่มีใครยืนอยู่แน่ๆ ทว่า ณ บัดนี้... ที่มุมห้องซึ่งถูกเงาสลัวของผ้าม่านบังตา มีร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังยืนกอดอกพิงผนังอยู่ ดวงตากลมโตคู่คมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงตัวตนภายในของเขา เธอกำลังจ้องมองมาที่ศพบนพรมด้วยแววตาพึงพอใจประหลาด มิใช่ความหวาดกลัว "คุณเป็นใคร? เข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุได้อย่างไร เจ้าหน้าที่กันพื้นที่ไว้หมดแล้วนะ" กรณ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มขรึมตามระเบียบปฏิบัติ มือขวาเผลอขยับเข้าใกล้ซองปืนพกที่เอวโดยอัตโนมัติ หญิงสาวไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีคุกคามนั้น เธอก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาสลัว แสงไฟนีออนจากเพดานกระทบเข้ากับใบหน้าเรียวสวยได้รูป ปริมናสริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยปริศนาและความเย่อหยิ่งในคราเดียวกัน "การใช้สายตาสำรวจวัตถุและร่องรอยทางกายภาพเป็นวิธีที่ดีนะสารวัตรกรณ์... แต่บางที การมองแค่สิ่งที่ 'ตาเห็น' อาจทำให้คุณพลาด 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของคดีนี้ไป" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขาอย่างน่าประหลาด กรณ์ขมวดคิ้วแน่น เขารู้จักชื่อของเขาได้อย่างไร ทั้งที่เขายังไม่ได้แนะนำตัว และที่สำคัญ... ป้ายชื่อบนอกเสื้อของเขาก็ถูกเสื้อโค้ทบังไว้ครึ่งหนึ่ง "คุณเป็นใครกันแน่?" เขาถามย้ำอีกครั้ง พร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยมาดของนายตำรวจผู้กุมอำนาจ "รินรดา" เธอเอ่ยชื่อตัวเองออกมาสั้นๆ ก่อนจะก้าวผ่านตัวเขาไปหยุดยืนอยู่หน้าศพบนพรมสีเลือดอย่างไร้ความเกรงกลัว มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาจดอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว "และฉันก็ไม่ใช่ผู้บุกรุก... แต่เป็นคนที่คุณกำลังจะต้องพึ่งพาต่างหากล่ะสารวัตร" กรณ์หันขวับกลับมามองหญิงสาวนามรินรดาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนสงสัย เขาเกลียดความไม่แน่นอน และยิ่งเกลียดพวกคนที่ชอบทำตัวลึกลับในสถานที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม "ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร หรือใช้อภิสิทธิ์อะไรถึงเข้ามาเดินลอยชายอยู่ในที่เกิดเหตุระดับ SSS แบบนี้ แต่เชิญคุณออกไปก่อนที่ผมจะข้อหาขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่" กรณ์ยื่นคำขาด น้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาด รินรดาหยุดการเคลื่อนไหว เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของสารวัตรหนุ่มอย่างชัดเจน "คุณกำลังมองหาแรงจูงใจในการฆ่าใช่ไหมล่ะ? คุณคิดว่านี่คือการแก้แค้นเรื่องธุรกิจ หรือไม่ก็เรื่องชู้สาวแบบดาษดื่น..." รินรดาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ ด้วยถ้อยคำที่ทำให้ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก "แต่ถ้าคุณลองใช้แว่นตาทางจิตวิทยาดูสักนิด... คุณจะรู้ว่า รอยนิ้วมือบนแก้วไวน์ใบนั้น ไม่ได้ถูกทิ้งไว้โดยฆาตกรหรอก..." กรณ์ชะงักกึก สมองของเขาลื่นไหลประมวลผลคำพูดนั้นทันที หากไม่ใช่ฆาตกร... แล้วใครคือคนทิ้งรอยนิ้วมือ? ก่อนที่สารวัตรหนุ่มจะได้เอ่ยปากซักถามสิ่งใดเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากวิทยุสื่อสารบนบ่าของหมวดวิชาญก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ *(แกร๊ก!)* -"สารวัตรครับ! ทีมเทคนิคตรวจสอบกล้องวงจรปิดรอบนอกพบเบาะแสใหม่แล้วครับ! มีภาพบุคคลต้องสงสัยเดินออกจากตึกนี้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว... และ... และบุคคลนั้นกำลังถือ... ถือแฟ้มคดีเก่าของคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อนที่ท่านเคยรับผิดชอบ!"- ดวงตาของกรณ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำอันเจ็บปวดที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ตลอดหลายปีถูกกระชากกลับมาในเสี้ยววินาที รินรดายกยิ้มมุมปากอีกครั้งอย่างมีความหมาย เธอมองปฏิกิริยาทางร่างกายของเขาด้วยสายตาของนักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการอ่านเกม "ดูเหมือนว่า... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้วล่ะนะสารวัตร... และเป้าหมายต่อไปของเขา... ไม่ใช่ใครอื่นหรอก แต่คือตัวคุณเอง" *-โปรดติดตามตอนต่อไป-* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนเสมอนะครับ